Προστάσσομεν τόν ἐπίσκοπον ἐξουσίαν ἔχειν τῶν τῆς ἐκκλησίας πραγμάτων. Εἰ γάρ τάς τιμίας τῶν ἀνθρώπων ψυχάς αὐτῷ πιστευτέον, πολλοῦ ἂν δέῃ περί τῶν χρημάτων ἐντέλλεσθαι, ὥστε κατά τήν αὐτοῦ ἐξουσίαν πάντα διοικεῖσθαι, καί τοῖς δεομένοις διά τῶν πρεσβυτέρων καί διακόνων ἐπιχορηγεῖσθαι μετά φόβου Θεοῦ καί πάσης εὐλαβείας. Μεταλαμβάνειν δέ καί αὐτόν τῶν δεόντων (εἴ γε δέοιτο) εἰς τάς ἀναγκαίας αὐτοῦ χρείας, καί τῶν ἐπιξενουμένων ἀδελφῶν, ὡς κατά μηδένα τρόπον αὐτούς ὑστερεῖσθαι· ὁ γάρ νόμος τοῦ Θεοῦ διετάξατο, τούς τῷ θυσιαστηρίῳ προσεδρεύοντας ἐκ τοῦ θυσιαστηρίου τρέφεσθαι· ἐπείπερ οὐδέ στρατιώτης ποτέ ἰδίοις ὀψωνίοις ὅπλα κατά πολεμίων ἐπιφέρεται.
Καί οὗτος ὁ κανών τήν ἐξουσίαν πᾶσαν τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων τῷ ἐπισκόπῳ ἀνατίθησι∙ τήν δέ πρός τούς πενομένους διάδοσιν διά πρεσβυτέρων, καί διακόνων κελεύει γίνεσθαι, ἵνα πάσης ὑποψίας διατηροίῃ ἑαυτόν ὁ ἐπίσκοπος ἐκτός. Δεῖ γάρ καλά προνοεῖν ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων, ὥς φησιν ὁ θεσπέσιος Παῦλος∙ μεταλαμβάνειν δέ καί αὐτόν τόν ἐπίσκοπον, τῶν τῆς ἐκκλησίας παραχωρεῖ, εἰς τάς ἀναγκαίας μέν τοι χρείας∙ οὐ μήν εἰς περιττόν τι, καί πρός τρυφήν ἤ βλακείαν ἀνῆκον, ἀλλ’ ὥστε τά τήν ζωήν συνιστῶντα, τοῦτον ἔχειν ἐκεῖθεν, ἅ, κατά τόν μέγαν Ἀπόστολον, διατροφαί εἰσι, καί σκεπάσματα, καί τούτοις ἀρκεῖσθαι∙ ἵνα οὕτως αὐτός τε τρέφοιτο, καί οἱ ἐπιξενούμενοι αὐτῷ ἀδελφοί μή τινος τῶν χρειωδῶν ὑστερῶνται. Ὅρα τοίνυν ὅτι καί φιλόξενον εἶναι δεῖ τόν ἐπίσκοπον, καθώς ὁ Ἀπόστολος Τιμοθέῳ, καί Τίτῳ ἐπιστέλλων διετάξατο. Τά αὐτά δέ καί ὁ εἰκοστός πέμπτος τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ συνόδου κανών διατάττεται∙ καί ὁ μέγας Κύριλλος ἐν τῇ πρός Δόμνον ἐπιστολῇ. Ὁ παρών κανών ἑρμηνεύθη διά τῆς ἑρμηνείας τοῦ λη΄ κανόνος τά αὐτά λέγοντος. Ἐνταῦθα δέ προστίθησι φιλόπτωχον εἶναι τόν ἀρχιερέα, καί τήν πρός τούς πένητας διάδοσιν, διά τῶν πρεσβυτέρων, καί διακόνων αὐτοῦ γίνεσθαι, εἰ βούλεται ἑαυτόν διατηρεῖσθαι ἀνώτερον πάσης ὑποψίας. Ἀνάγνωθι τόν κδ΄ κανόνα τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ συνόδου, καί τήν πρός Δόμνον ἐπιστολήν τοῦ ἁγίου Κυρίλλου. Ἐξουσιαζέτω τῶν ἐκκλησιαστικῶν ὁ ἐπίσκοπος πραγμάτων, καί τῶν ψυχῶν γάρ∙ καί διοικείτω πάντα κατά τήν θείαν ἀρέσκειαν. Σαφής. Καί οὗτος ὁ Κανὼν παρομοίως μέ τόν λη΄ Κανόνα δίδει εἰς τόν Ἐπίσκοπον τήν ἐξουσίαν ὅλην τῶν Ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων, λέγων. Προστάζομεν ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος να ἔχῃ τήν ἐξουσίαν τῶν πραγμάτων τῆς Ἐκκλησίας. Διότι, ἀνίσως ἐμπιστεύωμεν εἰς αὐτόν τάς τιμίας ψυχάς τῶν ἀνθρώπων, τῶν ὁποίων ὅλος ὁ κόσμος δέν εἶναι ἀντάξιος, πολύ ὑστερούμεθα, ἤτοι, δέν χρειάζεται να παραγγέλλωμεν, ὅτι ὅλα τά τῆς Ἐκκλησίας ἄσπρα, καί πράγματα, πρέπει να διοικῶνται κατά τήν ἐξουσίαν αὐτοῦ, καί νά μοιράζωνται εἰς τούς πτωχούς, καί πένητας μετά φόβου Θεοῦ καί πάσης εὐλαβείας, διά μέσου τῶν Πρεσβυτέρων καί Διακόνων.1 Καί διά τί νά διοικῶνται ταῦτα καί νά μοιράζωνται μέ τό μέσον τούτων; διά νά φυλάττῃ τόν ἑαυτόν του ὁ Ἐπίσκοπος ἀνώτερον ἀπό κάθε ὑποψίαν, καί κατηγορίαν, ὡς ὅτι τάχα αὐτός μόνος τά κατατρώγει, καί κακῶς τά οἰκονομεῖ. Ἐπειδή καί πρέπει νά προνοῆται καλά, οὐ μόνον ἐνώπιον Θεοῦ ἀλλά καί ἐνώπιον ἀνθρώπων, καθὼς καί ὁ Παροιμιαστής εἶπε πρότερον, καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὕστερον, καί νά φυλάττῃ τόν ἑαυτόν του ἀπρόσκοπον εἰς ὅλους, καί ἀνεπίληπτον εἰς τά πάντα. Πλήν, καί ὁ Ἐπίσκοπος λέγει, πρέπει νά ἀπολαμβάνῃ ἀπό τά πράγματα τῆς Ἐκκλησίας τά ἔξοδα, τόσον διά τάς ἀναγκαίας χρείας τάς ἰδικάς του, (ἐάν δέν ἔχῃ ἰδικά τοῦ δηλ. ἀλλ’ εἶναι πτωχός) ὅσον καί διά τάς χρείας ὅλων τῶν ξένων ἀδελφῶν, ὁποῦ ἤθελαν ἔλθῃ εἰς αὐτόν. Ὥστε ὁποῦ, κατ’ οὐδένα τρόπον, οὔτε αὐτός, οὔτε οἱ ξένοι νά ὑστεροῦνται τῶν ἀναγκαίων. Διότι καί ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ ἐπρόσταξε νά τρέφωνται ἀπό τό θυσιαστήριον, ἤτοι ἀπό τάς θυσίας τάς προσφερομένας εἰς τό θυσιαστήριον, οἱ εἰς τό θυσιαστήριον παραστέκοντες καί θυσιάζοντες ἱερείς,2 καί κᾀνένας ποτέ στρατιώτης δέν ἀσηκώνει ἅρματα κατά τῶν ἐχθρῶν: ἤτοι δέν πηγαίνει εἰς τόν πόλεμον, μέ ἰδικά του ἔξοδα. Ὅρα δέ, ὅτι λέγει ὁ Κανών, πῶς πρέπει οἱ Ἀρχιερεῖς νά ἐξοδεύουν ἀπό τά σητηρέσια τῆς Ἐκκλησίας μόνον εἰς τάς ἀναγκαίας χρείας των, καί ὄχι εἰς τά περιττά, καί εἰς τρυφάς, καί ξεφαντώματα. Καί πῶς πρέπει νά ᾖναι φιλόξενοι, φιλοπτωχοί, καθὼς ὁ μακάριος Παῦλος παραγγέλλει εἰς τόν Τίτον καί τόν Τιμόθεον νά ᾖναι οἱ Ἀρχιερεῖς. 1Δι’ ὅ καί Ἰουστῖνος ὁ Φιλόσοφος καί μάρτυς ἐν τῇ β΄ ἀπολογίᾳ ὑπέρ Χριστιανῶν, τάδε φησίν. Οἱ εὐποροῦντες δέ καί βουλόμενοι κατά προαίρεσιν ἕκαστος τήν ἑαυτοῦ, ὅ βούλεται δίδωσι. Καί τό συλλεγόμενον παρά τῷ προεστῶτι ἀποτίθεται. Καί αὐτός ἐπικουρεῖ ὀρφανοῖς τε, καί χήραις, καί τοῖς διά νόσον, ἤ δι’ ἄλλην αἰτίαν λειπομένοις, καί τοῖς ἐν δεσμοῖς οὖσι, καί τοῖς παρεπιδήμοις οὖσι ξένοις, καί ἁπλῶς, πᾶσι τοῖς ἐν χρείᾳ οὖσι κηδεμὼν γίνεται.2Κατά γάρ τόν Θεοδώρητον ἑρμηνεύοντα τό στ΄ καί ζ΄ ἐδάφιον τοῦ γ΄ κεφ. τοῦ Λευϊτικοῦ, ἀπό τά θυσιαζόμενα ζῶα (ἔξω μόνον ἀπό τά ὁλοκαυτώματα) ἄλλα μέν μέλη ἐπροσφέροντο εἰς τό θυσιαστήριον, οἷον τά δύω νεφρά μέ τό ἀξύγγι των. Τό ἀξύγγι ὁποῦ ἤτον ἐπάνω εἰς τήν κοιλίαν, καί ἐπάνω εἰς τά μηρία, καί ὁ λοβός τοῦ σικοτίου. Τά δέ ἄλλα κρέατα ἐδίδοντο εἰς τούς ἱερεῖς διά νά τά τρώγουν (ὅρ. σελ. 971, τοῦ α΄ τόμ. τῆς ὀκτατεύχου).
