Ἐρώτησις. Ἐάν πιστός τις ὢν δαιμονίζηται, εἰ ὀφείλει μεταλαμβάνειν τῶν ἁγίων μυστηρίων ἤ οὔ;
Ἀπόκρισις. Ἐάν μή ἐξαγορεύῃ τό μυστήριον, μήτε ἄλλως πως βλασφημῇ, μεταλαμβανέτω, μή μέν τοι καθ᾿ ἑκάστην· ἀρκεῖ γάρ αὐτῷ κατά Κυριακήν μόνον.
Ὁ Ἰούδας ἐξαγορεῦσαι λέγεται τό μυστήριον, ὡς ἅ ἐδιδάχθη παρά τοῦ Κυρίου ἐκκαλύψας τοῖς Ἰουδαίοις, οἷα διαπιστῶν αὐτοῖς, καί μηδέ τῷ ταῦτα διδάσκοντι ὡς Θεῷ προσέχων, ἀλλ’ ὡς ἀνθρώπῳ ψιλῷ. Ὁ δέ δαιμονιζόμενος, εἰ μέν διόλου μαίνεται, οὔτε τῶν ἁγιασμάτων ἀξιωθήσεται, οὔτε τό μυστήριον ἐξαγορεύων καί βλασφημῶν κατακριθήσεται, ὡς μή εἰδώς ὅ ποιεῖ∙ εἰ δέ διαλείμματα ἔχει, καί ἐν τῷ καιρῷ ᾧ σωφρονεῖ, διασύρει τό μυστήριον καί βλασφημεῖ, οὐ μόνον τῶν ἁγιασμάτων οὐ μεθέξει, ἀλλ’ οὐδέ πιστοῖς συνεύξεται, ἤ συναριθμήσεται∙ ὥστε ὁ θεῖος οὗτος Πατήρ περί δαιμονιζομένου καί διαλείμματα ἔχοντος λέγει. Ἐάν οὖν, ὅτε οὐκ ἐνεργεῖται ὑπό τοῦ δαίμονος, οὐδέν κατά τῆς πίστεως λέγῃ, μεταλήψεται τῶν ἁγιασμάτων. Ὁ δαιμονῶν πιστός, εἰ μή ἐξαγορεύοι τό μυστήριον, ἤ ἄλλως βλασφημείη, μεταλαμβανέτω∙ μή μέντοι καθ’ ἑκάστην, ἀρκεῖ γάρ αὐτῷ κατά Κυριακήν μόνον. Ἐρωτηθείς ὁ Ἅγιος, ἂν πρέπῃ ὁ δαιμονιζόμενος νά μεταλαμβάνῃ τά θεῖα μυστήρια, ἀποκρίνεται διά τοῦ παρόντος κανόνος ὅτι νά μεταλαμβάνῃ, ναί, ὄχι ὅμως καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν,1 ἀλλά μόνον εἰς κάθε Κυριακήν, κατά τόν ᾿Αριστηνόν, καί τόν Ἀρμενόπουλον (τμῆμ. ε΄, ἐπιγραφ. β΄ τῆς ἐπιτομῆς τῶν κανόν.), ἤ (κατ᾽ ἄλλους) κατά τούς καιρούς ἐκείνους, ὁποῦ δέν δαιμονίζεται,2 καί ἀνίσως ἐν τῷ καιρῷ ὁποῦ σωφρονεῖ, δέν βλασφημῇ τά θεῖα μυστήρια, μηδέ ἐξαγορεύῃ αὐτά, ἤτοι φανερώνῃ τυχόν, ὅτι αὐτά εἶναι ψωμί, καί κρασί κοινόν, μή πιστεύων, ὅτι ἀληϑῶς εἶναι σῶμα, καί αἷμα Χριστοῦ, ὥστε, περί δαιμονιζομένου ἐδῶ λέγει ὁ ἅγιος, ὁποῦ δέν ἐνεργεῖται συνεχῶς, ἀλλά πότε καί πότε, εἰς διαστήματα καιροῦ, κατά τόν Βαλσαμῶνα καί Ζωναρᾶν, ἑρμηνεύοντας τόν οθ΄ Ἀποστολικόν, ὃν καί ἀνάγνωθι. 1 Ὅρα τόν θ΄ κανόνα τῶν Ἀποστόλων.2 Ὅρα καί σελ. 1046 τοῦ Εὐεργετινοῦ, ὁποῦ λέγει ὁ ᾿Αββᾶς Κασσιανός, ὅτι ἡ ἁγία κοινωνία ἐδίδετο εἰς τούς δαιμονιζομένους, καί δέν ἐμποδίσθη ποτέ αὕτη ἀπό αὐτούς παρά τῶν παλαιῶν Γερόντων. Καί ὅτι δέν δίδεται εἰς τροφήν τοῦ δαίμονος τά ἅγια, ἀλλά μᾶλλον πρός καθαρισμόν τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος, καί εἰς κατάφλεξιν τοῦ πονηροῦ πνεύματος, τοῦ ἐγκαθημένου εἰς τά μέλη τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου. Καί ὅτι, ἂν ἐμποδίζωμεν τήν κοινωνίαν ἀπό τούς δαιμονιζομένους, δίδομεν ἄδειαν εἰς τόν δαίμονα, συχνότερα καί βαρύτερα νά τούς ἐνεργῇ, ὡς στερουμένους τῆς ἐκ τῆς ϑείας κοινωνίας διδομένης τοῦ Θεοῦ βοηθείας.
