Εἴ τις χειροτονηθείς ἐπίσκοπος μή καταδέχοιτο τήν λειτουργίαν καί τήν φροντίδα τοῦ λαοῦ τήν ἐγχειρισθεῖσαν αὐτῷ, τοῦτον ἀφωρισμένον τυγχάνειν ἕως ἂν καταδέξηται· ὡσαύτως καί πρεσβύτερος καί διάκονος. Εἰ δέ ἀπελθὼν μή δεχθείη, οὐ παρά τήν ἑαυτοῦ γνώμην ἀλλά παρά τήν τοῦ λαοῦ μοχθηρίαν, αὐτός μέν ἔστω ἐπίσκοπος, ὁ δέ κλῆρος τῆς πόλεως ἀφοριζέσθω, ὅτι τοιούτου λαοῦ ἀνυποτάκτου παιδευταί οὐκ ἐγένοντο.
Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν, καί ὑπείκετε, φησίν ὁ θεῖος Ἀπόστολος∙ τοῦτο δέ καί ὁ παρών κανών διατάττεται∙ τόν γάρ εἰς προστασίαν λαοῦ καλούμενον, μή ἀντιτεῖνειν διακελεύεται, ἀλλά καταδέχεσθαι τό θεῖον λειτούργημα, καί τήν τοῦ λαοῦ προστασίαν∙ ἤ ἀντιλέγοντα, καί μή ἀπιόντα, ἀφωρισμένον εἶναι∙ τά αὐτά δέ καί περί πρεσβυτέρων, καί διακόνων. Εἰ δέ ὁ μέν ἐπίσκοπος ἀπῆλθεν εἰς τήν λαχοῦσαν αὐτόν, ὁ δέ τῆς παροικίας ἐκείνης λαός οὐκ ἐδέξατο αὐτόν δι’ οἰκείαν ἀνυποταξίαν, καί ἀναίδειαν, ἀλλ’ οὐ διά τινα αἰτίαν τοῦ ἐπισκόπου ἐπίψογον, ὁ μέν ἐπίσκοπος μενεῖ ἐπί τῆς οἰκείας ἐπιτιμίας, τῆς ἀξίας δηλαδή, ὁ δέ κλῆρος τῆς παροικίας ἐκείνης ἀφορισθήσεται, ὅτι τόν ἀνυπότακτον ἐκεῖνον λαόν οὐκ ἐπαίδευσεν. Ὅρα τοίνυν, οἵους ὁ κανών βούλεται εἶναι τούς κληρικούς, οὐ πεπαιδευμένους μόνον, ἀλλά καί διδακτικούς, καί ἄλλους δυναμένους παιδεύειν, καί σωφρονίζειν. Ἀνάγνωθι τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ συνόδου κανόνα ιζ΄ καί ιη΄ καί τῆς ἐν Ἀγκύρᾳ ιη΄. Ζήτει καί τόν νη΄ κανόνα. Τινές ὧδε τήν χειροτονίαν ἀντί ψήφου ἐδέξαντο∙ καί εἶπον, θαυμάζειν, πῶς παραιτοῦνται σήμερον οἱ ψηφισθέντες εἰς ἐκκλησίας∙ ὁ δέ ὑπερφυής Ζωναρᾶς ἑρμηνεύων τόν κανόνα, ἐξελάβετο τήν χειροτονίαν καί εἰς χειροθεσίαν, καί εἰς ψῆφον. Ἐμοί δέ ἐξ ὀρθοῦ κατενοήθη χειροτονίαν ἐνταῦθα εἰπεῖν τόν κανόνα, τήν χειροθεσίαν∙ μέμνηται γάρ πρεσβυτέρων, καί διακόνων ἀποστελλομένων, κατά τό πάλαι κρατοῦν, εἰς ἑτέρας χώρας χάριν τοῦ διδάσκειν τόν λαόν. Διακόνους δέ χειροτονεῖσθαι μέν, τοὐτέστι σφραγίζεσθαι, ἐμάθομεν∙ ψηφίζεσθαι δέ, οὐδέ ἀκηκόαμεν, ὥσπερ ψηφίζονται οἱ ἐπίσκοποι, καί κατά τό παλαιόν, καί οἱ ἱερεῖς, καθώς φησιν ὁ ιγ΄ κανών τῆς ἐν Λαοδικείᾳ συνόδου. Διορίζεται γοῦν ὁ παρών κανών, εἴ τις ἐπίσκοπος, ἤ πρεσβύτερος, ἤ διάκονος χειροθεσίαν δέξηται διδασκαλικήν, καί οὐκ ἀποπληροῖ τήν διακονίαν αὐτοῦ, ἀφοριζέσθω, μέχρις ἄν καταδέξηται ἀπελθεῖν ἔνθα ὡρίσθη. Εἰ δέ καί ἀπελθών μή παραδεχθῇ ἀπό μοχθηρίας τοῦ κατά χώραν λαοῦ, ὁ κλῆρος μέν, καί μή γενόμενος αἴτιος τοῦ κακοῦ, ἀφορισθήσεται, ὡς μή παιδεύων τόν ἄτακτον λαόν∙ ὁ δέ ἐπίσκοπος ἔχει τήν οἰκείαν ἐπιτιμίαν. Σημείωσαι οὖν, πῶς τιμωρεῖται ὁ κλῆρος διά τήν ἀπαιδευσίαν τῶν κοινολαϊτῶν∙ καί ἀνάγνωθι τῆς ἐν Ἀγκύρᾳ συνόδου κανόνα ιη΄, τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ κανόνα ιζ΄ καί ιη΄, τήν πρός Δόμνον ἐπιστολήν τοῦ ἁγίου Κυρίλλου, τῆς πρώτης καί δευτέρας συνόδου, τῆς ἐν τῷ ναῷ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, κανόνα ιστ΄, τῆς ζ΄ συνόδου κανόνα β΄ καί τῆς ἐν Χαλκηδόνι κανόνα κθ΄. Ὁ νεοπρόβλητος, εἰ δυσανασχετεῖ πρός τό ἐγχείρημα, ἀφορίζεται, μέχρις ἄν καταδέξηται∙ εἰ δέ παρά τοῦ λαοῦ μή δεχθείη, ὁ κλῆρος ἀφορίζεται, ὅτι μή τόν ὄχλον πεπαίδευκεν, ὁ δέ ἐστιν ἐπίσκοπος. Ὁ νεωστί χειροτονηθείς ἐπίσκοπος, εἰ οὐ πείθεται ἀναδέξασθαι τήν ἐγχειρισθεῖσαν αὐτῷ φροντίδα τοῦ λαοῦ, ἀφωρισμένος ἔστω, ἕως ἄν καταδέξηται∙ εἰ δέ ἀπελθών παρά τοῦ λαοῦ οὐ δεχθῇ, οὐ διά πταῖσμα οἰκεῖον, ἀλλά διά τήν ἐκείνων μοχθηρίαν, μενέτω μέν ἐπίσκοπος, ὁ δέ κλῆρος ἀφορίζεται, ὡς μή παιδεύσας τόν ἀνυπότακτον λαόν. Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ἡμῶν καί ὑπείκετε. Καί, ἐν ᾧ ἐκλήθης, ἐν τούτῳ καί μένε, λέγει ὁ θεῖος Ἀπόστολος. Τοῦτο δέ τό ἴδιον διορίζει καί ὁ παρών Κανών λέγων. Ὅποιος χειροτονηθῇ διά τῆς θείας τῶν εὐχῶν ἱεροτελεστίας, Ἐπίσκοπος μιᾶς ἐπαρχίας, ἤ Πρεσβύτερος, καί Διάκονος μιᾶς ἐνορίας, ἔπειτα δέν καταδέχεται τό θεῖον αὐτό λειτούργημα, καί τήν προστασίαν τοῦ λαοῦ ὁποῦ ἐνεχειρίσθη εἰς αὐτόν, ἀλλά ἀντιλέγοι, καί δέν ὑπάγοι εἰς τήν λαχοῦσαν αὐτοῦ Ἐκκλησίαν, ὁ τοιοῦτος ἂς ἀφορίζηται, ἕως ὁποῦ νά καταδεχθῇ νά ὑπάγῃ. Εἰ δέ καί ὑπάγοι μέν εἰς τήν ἐπαρχίαν του ὁ Ἐπίσκοπος, ὁ δέ τῆς ἐπαρχίας λαός, διά τήν ἰδικήν του ἀνυποταξίαν, καί μοχθηρίαν, καί ὄχι διά κᾀμμίαν πονηράν γνώμην, καί αἰτίαν ἀξιοκατηγόρητον τοῦ Ἐπισκόπου, δέν ἤθελε τόν ὑποδεχθῇ∙ αὐτός μέν ἂς ᾖναι Ἐπίσκοπος, ἤτοι ἂς μετέχῃ τῆς ἀξίας, καί λειτουργίας τῆς πρεπούσης εἰς τόν Ἐπίσκοπον, οἱ δέ Κληρικοί τῆς μή ὑποδεξαμένης αὐτόν ἐπαρχίας, ἂς ἀφορίζωνται. Ἐπειδή δέν ἐπαιδαγώγησαν μέ τήν διδασκαλίαν, καί τό καλόν τους παράδειγμα, τόν τοιοῦτον ἀνυπότακτον λαόν.1 1Σημείωσαι ἀπό τόν παρόντα κανόνα πῶς πρέπει νά ᾖναι οἱ Κληρικοί: ὄχι μόνον δηλαδή πεπαιδευμένοι αὐτοί, ἀλλά καί ἱκανοί νά παιδεύωσι καί νά σωφρονίζωσιν ἄλλους. Διατί, ἰδού πῶς, ἀγκαλά καί αὐτοί νά μήν ἔγιναν αἴτιοι τοῦ κακοῦ, ἐπειδή ὅμως καί δέν ἐπαιδαγώγησαν τόν λαόν τους καλά, ἀφορίζονται, καί πίπτουσιν ὑποκάτω εἰς κανονικά ἐπιτίμια.
