Πάντων τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων ὁ ἐπίσκοπος ἐχέτω τήν φροντίδα, καί διοικείτω αὐτά, ὡς τοῦ Θεοῦ ἐφορῶντος· μή ἐξεῖναι δέ αὐτῷ σφετερίζεσθαί τι ἐξ αὐτῶν, ἤ συγγενέσιν ἰδίοις τά τοῦ Θεοῦ χαρίζεσθαι· εἰ δέ πένητες εἶεν, ἐπιχορηγείτω ὡς πένησιν, ἀλλά μή προφάσει τούτων τά τῆς ἐκκλησίας ἀπεμπολείτω.
Τούς ἐπισκόπους μή λογοποιεῖσθαι ἐπί τῇ διοικήσει τῶν τῆς ἐκκλησίας πραγμάτων, ὁ κανών διορίζεται∙ ἄτοπον γάρ τούς τήν τῶν ψυχῶν οἰκονομίαν ἐμπεπιστευμένους διαπιστεῖσθαι ἐπί διοικήσει χρημάτων. Διά δέ τήν δεδομένην αὐτοῖς ἐξουσίαν ἐπάγει, τό μή δύνασθαί τι τῶν τῆς ἐκκλησίας ἐξιδιοῦσθαι∙ (τοῦτο γάρ τό σφετερίζεσθαι)∙ μηδέ καταχρᾶσθαι τοῖς πτωχικοῖς, ὡς ἰδίοις, ἤ συγγενέσι ταῦτα πρός χάριν διδόναι. Εἰ δέ πενομένους ἔχοιεν συγγενεῖς, ἐπιτρέπονται καί τούτοις, ὡς ἐνδεέσι, τά ἀναγκαῖα παρέχειν∙ χάριν δέ τῆς πρός τούς πενομένους μεταδόσεως, τά τῶν ἐκκλησιῶν πιπράσκειν κωλύονται∙ τά γάρ τῷ Θεῷ ἀφορισθέντα ἐκποιεῖσθαι οὐ χρή, ἐκ δέ τῶν προσόδων τάς διαδόσεις ποιεῖν. Τούς ἀπό τῆς χάριτος τοῦ παναγίου Πνεύματος ἐμπιστευθέντας τήν τῶν ψυχῶν οἰκονομίαν, ἄτοπον ἐλογίσθη λογοπραγεῖσθαι χάριν τῶν πραγμάτων τῆς ἐπισκοπῆς, ἀλλ’ ὡς ἐφορῶντος τοῦ Θεοῦ, διοικείτωσάν, φησι, ταῦτα, κατά τό δόξαν αὐτοῖς. Ὥς τινος δέ εἰπόντος, ὡς εἰ δοθείη τοῦτο, ἀπεμπολήσει ὁ ἐπίσκοπος τά τῆς ἐκκλησίας, καί διασκορπίσει αὐτά πρός τούς οἰκείους συγγενεῖς, ἐπάγει ὁ κανών, μή ἔχειν ἐπ’ ἀδείας τόν ἐπίσκοπον διδόναι ταῦτα κατά χάριν πρός τούς συγγενεῖς τούτου, ἤ πιπράσκειν∙ ἐκ δέ τῶν προσόδων τῆς ἐκκλησίας ἀποφέρεσθαι τοῦτον τά χρειώδη καί ἀναγκαῖα, καί τοῖς συγγενέσιν, ἐνδεέσιν οὖσι, τά πρός ζωάρκειαν χορηγεῖν δέδοκται. Ἡ μέντοι ρκ΄ Ἰουστινιάνειος νεαρά, ἤτοι θέμα γ΄, τοῦ ιε΄ κεφ., τοῦ β΄ τίτ., τοῦ ε΄ βιβλίου τῶν Βασιλικῶν, φησί ταῦτα ῥητῶς∙ Τοῖς δέ οἰκονόμοις, καί διοικηταῖς, καί χαρτουλαρίοις τῶν ὁπουδήποτε ὄντων εὐαγῶν οἴκων, καί τοῖς αὐτῶν γονεῦσί τε, καί παισί, καί τοῖς ἄλλοις, ἤ κατά γένος, ἤ κατά γαμικόν δίκαιον αὐτοῖς συναπτομένοις, μισθώσεις, ἤ ἐμφυτεύσεις, ἤ ἀγορασίας, ἤ ὑποθήκας πραγμάτων ἀκινήτων, τοῖς αὐτοῖς εὐαγέσιν οἴκοις προσηκόντων, ὑπεισιέναι, ἤ δι’ ἑαυτῶν, ἤ διά παρενθέτου προσώπου, καθά καί τοῖς ἐν τῇ βασιλίδι τῶν πόλεων οὖσιν, ἐπί ταῖς αὐταῖς ποιναῖς ἀπαγορεύομεν. Εἰ δέ θέλεις μαθεῖν ποῖαί εἰσιν αἱ ποιναί, ζήτει τό ε΄ κεφ., τοῦ αὐτοῦ τίτλου καί βιβλίου, τά αὐτά διεξιόν, καί ἐπάγον ταῦτα ῥητῶς∙ Γινωσκόντων αὐτῶν, ὡς εἰ τοιοῦτόν τι γένηται, καί τοῦτο ἀνίσχυρον ἔσται, καί πᾶσαν τήν περιουσίαν αὐτῶν τε, καί τῶν λαμβανόντων, καί τῶν οἰκονόμων, καί χαρτουλαρίων, καί διοικητῶν, οἷς κατά τόν εἰρημένον τρόπον συνάπτονται∙ εἰς τόν εὐαγῆ οἶκον, ἐξ οὗ τό πρᾶγμα λαμβάνουσι, μετά τήν αὐτῶν τελευτήν περιελθεῖν κελεύομεν. Συναγαγών οὖν εἰπέ, ὅτι ἐκ τοῦ κανόνος, καί τῆς νεαρᾶς, οὐ μόνον κατά χάριν, ἀλλ’ οὐδέ καθ’ ἕτερον τρόπον ἔχει ἐπ’ ἀδείας ἐπίσκοπος, ἤ οἰκονόμος, ἤ ἕτερος ἐκ τῶν ἀπηριθμημένων ἄνωθεν, πρός συγγενεῖς οἰκείους μεταφέρειν τά τῶν ἐκκλησιῶν, ἤ τῶν εὐαγῶν οἴκων ἀκίνητα. Διοικείτω μετά κυρείας τά τῆς ἐκκλησίας ὁ ἐπίσκοπος πράγματα, μή τι τούτων συγγενεῖ, εἰμή ὡς πένητι, χαριζόμενος. Οὐκ ὀφείλει ὁ ἐπίσκοπος ἀνακρίνεσθαι ἐπί τῇ διοικήσει τῶν τῆς ἐκκλησίας πραγμάτων, ἔξεστι γάρ αὐτῷ μετά ἐξουσίας ταῦτα διοικεῖν∙ τοῖς μέντοι γε συγγενέσιν αὐτοῦ πενομένοις μεταδιδόναι τῶν ἀναγκαίων. Ἀνίσως ὁ Ἐπίσκοπος ἐμπιστεύηται τάς ψυχάς τῶν ἀνθρώπων, τῶν ὁποίων ὅλος ὁ κόσμος δέν εἶναι ἀντάξιος, πολλῷ μᾶλλον πρέπει νά ἐμπιστεύηται τῆς Ἐκκλησίας τά πράγματα. Διά τοῦτο καί ὁ παρών Κανών διορίζει, ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος ἂς ἔχῃ τήν φροντίδα ὅλων τῶν πραγμάτων τῆς Ἐκκλησίας, εἴτε χωραφίων καί ἀκινήτων ἀποκτημάτων, εἴτε κειμηλίων καί κινουμένων, καί ἂς τά κυβερνᾷ μέ φόβον καί προσοχήν, στοχαζόμενος, ὅτι, ἔχει τόν Θεόν ἔφορον καί ἐξεταστήν, εἰς τήν κυβέρνησιν αὐτῶν. Πλήν, ἂν καί ἔχῃ τήν φροντίδα αὐτῶν καί κυβέρνησιν, ὅμως δέν ἔχει καί ἄδειαν νά οἰκειοποιῆται καί νά λέγῃ ὅτι εἶναι ἰδικόν του κᾀνένα πρᾶγμα ἀπό αὐτά, ἤ νά χαρίζῃ εἰς συγγενεῖς του τά ἀφιερωμένα πράγματα εἰς τόν Θεόν. Εἰ δέ καί οἱ συγγενεῖς του αὐτοί εἶναι πτωχοί, ἂς δίδῃ καί εἰς αὐτούς τά πρός τήν χρείαν, καθὼς δίδει, καί εἰς τούς ἄλλους πτωχούς. Ἤτοι ἂς ἐλεῇ αὐτούς ὡς πτωχούς ἁπλῶς, καί ὄχι ὡς συγγενεῖς. Ὅμως ἂς τούς ἐλεῇ ἀπό τάς καρποφορίας καί σιτηρέσια ὁποῦ κατ’ ἔτος συνάγονται ἀπό τῆς Ἐκκλησίας τά πράγματα, καί ὄχι ἐξ αἰτίας αὐτῶν νά ἔχῃ τήν ἄδειαν νά πωλῇ κᾀνένα ἀπό αὐτά.
