Τάς μοιχευθείσας γυναῖκας καί ἐξαγορευούσας δι᾽ εὐλάβειαν ἤ ὁπωσοῦν ἐλεγχομένας, δημοσιεύειν μέν ἐκώλυσαν οἱ Πατέρες ἡμῶν, ἵνα μή θανάτου αἰτίαν παράσχωμεν ἐλεγχθείσαις, ἵστασθαι δέ αὐτάς ἄνευ κοινωνίας προσέταξαν μέχρι τοῦ συμπληροῦσθαι τόν χρόνον τῆς μετανοίας.
Ἐάν γυνή, φησί, μοιχευθῇ, καί ἐξομολογήσηται τό ἁμάρτημα εὐλαβουμένη, ἀντί τοῦ, δειλιῶσα τήν μέλλουσαν κρίσιν, ἤ ἐλεγχθῇ ἄλλως, οἷον ἐξ ὄγκου τῆς γαστρός, ἤ ἐκ τοκετοῦ γενομένου ἐν ἀποδημίᾳ μακρᾷ τοῦ ἀνδρός αὐτῆς, οὐ χρή δημοσιεύειν αὐτήν, ἤγουν οὐ χρή ἰστᾷν αὐτήν εἰς τούς τόπους τῶν ἐπιτιμίων, τόν τοῦ προσκλαίοντος δηλονότι, τόν τοῦ ἀκροωμένου, τόν τοῦ ὑποπίπτοντος∙ τοῦτο γάρ δημοσιεύειν ἐστί τό ἁμάρτημα∙ ὁ γάρ ὁρῶν αὐτήν ἔξω τῶν περιβόλων τῆς ἐκκλησίας, ἤ ἐν τῷ προνάῳ, ἤ μετά τῶν κατηχουμένων ἐξιοῦσαν, γνώσεται πάντως ἁμαρτῆσαι αὐτήν∙ καί πρό τῶν ἄλλων ἁμαρτημάτων, τό τῆς μοιχείας αὐτῇ προσαφθήσεται, καί γενήσεται ἡ ἐπιτίμησις αὐτῇ αἰτία θανάτου∙ εἰ γάρ γνῷ τοῦτο ὁ ἀνήρ αὐτῆς, ἴσως ἀποκτενεῖ αὐτήν∙ κατά γάρ τόν Σολομῶντα, Μεστός ζήλου θυμός ἀνδρός αὐτῆς. Διά τοῦτο παραχωρεῖται μέν συνίστασθαι καί συνεύχεσθαι τοῖς πιστοῖς, τῆς δέ κοινωνίας τῶν ἁγιασμάτων κωλύεται, μέχρις ἂν ὁ χρόνος τῆς μετανοίας ἐκμετρηθῇ. Οἱ μοιχοί κατά τόν νη΄ κανόνα, ἐν τέσσαρσιν ἔτεσι, μετά τῶν προσκλαιόντων ἵστανται, ἐν πέντε μετά τῶν ἀκροωμένων, ἐν τέσσαρσι μετά τῶν ὑποπιπτόντων, καί ἐν δυσί μετά τῶν συνεστώτων χωρίς κοινωνίας. Φησί γοῦν ὁ ἅγιος∙ Ἐάν γυνή τις μοιχευθεῖσα ἐξομολογήσηται τό ἁμάρτημα, ἤ ὁπωσοῦν ἐλεγχθῇ, οὐ χρή δημοσιεύειν αὐτήν, ἤγουν ἱστᾷν εἰς τούς τόπους τῶν ῥηθέντων ἐπιτιμίων∙ ὁ γάρ ὁρῶν αὐτήν ἔξω τῶν θείων περιβόλων τῆς ἐκκλησίας ἱσταμένην, ἤ καί μετά τῶν κατηχουμένων ἐξιοῦσαν, κατανοήσει πάντως κατά πρώτην ὄψιν διά μοιχείας ἔγκλημα ἐπιτιμηθῆναι αὐτήν, καί γενήσεται ἡ ἐπιτίμησις αἰτία θανάτου, ὡς καί τοῦ ἀνδρός αὐτῆς μετά τήν ἴσως γενομένην τούτου ἐπάνοδον οὕτως ἔχειν τά τοῦ πράγματος κατανοήσαντος. Παραχωρεῖται γοῦν συνίστασθαι καί συνεύχεσθαι τοῖς πιστοῖς, τῆς δέ κοινωνίας τῶν ἁγιασμάτων κωλύεται, μέχρις ἄν ὁ χρόνος τῆς μετανοίας ἐκμετρηθῇ. Τήν τοιαύτην δέ φιλανθρωπίαν, εἰς τάς γυναῖκας διωρίσατο ὁ ἅγιος γίνεσθαι, δι᾿ ὃν εἰρήκαμεν λογισμόν∙ οἱ γάρ ἄνδρες ἐξομολογούμενοι μοιχείαν, ἀσυμπαθῶς ὑπόκεινται τοῖς διαληφθεῖσιν ἐπιτιμίοις, ὅτι οὐδέ ὕπεστι φόβος τοιοῦτος ἐν αὐτοῖς, οἷος εἰς τάς γυναῖκας ἐῤῥέθη, κατά πρόληψιν οὖσι καί ἑτέροις ἐγκλήμασιν ἴσως ἐνόχοις, καί ἀξίως ἐπιτιμωμένοις. Τό μέν τοι ὁπωσοῦν ἐλέγχεσθαι τάς γυναῖκας, οὐκ ὀφείλεις ἐκλαβέσθαι, εἰς πασίγνωστον ἔλεγχον, ἀλλ᾽ εἰς ἔλεγχον τοῦ συνειδότος τῆς γυναικός, Τοὐτέστιν, εἴτε κατά μόνην οἰκείαν προαίρεσιν ἡ γυνή ἐξομολογήσεται, εἴτε καί ὡς ἀναγκαζομένη ὑπό κινδύνου τοῦ ἐκ τοῦ τεκεῖν, ἤ καί ἄλλως πως κρυφίως καί μή δημοσίᾳ καταγινώσκουσα ἑαυτῆς ἐξαγορεύσεται. Εἰ γάρ τόν ἔλεγχον εἴπῃς δημοσίᾳ γενέσθαι, καί θριαμβευθῆναι τήν μοιχείαν, καλῶς πάντα τά ἐπιτίμια αὐτῇ ἐπιφορτισθήσονται∙ οὐδέ γάρ ἔχουσι χώραν τά τοῦ κανόνος εἰς ταύτην, διά τό ἅπαξ δημοσιευθῆναι, καί ἐκ τῆς ἐπανόδου τοῦ ἀνδρός θάνατον μή ὑποπτεύεσθαι ἀπό τῆς τῶν ἐπιτιμίων προσαγγελίας. Ἐκ τοῦ λέγειν δέ τόν ἅγιον, ἵνα μή δώσωμεν αἰτίαν θανάτου κατά τῶν γυναικῶν ἐλεγχθεισῶν, ἤτοι θριαμβευθεισῶν διά τῶν ἐπιτιμίων, μή εἴπῃς ἐνδοθῆναι τοῖς ἀνδράσι φονεύειν τάς μοιχευθείσας γυναῖκας αὐτῶν∙ ἐν μόνῳ γάρ τῷ ἰδίῳ οἴκῳ ἐπ᾿ αὐτοφώρῳ δύναται φονεύειν τόν μοιχόν ὁ ἀνήρ, καί τοῦτον σκηνικόν, ἤ ἕτερον ἄτιμον ὄντα∙ καί ἀνάγνωθι τό κστ΄ κεφ., τοῦ λζ΄ τίτλου, τοῦ ξ΄ βιβλίου, τό κζ΄, τό μθ΄ καί ἕτερα κεφάλαια∙ ἀλλ᾽ ἐκλαβοῦ τό ῥῆμα τοῦ ἁγίου, εἰς τό μή γενέσθαι τά ἐπιτίμια αἴτια μεγάλου σκανδάλου μέσον τοῦ ἀνδρός καί τῆς γυναικός, ἴσως δέ προβῆναι καί φόνον ἄδικον κατ᾽ αὐτῆς. Ἀδημοσιεύτους μέν τάς μοιχευθείσας, καί ἐλεγχομένας ἐγνώκαμεν∙ ἀκοινωνήτους δέ ἱστῶμεν, ἕως τό ἐπιτίμιον ἀποπληρώσωσι. Γυνή μοιχευθεῖσα, καί τήν ἁμαρτίαν αὑτῆς ἐξαγορεύσασα δι᾽ εὐλάβειαν, ἤ ἄλλως πως παρά τῷ πατρί αὐτῆς τῷ πνευματικῷ ἐλεγχθεῖσα, οὐκ ἐνδέχεται δημοσιεύεσθαι, καί ὡς μοιχαλίς τῷ ἰδίῳ ἀνδρί γνωρίζεσθαι, ἵνα μή θανάτου αἴτιον τοῦτο γένηται. Ἁκοινώνητον δέ αὐτήν μένειν προστάττουσιν οἱ Πατέρες, μετά τῶν πιστῶν γυναικῶν ἱσταμένην, μέχρι συμπληρώσεως τῶν χρόνων τοῦ ἐπί τῇ μοιχείᾳ ἁμαρτήσαντος∙ εἰ γάρ μετά τῶν προσκλαιόντων καί τῶν ἀκροωμένων ταχθήσεται, ὑποπτευθήσεται τῷ ἀνδρί αὐτῆς, καί ἴσως φονευθήσεται. Ἀνίσως γυνή ὕπανδρος μοιχευθῇ μέ ἄλλον, καί εὐλαβουμένη, ἤτοι φοβουμένη, τήν μέλλουσαν κρίσιν, ἐξομολογηθῇ τό ἁμάρτημα, ἤ ἀπό μέρους φανερωθῇ, τυχόν διατί ἐγγαστρώθη, ἤ διατί ἐγέννησε, λείποντος μακράν τοῦ ἀνδρός της, ἐπρόσταξαν οἱ πατέρες, ὅτι αὐτή νά μή δημοσιεύεται, ἤτοι νά μή βάλλεται εἰς τούς τόπους τῶν μετανοούντων, προσκλαιόντων δηλ., ἀκροωμένων, καί ὑποπιπτόντων. Ἵνα μή οἱ βλέποντες αὐτήν εὐγαίνουσαν ἐκ τῆς ἐκκλησίας μέ τούς κατηχουμένους, ἤ ἐν τῷ Νάρθηκι ἱσταμένην, καταλάβουν, ὅτι βεβαιότατα ἥμαρτε, καί πρό τῶν ἄλλων ἁμαρτημάτων, τό τῆς μοιχείας ἔγκλημα προσάψουν εἰς αὐτήν. Καί ἔτζι τό ἐπιτίμιον αὐτό θέλει γείνει εἰς αὐτήν αἰτία θανάτου. Μαθὼν γάρ τοῦτο ὁ ἀνήρ αὐτῆς, ἴσως φονεύσει αὐτήν, κατ’ ἐκεῖνο τό Σολομώντιον. «Μεστός ζήλου θυμός ἀνδρός αὐτῆς». Διά τοῦτο λοιπόν οἱ πατέρες ἐπρόσταξαν, αἱ τοιαῦται γυναῖκες νά στέκωνται ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ μαζή μέ τούς ἄλλους πιστούς, χωρίς ὅμως καί νά μεταλαμβάνουν, ἕως ὁποῦ νά τελειώσῃ ὁ διωρισμένος καιρός τῆς μετανοίας τῶν.1 1Παρομοίως καί ὁ Νηστευτής ἐν τῷ λγ΄ αὐτοῦ κανόνι λέγει, ὅτι κᾀμμία γυναῖκα οὔτε λαϊκή, οὔτε Μονάζουσα, νά μήν ἐκβάλληται ἀπό τήν ἐκκλησίαν διά οἱονδήποτε πταῖσμα. Καί ὅρα τήν ἑρμηνείαν τοῦ αὐτοῦ Κανόνος τοῦ Νηστευτοῦ.
