Ἵνα ἐν τοῖς ἁγίοις μηδέν πλέον τοῦ σώματος καί τοῦ αἵματος τοῦ Κυρίου προσενεχθείη, ὡς καί αὐτός ὁ Κύριος παρέδωκε, τοὐτέστιν, ἄρτου καί οἴνου ὕδατι μεμιγμένου. Ἀπαρχή δέ, εἴτε μέλι, εἴτε γάλα, ὡς εἴωθε, προσφερέσθω ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ ἐθίμῳ εἰς τό τῶν νηπίων μυστήριον· εἰ καί τά μάλιστα γάρ ἐν θυσιαστηρίῳ προσφέρεται, ὅμως ἰδίαν ἐχέτω κυρίως εὐλογίαν, ὡς ἐκ τοῦ ἁγιάσματος τοῦ Κυριακοῦ σώματος καί αἵματος διΐστασθαι. Μηδέν δέ πλέον ἐν ταῖς ἀπαρχαῖς προσφερέσθω, ἤ ἀπό σταφυλῶν καί σίτου.
Καί ὁ τρίτος κανὼν τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, καί ὁ δ΄ περί ταύτης τῆς ὑποθέσεως διατάττονται. Ἐπεί δέ τινες καί μετά ταῦτα παρέβαινον τούς κανόνας ἐκείνους, ὡς οἱ Ἀρμένιοι, οἶνον μόνον προσφέροντες εἰς τά ἅγια, ἀλλ’ οὐχί καί ὕδωρ, καθὼς ὁ λβ΄ περιέχει κανὼν τῆς ἐν τῷ Τρούλλῳ ἕκτης συνόδου, ἦλθε καί ἡ παροῦσα σύνοδος, εἰς τό περί τούτου διατάξασθαι, καί φησι, πλέον μηδέν ἄρτου καί οἴνου ὕδατι μεμιγμένου προσφέρεσθαι εἰς τά ἅγια, τόν μέν ἄρτον, εἰς τύπον τοῦ σώματος τοῦ Κυρίου, τόν δέ οἶνον, τοῦ αἵματος. Ἐπεί δέ οὐχ αἷμα μόνον ἐκ τῆς πλευρᾶς τοῦ Δεσπότου ἐῤῥύη, ἀλλά καί ὕδωρ, διά τοῦτο ἀναγκαῖον τῷ προσφερομένῳ οἴνῳ εἰς τά θεῖα μυστήρια καί ὕδωρ συγκίρνασθαι. Ὅτι δέ, φησίν, εἴωθε προσφέρεσθαι, ὡς ἀπαρχή, μέλι ἤ γάλα ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ ἐθίμῳ εἰς τό τῶν νηπίων μυστήριον, κᾂν ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ προσφέρηται, ὅμως μή τῷ θείῳ ἄρτῳ καί οἴνῳ μιγνύσθωσαν, ἀλλ’ ἰδίαν ἐχέτω εὐλογίαν, κεχωρισμένως ἐξ ἐκείνων εὐλογούμενα. Τό δέ, εἰς τό τῶν νηπίων μυστήριον, τινές φασιν εἶναι τό μεταδίδοσθαι ταῦτα τοῖς νηπίοις ἀντί τῶν μυστηρίων, ὅπερ οὐκ οἶμαι∙ τινές δέ, ὅτι τό γάλα προσήγετο ὡς ἀπαρχή διά τά νήπια, ὡς γάλακτι μόνῳ τρεφομένων αὐτῶν. Τοῦτο δέ ἡ ἕκτη σύνοδος τελείως ἐκώλυσεν ἐν νζ΄ κανόνι αὐτῆς. Ὡς ἀπαρχή δέ, φησι, μηδέν πλέον προσφερέσθω, ἤ σῖτος νέος, καί σταφυλαί ἄρτι γενόμεναι πέπειροι. Ὁ λβ΄ κανὼν τῆς ἐν τῷ Τρούλλῳ συνόδου πλατέως θεσπίζει γίνεσθαι τήν ἀναίμακτον θυσίαν μετά ἄρτου καί οἴνου ὕδατι μεμιγμένου, ὡς τοῦ μέν ἄρτου, τύπον ἔχοντος τοῦ Κυριακοῦ σώματος, τοῦ δέ οἴνου, τύπον τοῦ αἵματος. Ἐπεί δέ οὐχ αἷμα μόνον ἐκ τῆς πλευρᾶς τοῦ Κυρίου ἐῤῥύη ἀλλά καί ὕδωρ, διά τοῦτο συγκιρνᾶται τῷ προσφερομένῳ οἴνῳ καί ὕδωρ∙ ἀνάγνωθι καί τόν γ΄ κανόνα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Τά αὐτά δέ τούτοις καί ὁ παρὼν κανὼν παρακελεύεται, προστιθέμενος, ὡς, εἰ καί εἴωθε προσφέρεσθαι ἐν τῷ ἁγίῳ θυσιαστηρίῳ, ὡς ἀπαρχή, μέλι ἤ γάλα ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ ἐθίμῳ εἰς τό τῶν νηπίων μυστήριον, ἤγουν ὑπέρ τῶν νηπίων, ἀλλ’ ὅμως οὐκ ὀφείλουσι ταῦτα συνανακεῖσθαι μετά τῶν θείων ἁγιασμάτων, ἀλλ’ ἰδιαζόντως κεῖσθαι, καί εὐλογεῖσθαι μᾶλλον ὑπ’ ἐκείνων∙ ὡς ἀπαρχή δέ μηδέν πλέον προσφερέσθω ἤ σῖτος νέος καί σταφυλή. Τά δέ περί τοῦ γάλακτος, καί τοῦ μέλιτος, ἐκωλύθησαν ἐν τῷ νζ΄ κανόνι τῆς στ΄ συνόδου. Ἄρτος καί οἶνος ὕδατι κεκραμένος προσαγέσθω καί μόνον. Οὐδέν γάρ πλέον τοῦ σώματος καί αἵματος τοῦ Κυρίου προσενεχθήσεται, ἀλλ’ ἄρτος μόνον, καί οἶνος ὕδατι μεμιγμένος∙ καθὼς καί αὐτός ὁ Κύριος παρέδωκε. *Στο Πηδάλιο, ο 37ος κανόνας αντιστοιχεί στον 44ο κανόνα (αρίθμηση Πηδαλίου). Ερμηνεία. Προστάζει ὁ παρών Κανών, ἄλλο τι νά μήν προσφέρεται εἰς τά ἅγια μυστήρια, πάρεξ, ἄρτος μέν, εἰς τό νά μετουσιωθῇ εἰς Σῶμα Χριστοῦ. Οἶνος δέ, εἰς τό νά γένηται Αἷμα Χριστοῦ, καί ὕδωρ μιγνύμενον τῷ οἴνῳ, εἰς τύπον τοῦ ἐξελθόντος ὕδατος ἐκ τῆς πλευράς τοῦ Κυρίου. Ἐπειδή δέ ἐσυνειθίσθη νά προσφέρεται εἰς τό θυσιαστήριον ἐν μιᾷ διωρισμένῃ ἡμέρᾳ, γάλα, καί μέλι, ὡς ἀπαρχή, διά τό μυστήριον τῶν νηπίων (δηλ. ὑπέρ τῆς βοηθείας καί σωτηρίας τῶν νηπίων, τά ὁποῖα μέ γάλα, καί μέλι ὡς ἐπί τό πλεῖστον τρέφονται. Κατά τό προφητικόν ἐκεῖνο. Βούτυρον (τό ἐκ γάλακτος ὄν) καί μέλι φάγεται τό παιδίον, ὁ Ἰησοῦς δηλ. εἰς ἔνδειξιν τῆς ἀληθοῦς ἀνθρωπότητος, (καθὼς ἑρμηνεύει τοῦτο ὁ Κορέσσιος) ἂς προσφέρωνται. Ὅμως νά μήν ἑνώνωνται ταῦτα μέ τό Σῶμα, καί Αἷμα τοῦ Κυρίου, ἀλλά νά λαμβάνουν, καί θέσιν καί εὐλογίαν ἰδιάζουσαν καί ξεχωριστήν, ὡς ἀπαρχαί. Ἀπό δέ τάς ἄλλας τῶν γεννημάτων καί ὀπωρῶν ἀπαρχάς, ἄλλο τι νά μήν προσφέρεται εἰς τό θυσιαστήριον, εἰμή σταφύλια, καί ἀστάχυα σίτου, ὅταν ὥριμα γένωνται. Ἀνάγνωθι καί τόν γ΄ Ἀποστολικόν, καί τόν λβ΄ τῆς στ΄, ὑφ’ οὗ καί ὁ παρών Κανών ἐκτίθεται αὐτολεξεί. Ἡ προσφορά δέ τοῦ μέλιτος καί τοῦ γάλακτος αὕτη ἀνετράπη, ἤ μᾶλλον εἰπεῖν, ἐδιωρθώθη ἀπό τόν νζ΄ τῆς αὐτῆς στ΄.
