Ὁ κῆρυξ τῆς ἀληθείας Παῦλος, ὁ θεῖος Ἀπόστολος, οἰονεί κανόνα τιθείς τοῖς Ἐφεσίων πρεσβυτέροις, μᾶλλον δέ καί παντί ἱερατικῷ πληρώματι, οὕτως ἐπαῤῥησιάσθη, εἰπών· Ἀργυρίου, ἤ χρυσίου, ἤ ἱματισμοῦ, οὐδένός ἐπεθύμησα· πάντα ὑπέδειξα ὑμῖν, ὅτι οὕτω κοπιῶντας δεῖ ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ἀσθενούντων, μακάριον ἡγουμένους τό διδόναι, ἤ λαμβάνειν. Διό καί ἡμεῖς μαθητευθέντες παρ᾿ αὐτοῦ, ὁρίζομεν, μηδόλως αἰσχροκερδῶς ἐπινοεῖσθαι ἐπίσκοπον, προφασιζόμενον προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις, ἀπαιτεῖν χρυσόν, ἤ ἄργυρον, ἤ ἕτερον εἶδος τούς ὑπ᾿ αὐτόν τελοῦντος ἐπισκόπους, ἤ κληρικούς, ἤ μοναχούς. Φησί γάρ ὁ Ἀπόστολος· Ἄδικοι βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι· καί, Οὐκ ὀφείλει τά τέκνα τοῖς γονεῦσι θησαυρίζειν, ἀλλ᾿ οἱ γονεῖς τοῖς τέκνοις. Εἴ τις οὖν δι᾿ ἀπαίτησιν χρυσοῦ, ἤ ἑτέρου τινός εἴδους, εἴτε διά τινα ἰδίαν ἐμπάθειαν,1 (ΠΗΔΑΛΙΟΝ) εὑρεθείη ἀπείργων τῆς λειτουργίας, καί ἀφορίζων τινά τῶν ὑπ᾿ αὐτόν κληρικῶν, ἤ σεπτόν ναόν κλείων, ὡς μή γίνεσθαι ἐν αὐτῷ τάς τοῦ Θεοῦ λειτουργίας, καί εἰς ἀναίσθητον τήν ἑαυτοῦ μανίαν ἐπιπέμπων, ἀναίσθητος ὄντως ἐστί, καί τῇ ταυτοπαθείᾳ ὑποκείσεται, καί ἐπιστρέψει ὁ πόνος αὐτοῦ ἐπί τήν κεφαλήν αὐτοῦ, ὡς παραβάτης ἐντολῆς Θεοῦ, καί τῶν Ἀποστολικῶν διατάξεων. Παραγγέλλει γάρ καί Πέτρος, ἡ κορυφαία τῶν Ἀποστόλων ἀκρότης, Ποιμαίνετε τό ἐν ὑμῖν ποίμνιον τοῦ Θεοῦ, ἐπισκοποῦντες μή ἀναγκαστῶς, ἀλλ᾿ ἑκουσίως, κατά Θεόν· μή αἰσχροκερδῶς, ἀλλά προθύμως· μή ὡς κατακυριεύοντες τῶν κλήρων, ἀλλά τύποι γινόμενοι τοῦ ποιμνίου· καί φανερωθέντος τοῦ Ἀρχιποίμενος, κομιεῖσθε τόν ἀμαράντινον τῆς δόξης στέφανον.
Τό ἀπαιτεῖν τόν ἀρχιερέα τούς ὑπ’ αὐτόν διδόναι τι αὐτῷ, πάντῃ κωλύει ὁ κανών∙ καί τόν μέγαν Παῦλον εἰσάγει λέγοντα∙ Ἀργυρίου, ἤ χρυσίου, ἤ ἱματισμοῦ οὐδένός ἐπεθύμησα, τύπον ἑαυτόν καί ὑπόδειγμα, πᾶσι δίδοντα, ὅτι οὕτω χρή τούς πιστούς ἀναστρέφεσθαι, καί κοπιῶντας ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ἀσθενῶν∙ ἀσθενεῖς ἐνταῦθα οὐ τούς νοσοῦντας δηλῶν, ἀλλά πάντας, τούς ὁπωσδήποτε δεομένους ἐλέους. Εἰ δέ πᾶσι ταῦτα ἐντέλλεται, πολλῷ μᾶλλον ἄν τοῖς ἐπισκόποις ἁρμόσωσιν. Ὁρίζει οὖν, μή προφάσεις πλαττόμενον δι’ αἰσχροκέρδειαν τόν ἐπίσκοπον ἀπαιτεῖν, ἀπό τῶν ὑπ’ αὐτόν ὄντων ἐπισκόπων, κληρικῶν, ἤ μοναχῶν, χρυσόν ἤ ἄργυρον, ἤ ἕτερον εἷδος∙ ἄδικος γάρ, φησιν, ἡ τοιαύτη ἀπαίτησις∙ ἄδικοι δέ βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι∙ καί οὐκ ὀφείλει τά τέκνα τοῖς γονεῦσι θησαυρίζειν, ἀλλ’ οἱ γονεῖς τοῖς τέκνοις∙ καί ταῦτα δέ ἀποστολικά τά ῥητά. Εἰ γοῦν ἀπαιτῶν τις ἐπίσκοπος τούς ὑπ’ αὐτόν οἱονδήποτε πρᾶγμα, καί μή εὐπειθεῖς εὑρίσκων αὐτούς, ἀφορίσει αὐτούς ἤ δι’ ἐμπάθειαν ἑτέραν, ἤ κλείσει ναόν, ὥστε μή γίνεσθαι ἐν αὐτῷ τάς ἱερουργίας, εἰς ἀναίσθητον, τόν ναόν, δηλαδή τήν ὀργήν αὐτοῦ, ἥν μανίαν, διά τό πάνυ σφοδρόν καί παράλογον ὠνόμασεν, ἐπιπέμπων, ἀναίσθητός ἐστί, φησι, καί τῇ ταὐτοπαθείᾳ ὑποκείσεται, ἤγουν ἀφορισθήσεται, καί ὅ ἐποίησε πάθῃ, ὁ μέν ἐπίσκοπος παρά τοῦ μητροπολίτου αὐτοῦ, ὁ δε μητροπολίτης παρά τοῦ πατριάρχου, οἷς ὑπόκεινται∙ καί ἐπιστρέψει ὁ πόνος αὐτοῦ εἰς κεφαλήν αὐτοῦ, ὡς παραβάτου ἐντολῆς Θεοῦ, καί τῶν ἀποστολικῶν διατάξεων∙ καί ἑξῆς τίθησι τα τοῦ κορυφαίου τῶν Ἀποστόλων Πέτρου ῥητά, ἅ ἐν τῇ πρώτῃ τῶν καθολικῶν αὐτοῦ ἐπιστολῶν γέγραπται. Ἵνα τό τῆς αἰσχροκερδείας πάθος ἀπό τῶν Χριστωνύμων ἐκριζωθῇ, ὥρισαν οἱ Πατέρες, μή ἔχειν ἐπ’ ἀδείας τούς ἀρχιερεῖς ἀπό τῶν ὑπ’ αὐτούς ἐπισκόπων, ἤ μοναχῶν, ἤ κληρικῶν, χρυσόν ἀπαιτεῖν, ἤ ἕτερον οἱονδηποτοῦν πρᾶγμα. Τόν δέ ἀφορίζοντα ἀρχιερέα, διά τήν τοιαύτην αἰτίαν, τινά ἐκ τῶν ὑπ’ αὐτόν, ἤ ἐπιτρέποντα διά τοῦτο μή γίνεσεθαι τήν τοῦ θείου ναοῦ δοξολογίαν, καί οὕτως εἰς ἀναίσθητον, ἤγουν εἰς τόν ναόν, τήν ἀλλόκοτον αὐτοῦ μανίαν ἐκχέοντα, προφασιζόμενον ματαίας τινάς καί ἀκανονίστους προφάσεις, ὑποκεῖσθαι τῇ ταὐτοπαθείᾳ, ὡς τῇ ἀληθείᾳ ὄντα ἀναίσθητον∙ ταὐτοπάθεια δέ ἐστι τό παθεῖν εὐλόγως ἤ παραλόγως ἐποίησε. Ταῦτα δέ θεσπίζοντες οἱ Πατέρες, ἐχρήσαντο καί διαφόροις ῥητοῖς ἐκ τῆς πρός Ἐφεσίους ἐπιστολῆς τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου, τῆν αἰσχροκέρδειαν και την φιλαργυρίαν κολάζουσι, καί τήν ἐλεημοσύνην ἀποσεμνύνουσι. Τί δέ; Εἰ κανονική ἐστιν ἡ πρόφασις, συγγνωσθήσεται ὁ ἀρχιερεύς ἐκ τοῦ ὑπ’ αὐτόν ἀπαιτῶν χρυσόν ἤ ἄργυρον; Λύσις. Οὐδαμῶς∙ εἰ γάρ τοῦτο ποιήσει, ὡς παραβάτης τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, καί ὡς πωλήσας τήν ψυχικήν σωτηρίαν τοῦ ὑπ’ αὐτόν, κολασθήσεται. Ὀφείλει γάρ τόν ἴσως ἐπταικότα ἐπίσκοπον αὐτοῦ, ἤ κληρικόν, ἤ μοναχόν, ὁ πρῶτος κατά κανόνα κολάζειν, καί μή διά τι αἰσχροκερδές τήν κανονικήν διόρθωσιν παρατρέχειν. Ἐντέλλεται δέ ὁ κανών τοῖς ἀρχιερεῦσι, μή κατακυριεύειν τῶν κληρικῶν αὐτῶν, τουτέστιν ὡς δούλοις καί ὑπηρέταις τούτοις κεχρῆσθαι, ἀλλά χωρίς ἐμπαθείας καί ἀνάγκης τινός ποιμαίνειν, καί διορθοῦσθαι αὐτούς. Σημείωσαι δέ ἀπό τοῦ παρόντος κανόνος, ὅτι οὐ μόνον ὁ ἀφορίσας ἀρχιερεύς τόν κληρικόν αὐτοῦ διά πρόφασιν αἰσχροκερδείας ἀφορίζεται, κατά τόν λόγον τῆς ταὐτοπαθείας, ἀλλά καί ὁ κατ’ ἐμπάθειαν, ἤ ἄλλην ἀνεύλογον αἰτίαν τοιοῦτόν τι αδίκως ποιήσας. Καί τά περί τούτου ζητεῖται παρά τῷ μείζονα ἔχοντι ἐξουσίαν, καί δυναμένῳ διαιτᾷν τοῖς τοιούτοις. Ζήτει καί κεφ. ιζ΄., τοῦ α΄ τίτ., τοῦ γ΄ βιβλίου τῶν βασιλικῶν, ὅπερ ἐστί νεαρά Ἰουστινιάνειος, λέγον οὕτω∙ Πᾶσι δέ τοῖς ἐπισκόποις καί πρεσβυτέροις ἀπαγορεύομεν μή ἀφορίζειν τινά τῆς ἁγίας κοινωνίας, πρίν αἰτία δειχθῇ, δι’ ἥν οἱ ἐκκλησιαστικοί κανόνες τοῦτο γίνεσθαι κελεύουσιν. Εἰ δέ τις παρά ταῦτα τῆς ἁγίας κοινωνίας χωρίσει τινά, ἐκεῖνος μέν, ὅς ἀδίκως τῆς ἁγίας κοινωνίας ἐχωρίσθη, λυομένου τοῦ χωρισμοῦ ὑπό τοῦ μείζονος ἱερέως, τῆς ἁγίας ἀξιούσθω κοινωνίας∙ ὁ δέ ἀδίκως τινά τῆς ἁγίας κοινωνίας χωρίσαι τολμήσας, πᾶσι τρόποις ὑπό τοῦ ἱερέως, ὑφ’ ὅν τέτακται, χωρισθήσεται τῆς κοινωνίας, ἐφ’ ὅσον χρόνον ἐκεῖνος συνίδῃ∙ ἵνα ὅπερ ἀδίκως ἐποίησε, δικαίως ὑπομείνῃ. Σημείωσαι τόν παρόντα κανόνα, διά ταὐτοπαθείας κολάζοντα τούς ἐπισκόπους, τούς κατά πρόφασιν αἰσχροκερδείας ἤ ἰδιοπαθείας ἀφορίζοντας ἐκ τῶν ὐπ’ αὐτούς τινας, ἤ κλείοντας ναούς∙ ὥστε ὁ οὕτως ἀφορίσας, ἀφορισθήσεται∙ ὁ δέ κλείσας ναόν, καί πλεῖον τοῦ ἀφορισμοῦ κολασθήσεται. Μή εἴπῃς δέ ἐξ ἀντιδιαστολῆς, μή κολάζεσθαι τόν ἐπίσκοπον, τόν μή διά αἰσχροκέρδειαν, ἤ διά ἰδιοπάθειαν, ἀλλ’ εὐλόγως ἀφορίσαντἀ τινας, ἤ κλείοντα ναούς∙ ἀλλά τό εξ ἀντιδιαστολῆς ἐκλαβοῦ εἰς μόνους τούς ἀφορισμούς∙ ὁ γάρ κλείων ναούς ἐπίσκοπος ἐξ οἱουδήτινος εὐλόγου, ἤ παραλόγου τρόπου, ὡς ἐμοί δοκεῖ, κολασθήσεται, ὡς ἄνωθεν εἴρηται. ΕΤΕΡΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ. Ὁ δέ παρών κανών δ΄ κανὼν ἀπαλλάττει τούς κληρικούς πάσης αἰσχροκερδοῦς εἰσπράξεως, ἐπινοουμένης παρά ἀρχιερέως. Τό δέ β΄, γ΄, δ΄, καί ε΄ κεφ. τοῦ γ΄ τίτλου, τοῦ γ΄ βιβλίου τῶν βασιλικῶν διορίζεται, μήτε μιτάτων δόσεσι, μήτε προσωπικαῖς λειτουργίαις, μήτε ἁπλῶς οἱαισδήτισιν ἐπηρείαις δημοσιακαῖς τούς κληρικούς ὑποκεῖσθαι, ἀλλά τά δημοσιακά τελέσματα καί μόνα τελεῖν. Ἀλλ’ ὁ ἀείμνηστος ἐν βασιλεῦσι κύριος Μανουήλ ὁ Κομνηνός διά χρυσοβούλλου προστάγματος, ἀπολυθέντος κατά τόν Φεβρουάριον μῆνα τῆς ζ΄ ᾿Ινδικτιῶνος τοῦ ͵στχ΄ ἔτους, ἐφιλοτιμήσατο πᾶσι τοῖς ὁπουδήποτε τῶν χωρῶν τῆς Ῥωμανίας προκαθημένοις ἱερεῦσι, καί δημοσιακοῖς τελεσταῖς οὖσι, μή μόνον ἐξκουσείαν πάσης δημοσιακῆς ἐπηρείας, ἀλλά καί ἀτέλειαν τοῦ ζευγολογίου. Μετά δέ τινα καιρόν ἀπεχαρίσατο τούτοις μετά δοχῆς ἀτέλειαν∙ καί κεφ. δ΄∙ Κᾂν μή ἀπό ζευγολογίου ὦσι τά διδόμενα παρά τούτων τελέσματα. Τήν δέ τοιαύτην φιλοτιμίαν τῆς ἐξκουσείας τῶν δημοσιακῶν ἐπηρειῶν ἁπεχαρίσαντο, καἰ τοῖς ἐν πᾶσι προσωπικοῖς ἐκκλησιαστικοῖς καί μοναστηριακοῖς κτήμασι προσκαθημένοις ἱερεῦσι∙ πλήν, τῶν μέν δημοσιακῶν ἱερέων τήν ποσότητα δι᾿ ἀπογραφῆς ἐστενοχώρησε, διά τήν δοχήν τῶν συμπαθηθέντων τελεσμάτων αὐτῶν, ὥστε εἰς τό ἑξῆς μή αὐξάνεσθαι ταῦτα∙ τούς δέ λοιπούς προσωπικούς ἱερεῖς, οὐκ εὐδόκησεν ἀπογραφῆναι πάντως, διά τό μηδέ ὀφείλειν γίνεσθαι χάριν τούτων δοχήν οἱανδήτινα. ᾿Επεί δέ μετά τινας χρόνους, ἱερέων τινῶν δημοσιακῶν, ὑπερβαινόντων την ποσότητα τῶν, ὡς εἴρηται, γεγονυιῶν ἀπογραφῶν, ἑλκομένων εἰς ἀπόδοσιν πλωΐμων, καί λοιπῶν δημοσιακῶν ἐπηρειῶν, ὑπεμνήσθη ὁ κραταιός καί ἅγιος ἡμῶν βασιλεύς παρά τοῦ ἀγιωτάτου πατριάρχου κυροῦ Λουκᾶ, καί συνεζητήθη κατά πρόσταξιν βασιλικήν, εἰ βοηθοῦνται καί οἱ τοιοῦτοι δημοσιακοί ἱερεῖς ἀπό τοῦ ῥηθέντος χρυσοβούλλου εἰς τό ἐξκουσεύεσθαι τέως ἀπό τῶν δημοσιακῶν ἐπηρειῶν∙ διεγνώσθη συνοδικῶς, ἔχειν τούς τοιούτους ἱερεῖς τέως τήν ἐξκουσείαν ἀπό τῶν ἐπηρειῶν. Εἴπε γάρ ἡ ἁγία σύνοδος, ὅτι καί ἀπό τοῦ προοιμίου, ἀλλά μήν καί ἀπό τοῦ ἐξκουσεύεσθαι, πάντας τούς προσωπικούς ἱερεῖς, μηδέ ἀπογραφομένους, παρίσταται ἐναργῶς τήν βασιλικήν εὐεργεσίαν πρός πάντας ὑφαπλωθῆναι τούς ἱερεῖς. Ἄδικον δ᾽ ἔφασαν, καί τῆς βασιλικῆς εὐεργεσίας ἀλλότριον, τούτους μέν τῷ δημοσίῳ μηδέν συνεισφέροντας, ἐξκουσεύεσθαι διά τήν τιμήν τῆς ἱερωσύνης∙ ἐκείνους δέ, τελεστάς ὄντας τοῦ δημοσίου, ἐπηρεάζεσθαι, καί τήν ἐκ τῆς ἱερωσύνης μή ἔχειν περίθαλψιν, ἀλλά κατά τούς λαϊκούς εὐθύνεσθαι∙ καί ἀνάγνωθι τό κατά τόν Ἰούλιον μῆνα τῆς α΄ Ἰνδικτιῶνος τοῦ ͵στχ΄ ἔτους γεγονός χάριν τούτου συνοδικόν σημείωμα. Ὁρίζομεν, μηδόλως ἐπιλογεῖσθαι ἐπίσκοπον ἀπαιτεῖν χρυσόν, ἤ ἄργυρον, ἤ ἕτερον εἶδος, τούς ὑπ’ αὑτόν ἐπισκόπους, ἤ κληρικούς, ἤ μοναχούς. Εἴ τις οὖν δι’ ἀπαίτησιν χρυσοῦ, ἤ ἑτέρου εἴδους, ἤ διά τινα ἰδιοπάθειαν, εὑρεθείη ἀπείργων τῆς λειτουργίας, ἤ ἀφορίζων τινά τῶν ὑπ’ αὐτόν κληρικῶν, ἤ σεπτόν ναόν κλείων, μή γίνεσθαι ἐν αὐτῷ τάς ἱεράς τοῦ Θεοῦ λειτουργίας, τῇ ταὐτοπαθείᾳ ὑποκείσεται. Φησί γάρ Πέτρος ὁ Ἀπόστολος∙ Ποιμαίνετε τό ποίμνιον τοῦ Θεοῦ μή ἀναγκαστῶς, ἀλλ’ ἑκουσίως, καί κατά Θεόν∙ μή αἰσχροκερδῶς, ἀλλά προθύμως∙ μή ὡς κατακυριεύοντες τόν κλῆρον, ἀλλ’ ὡς τύπος γινόμενοι τοῦ ποιμνίου. Τό ἐπιτιμᾷν, καί ἀφορίζειν, διά τοῦτο ἐδόθη παρά τῶν ἱερῶν κανόνων τοῖς ἐπισκόποις, ἵνα τά ἐπταισμένα παρά τῶν ὑπ’ αὐτούς κληρικῶν καί λοιπῶν, πνευματικῶς ὁμοῦ καί πατρικῶς διορθῶνται. Εἰ δέ τινες τῇ ἐξουσίᾳ πάντῃ καταχρώμενοι, ἀφορίσουσί τινας, ἤ ἐπιτημήσουσι, δι’ ἰδίαν ἐμπάθειαν, ἤ ἀπαίτησιν χρυσοῦ, ἤ ἑτέρου τινός εἴδους, δικαίως τῇ ταὐτοπαθείᾳ ὑποπεσοῦνται∙ ἵνα, μάθωσι μή ἀλόγως ἐπιτιμᾷν. Ἐπειδή ὁ μέγας Παῦλος, καί διά τοῦ λόγου, καί διά τοῦ ἔργου παραγγέλλει εἰς τούς Ἀρχιερεῖς τῶν Ἐφεσίων, καί δι’ αὐτῶν εἰς ὅλους τούς μετά ταῦτα Ἀρχιερεῖς, νά μήν ἐπιθυμοῦσιν ἀργύριον, ἤ χρυσίον, ἤ ἱμάτια, ἀλλά διά τοῦ κόπου τῶν χειρῶν αὐτῶν νά βοηθοῦσι τούς ἀσθενεῖς καί χρείαν ἔχοντας, καί ὅτι εἶναι μακάριον τό νά δίδῃ μᾶλλόν τινας, παρά νά παίρνῃ.2 Διά τοῦτο καί ὁ παρών Κανών προστάζει, ὅτι κᾀνένας Ἀρχιερεύς νά μή ζητῇ χρεωστικῶς κατά αἰσχροκέρδειαν, χρυσίον ἤ ἀργύριον, ἤ ἄλλο τι πρᾶγμα ἀπό τούς ὑποκειμένους αὐτῷ Ἐπισκόπους, ἤ Κληρικούς, ἤ Μοναχούς, ἐπειδή εἶναι ἄδικος ἡ τοιαύτη ζήτησις, οἱ δέ ἄδικοι βασιλείαν Θεοῦ δέν κληρονομοῦσι, κατά τόν αὐτόν Ἀπόστολον. Καί ἐπειδή τά τέκνα δέν χρεωστοῦσι νά θησαυρίζουν διά νά δίδουν εἰς τούς γονεῖς, ἀλλ’ οἱ γονεῖς διά νά δίδουν εἰς τά τέκνα. Ὅποιος λοιπόν Ἀρχιερεύς εὑρεθῇ, νά ἀργίζῃ, ἤ νά ἀφορίζῃ τινά Ἱερέα, ἤ κληρικόν, ἤ νά κλείῃ ἐκκλησίας διά νά πάρῃ ἄσπρα, ἤ διά κᾀμμίαν του ἄλλην ἐμπάθειαν, οὗτος ἂς παθαίνῃ ἐκεῖνο ὁποῦ κάμνει, ἤτοι ἂς ἀργίζεται, καί ἂς ἀφορίζεται, Ἐπίσκοπος μέν ὢν ἀπό τόν μητροπολίτην του, Μητροπολίτης δέ ὤν, ἀπό τόν Πατριάρχην του. Ὁ γάρ κορυφαῖος Πέτρος παραγγέλλει εἰς τούς ἀρχιερεῖς ταῦτα, ποιμαίνετε τό ποίμνιον τοῦ Θεοῦ, ὄχι ἀναγκαστικῶς καί τυραννικῶς, ἀλλά θεληματικῶς, καί κατά Θεόν∙ ὄχι αἰσχροκερδῶς, ἀλλά προθύμως, ὄχι ὡς κατακυριεύοντες τοῦ Κλήρου, ἀλλά ὡς τύποι καί παραδείγματα γινόμενοι τοῦ ποιμνίου, ἵνα, ὅταν φανερωθῇ ὁ ἀρχιποιμήν Χριστός ἐν τῇ δευτέρᾳ αὐτοῦ παρουσίᾳ, λάβετε παρ’ αὐτοῦ τόν ἀμάραντον τῆς δόξης Στέφανον. Ἀνάγνωθι καί τόν κθ΄ Ἀποστολικόν. 1Ἰδίαν ἐμπάθειαν, παρ’ ἄλλοις.2Τό ῥητόν τοῦτο, ὁ μέν Παῦλος λέγει εἰς τάς πράξεις πῶς τό εἶπεν ὁ Κύριος. Εὐθάλιος δέ τις ὁ Σούλκης Ἐπίσκοπος, σύγχρονος τῷ Μεγάλῳ Ἀθανασίῳ, λέγει, ὅτι τό ἔλαβεν ὁ Παῦλος ἀπό τάς διαταγάς τῶν Ἀποστόλων. Εὑρίσκεται γάρ τοῦτο ἐν τῷ γ. κεφ. τοῦ δ΄ βιβλ. τῶν διαταγῶν∙ ἀλλά κἀκεῖ γράφεται πῶς τό εἶπεν ὁ Κύριος, καί ὅρα τό προοίμιον τῶν αὐτῶν διαταγῶν.
