Γαυδέντιος ἐπίσκοπος εἶπεν· Ἐάν τις ἐπίσκοπος καθαιρεθῇ τῇ κρίσει τῶν ἐπισκόπων τῶν ἐν γειτνίᾳ τυγχανόντων, καί φάσκῃ πάλιν ἑαυτῷ ἀπολογίας πρᾶγμα ἐπιβάλλειν, μή πρότερον εἰς τήν καθέδραν αὐτοῦ ἕτερον ὑποκαταστῆναι, ἐάν μή ὁ τῆς Ῥώμης ἐπίσκοπος ἐπιγνούς, περί τούτου ὅρον ἐξενέγκῃ.
Ἐάν αἰτιάματά τινα προτεθῇ κατά ἐπισκόπου, καί κριθείς ὁ αἰτιώμενος ἐπίσκοπος παρά τῶν ἐν γειτνίᾳ ἐπισκόπων, τοὐτέστι τῶν γειτνιώντων, τῶν πλησιαζόντων, καταδικασθῇ καί καθαιρεθῇ, λέγῃ δέ δύνασθαι ἔτι δικαιολογήσασθαι, μή πρότερον εἰς τόν θρόνον τῆς ἐπισκοπῆς αὐτοῦ ἕτερος καθιστάσθω, ἤτοι χειροτονείσθω, εἰ μή ὁ πάπας, μαθὼν τά περί τῆς καθαιρέσεως τοῦ ἐπισκόπου, ὅρον ἐξενέγκῃ, ἤγουν ἀποφήνηται, καί ἤ κυρώσῃ τήν καταδίκην αὐτοῦ, ἤ ἀνατρέψῃ. Ἀνάγνωθι καί τόν ιστ΄ κανόνα τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει συστάσης πρώτης καί δευτέρας συνόδου. Εἰπόντες οἱ Πατέρες τήν τῶν ἐπαρχεωτῶν ἀπόφασιν ἐκκλήτῳ ὑποκεῖσθαι, καί παρά τῶν γειτνιαζόντων ἐπισκόπων, κατ’ ἐπιτροπήν τοῦ πάπα, τηρεῖσθαι, ἄρτι φασί τί ὀφείλει γενέσθαι, ἐάν καί παρά τούτων ὁ ἐκκλητεύσας καταδικασθῇ, καί πάλιν λέγῃ βαρύνεσθαι. Διορίζονται οὖν μένειν ἐν ἀκεραίῳ τά πράγματα, καί μή ἕτερον ψηφίζεσθαι ἐπίσκοπον εἰς τήν τοῦ κατακριθέντος ἐκκλησίαν, εἰ μή καί ἡ δευτέρα ἔκκλητος παρά τῷ πάπᾳ τηρηθῇ. Ὥστε σημείωσαι ὅτι ὁ ιε΄ κανὼν τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ συνόδου ἐσχόλασε, καί ὅτι οὐδείς καταδικαζόμενος καί λέγων βαρύνεσθαι, ἐκβιβασμόν ὑφίσταται, μέχρις ἂν καί τά τῆς ἐκκλήτου τηρηθῶσι∙ καί ὅτι δίς ἐκκαλεῖσθαι δύναται ὁ κατακρινόμενος. Ἀνάγνωθι τόν ὀδ΄ ἀποστολικόν κανόνα, τῆς ἐν Χαλκηδόνι θ΄ καί τῆς ἐν Καρθαγένῃ ιε΄ κη΄ ρκ΄. καί ρκα΄ καί συμβίβασον πάντας πρός τά ἐνταῦθα γεγραμμένα∙ ὅτι καί τοῖς νόμοις δοκεῖ πᾶσαν ὑπόθεσιν, χωρίς τῶν μή ἐπιδεχομένων ὑπέρθεσιν, ἐκκλήτῳ ὑποκεῖσθαι οὐχ ἅπαξ, ἀλλά καί δίς. Πλήν μή παραδράμῃ σε τά τοῦ γ΄ κανόνος καί τά τοῦ ε΄ τῆς παρούσης συνόδου χάριν τοῦ δέχεσθαι ἤ μή δέχεσθαι παρά τοῦ πάπα τήν ἔκκλητον∙ ἰδικόν γάρ ἐστι τοῦτο εἰς τάς ἐκκλησιαστικάς ὑποθέσεις, καί κρατεῖν ὀφείλει, ἔνθα καί ἐξεφωνήθη. Ἐπισκόπου καθαιρεθέντος, καί διαβεβαιουμένου φέρειν ἀπολογίαν, εἰ μή ὁ Ῥώμης ὁρίσει, οὐ καθιδρύεται ἕτερος∙ διασκοπήσοι γάρ τήν καθαίρεσιν ἤ ἀποστόλοις, ἤ γράμμασιν. Μετά τό καθαιρεθῆναι ἐπίσκοπον παρά τῶν ἐπαρχιωτῶν ἐπισκόπων, ἐάν ἐκκαλέσησαι, ὡς οἰόμενος ἀδικεῖσθαι, εἰς τήν ἐπισκοπήν αὐτοῦ οὐ ψηφισθήσεται ἕτερος, μέχρις ἂν ὁ Ῥώμης, ᾧ ὑπόκειται ἡ καταδικάσασα αὐτόν σύνοδος, τήν καθαίρεσιν ἐξετάσῃ. Ἔξεστι δέ αὐτῷ τῷ Ῥώμης, ὅσον ἀπό τοῦ παρόντος κανόνος, ἤ πρός τούς γειτνιῶντας τῇ ἐπαρχίᾳ ἐπισκόπους γράφειν, καί τηρεῖν αὐτούς κατ’ ἔκκλητον τήν τοῦ ἐπισκόπου καθαίρεσιν, ἤ πρεσβυτέρους ἰδίους στέλλειν μετά τῶν ἐπισκόπων, καί τήν τοιαύτην δοκιμάζειν ἀπόφασιν. Καί οὗτος ὁ κανὼν ἀκόλουθος εἶναι εἰς τόν ἀνωτέρω, λέγων, ὅτι ἐάν κᾀνένας Ἐπίσκοπος καθαιρεθῇ μέν ἀπό τούς πλησιοχώρους, καί γείτονας Ἐπισκόπους, λέγει δέ ὅτι δύναται νά δικαιολογηθῇ εἰς ἄλλο κριτήριον, νά μή χειροτονῆται ἄλλος Ἀρχιερεύς εἰς τόν θρόνον τοῦ καθαιρεθέντος, ἂν πρῶτον ὁ Πάπας, μαθὼν τήν τοιαύτην καθαίρεσιν, δέν ἀποφασίσῃ, ἤ νά κυρωθῇ αὕτη, ἤ νά ἀκυρωθῇ. Σημείωσαι, ὅτι καί ὁ παρών, περί τῶν ὑποκειμένων τῷ Πάπᾳ ἐπαρχιῶν ἐννοεῖται, καί οὐχί περί τῶν μή ὑποκειμένων αὐτῷ, κατά τόν αὐτόν Ζωναρᾶν. Ὅρα τόν οδ΄ Ἀποστολικόν καί ιστ΄ τῆς α΄ καί β΄ καί τά προλεγόμενα τῆς παρούσης συνόδου.
