Ἡ τῷ μοιχῷ συζῶσα, μοιχαλίς ἐστι πάντα τόν χρόνον.
Εἰ μή τις ἀποσταίη τῆς ἁμαρτίας, μετανοεῖν οὐ πιστεύεται, οὔτε δέχεται εἰς μετάνοιαν∙ μετάνοια γάρ ἐστι τό μεταμέλεσθαι τόν ἁμαρτήσαντα ἐφ᾽ οἷς ἥμαρτε, καί δάκνεσθαι ἐπ᾽ αὐτοῖς∙ ὁ δέ ἐπιμένων τῇ ἁμαρτίᾳ, οὔτε μεταμέλεσθαι, οὔτε δάκνεσθαι πιστεύεται, ἀλλά ἥδεσθαι ταύτῃ. Ἡ γοῦν τῷ μοιχῷ ἀκολουθήσασα, καί συμβιοῦσα αὐτῷ, πάντα τόν χρόνον τῆς συμβιώσεως μοιχαλίς ἐστιν, ἔτι πράττουσα τά κακόν, καί εἰς μετάνοιαν οὐ δεχθήσεται. Γυνή τις μοιχεύσασα καί συζῶσα τῷ μοιχῷ ἐπετιμήθη∙ τοῦ ἀνδρός δέ αὐτῆς τελευτήσαντος, ἤθελε συζευχθῆναι τῷ μοιχῷ. Φησίν οὖν ὁ ἅγιος, ὡς οὔτε τοῦτο γενήσεται∙ ἀλλά καί μέχρις ἂν συζῇ τῷ μοιχῷ, ἐπιτετιμημένη ὀφείλει εἶναι, κᾂν τά ιε΄ ἔτη τῶν ἐπιτιμίων τῆς μοιχείας ἐπεραιώθησαν∙ ἐκεῖνοι γάρ τά ἐπί τῇ μετανοίᾳ διδόμενα ἐπιτίμια δοκοῦσι δουλεύειν, καί λαμβάνειν συγχώρησιν, οἱ ἀφιστάμενοι τοῦ κακοῦ∙ οἱ δέ ἐπιμένοντες τῷ κακῷ, ὑπό τό αὐτό εἰσιν ἐπιτίμιον, κᾂν μυριάκις τοῦτο δουλεύσωσιν. Οὕτω θεμάτισον τόν κανόνα, καί μή εἴπῃς πᾶσαν γυναῖκα συζῶσαν τῷ μοιχῷ μοιχαλίδα εἶναι∙ ἡ γάρ νόμιμος γυνή αὐτοῦ ἀνεύθυνός ἐστι τούτῳ συνδιάγουσα, καί ἄλλη πᾶσα χωρίς τῆς μοιχαλίδος. Καί ὁ μέν ἐκκλησιαστικός νόμος ταῦτα διορίζεται∙ ὁ δέ πολιτικός οὐ παραχωρεῖ τήν μοιχαλίδα ὁπωσδήποτε συζευχθῆναι τῷ μοιχῷ. Φησί γάρ τό ξστ΄ κεφ., τοῦ λζ΄ τίτλου τοῦ ξ΄ βιβλίου. Ἡ ἅπαξ ἁμαρτήσασα μοιχείαν, ἐάν μετά ταῦτα, γένηται γαμετή τοῦ μοιχεύσαντος αὐτήν, οὐ σβέννυται τῷ προσχήματι τοῦ γάμου τοῦ μετά τήν μοιχείαν γενομένου. Καί τό ιγ΄ κεφ., τοῦ μβ΄ τίτλου∙ Ἐάν ἐπί μοιχείᾳ γυναικός καταδικασθείς ἀγάγωμαι αὐτήν, εἰ καί μή αὐτή καταδικασθῇ, οὔτε ὁ γάμος ἔῤῥωται∙ ἀλλ᾽ εἰ καί κληρονόμον αὐτήν γράψω, ἤ ἐμέ αὐτή, δημεύεται ἡ κληρονομία. Οὐδέ στρατιωτικῶς τις διαθέμενος δύναται κληρονόμον γράψαι τήν ἀπό φθορᾶς γαμηθεῖσαν, καί σύγκοιτον αὐτοῦ γενομένην ἀλλά τοιούτου τινός συμβαίνοντος, χώρα τῷ δημοσίῳ, κατά τό γ΄ θέμα, τοῦ ι΄ κεφαλαίου, τοῦ ε΄ τίτλου, τοῦ κη΄ βιβλίου∙ Ὁ ἐπί μοιχείᾳ γυναικός κατηγορηθείς, οὐ δύναται ταύτην γαμετήν ἀγάγεσθαι. Ἡ συζῶσα μοιχῷ, διά βίου μοιχεύεται. Διά τοῦτο γοῦν καί ἀπρόσδεκτός ἐστιν ἡ τοιαύτη τῇ ἐκκλησίᾳ∙ μετά γάρ τό παυθῆναι τῆς ἁμαρτίας, τότε γίνεται ἐν ἐπιτιμίοις, καί διορθοῦται τό πταῖσμα αὐτῆς. Ἐάν δέ ἐπιμένῃ τῇ μοιχείᾳ, ἀδιόρθωτός ἐστι, καί ἀπρόσδεκτος. Ἐκείνη ἡ γυνή, ἥτις ἔχουσα ἄνδρα, ἐμοιχεύθη ἀπό ἄλλον. Ἔπειτα, ἤ τόν ζῶντα ἄνδρα της ἀφήσῃ, καί ἀκολουθήσῃ τόν μοιχεύσαντα αὐτήν, ἤ ἀφ’ οὗ ἀποθάνῃ ὁ ἄνδρας της, λάβῃ αὐτόν ἄνδρα, καί συμβιοῖ μέ αὐτόν,1 αὐτή, λέγω, κατά τόν κανόνα τοῦτον, κᾂν καί τούς ιδ΄ χρόνους τό ἐπιτίμιον τῆς μοιχείας ἐπλήρωσε, μοιχαλίς ὅμως εἶναι ὅλους τούς χρόνους, κατά τούς ὁποίους συζῇ μέ τόν μοιχόν. Μή ἀπέχουσα γάρ ἀπό τήν ἁμαρτίαν, ἀλλ’ ἐπιμένουσα εἰς αὐτήν, οὔτε εἰς μετάνοιαν δέχεται, οὔτε πιστεύεται ὅτι μετανοεῖ, καί ἀκολούθως οὔτε συγχώρησιν λαμβάνει ποτέ, ἕως οὗ νά χωρισθῇ ἀπό τόν μοιχόν. Ὅρα καί τήν ὑποσημείωσιν τοῦ β΄ τῆς ἐν Νεοκαισ. 1Διό καί οἱ πολιτικοί νόμοι διορίζουν συμφώνως μέ τόν παρόντα κανόνα, ὅτι ἡ γυνή ἐκείνη, ὁποῦ μίαν φοράν μοιχευθῇ, ἂν καί μετά ταῦτα λάβῃ ἄνδρα τόν μοιχόν, δέν σβύνεται τό ἔγκλημα τῆς μοιχείας, μέ τό σχῆμα τοῦ μετά τήν μοιχείαν γενομένου γάμου (Μοιχοί γάρ καί οἱ δύω εἰσί δηλαδή, καί μετά τόν γάμον. Μιχαήλ Ἀτταλειάτης ἐν τῇ συνόψ., τίτλ. ο΄). Ὅθεν, καί ὁ Θεός περισσότερον ὠργίσθη κατά τοῦ Δαβίδ, διά τί ἐπῆρεν εἰς γυναῖκά του τήν Βηρσαβέτ μετά τόν θάνατον τοῦ Οὐρίου, κατά τόν Θεοδώρητον, παρά ὁποῦ ὠργίσθη διά τί τήν ἐμοίχευσε ζῶντος ἐκείνου. Εἶπε γάρ αὐτῷ διά τοῦ Νάθαν∙ «καί νῦν, οὐκ ἀποστήσεται ῥομφαία ἀπό τοῦ οἴκου σου, ἕως αἰῶνος, ἀνθ’ ὧν ὅτι ἐξουδένωσάς με, καί ἔλαβες τήν γυναῖκα Οὐρίου τοῦ Χετταίου, τοῦ εἶναί σου εἰς γυναῖκα (β΄ Βασιλ., ιβ΄, 1).
