Ἐπί δέ τοῦ καταλειφθέντος ἀνδρός ὑπό τῆς γυναικός, τήν αἰτίαν χρή σκοπεῖν τῆς ἐγκαταλείψεως. Κᾂν φανῇ ἀλόγως ἀναχωρήσασα, ὁ μέν συγγνώμης ἐστίν ἄξιος, ἡ δέ ἐπιτιμίου· ἡ δέ συγγνώμη τούτῳ πρός τό κοινωνεῖν τῇ Ἐκκλησίᾳ δοθήσεται.
Ἡ τόν οἰκεῖον καταλείψασα ἄνδρα, ἐάν χωρίς εὐλόγου αἰτίας ἀναχωρήσῃ, ἐπιτιμᾶται∙ ὁ δέ ἀνήρ συγγινώσκεται, οὐχ ὥστε ἑτέρῳ κεχρῆσθαι, ἀλλ᾽ ὥστε τῆς ἐκκλησίας μή χωρισθῆναι. Ἐν δέ τῷ θ΄ κεφαλαίῳ ὁ ἅγιος οὗτος, οὕτε τό τύπτεσθαι παρά τοῦ ἁνδρός, οὔτε τό εἰς χρήματα ζημιοῦσθαι, ἀλλ’ οὐδέ τό πορνεύειν ἴσως τόν ἄνδρα, εὐλόγους αἰτίας ἔκρινεν εἰς τό ἀποστῆναι τήν γυναῖκα τοῦ γάμου, οὐδέ μήν τό ἄπιστον αὐτόν εἶναι. Ὁ παρὼν κανὼν σαφηνίζεται διά τῆς γενομένης παρ᾿ ἡμῶν ἑρμηνείας ἐν τῷ πζ΄ κανόνι τῆς ἐν τῷ Τρούλλῳ συνόδου∙ καί ἀνάγνωθι ταύτην, καί τόν θ΄ κανόνα τοῦ ἁγίου Πατρός, καί τόν Ϟα΄. Ἐάν ἀλόγω ἀνεχώρησεν ἡ γυνή, αὐτή μέν οὐκ ἀνεύθυνος. Ἡ καταλιποῦσα τόν ἴδιον ἄνδρα, καί ἐξ ἐκείνου ἀλόγως ἀναχωρήσασα, ἐν ἐπιτιμίοις ἔσται∙ καί μᾶλλον, εἰ ἐπ᾿ ἄλλον ἦλθεν ἄνδρα∙ τότε γάρ ὡς μοιχαλίς κατακρίνεται, κατά τόν θ΄ κανόνα. Ὁ δέ ἀνήρ ὁ καταλειφθείς ὑπ’ αὐτῆς, συγγνώμης ἐστίν ἄξιος, καί διά τοῦτο, εἰ ἄλλην λάβῃ γυναῖκα, καί ἀνεπιτίμητος. Ἐάν ἡ γυναῖκα ἀφήσῃ τόν ἄνδρα της, πρέπει νά ἐξετάζεται διά ποίαν αἰτίαν ἀφῆκεν αὐτόν, τό δέ ὑπόλοιπον τοῦ κανόνος αὐτολεξεί ἐρανίσθη ἀπό τόν πζ΄ τῆς στ΄ καί ὅρα τήν ἑρμηνείαν αὐτοῦ ἐκεῖ.
