Περί Βίστου, καταστάντος έν Ἐρέβῃ πρεσβυτέρου, ζητητέον· καί εἰ μέν ἀποταξαμένην τινά ζῶντος τοῦ ἀνδρός ἐβιάσατο, μή συγχωρείσθω εἶναι πρεσβύτερος, ὅπου γε οὐδέ ὡς λαϊκός ὀφείλει συνάγεσθαι, τῆς ἐκκλησίας εἰωθυίας τούς τοιούτους χωρίζειν. Οὐ φέρει δέ τοῦτο πρόκριμα τῷ ἐπισκόπῳ Ἀπόλλωνι, εἰ ἐξ ἀγνοίας αὐτόν κατέστησε, τῆς ἁγίας συνόδου κελευσάσης, τούς ἀναξίους μετά τήν χειροτονίαν ἐλεγχομένους ἐπί ἐγκλήματι ἐκβάλλεσθαι.
Ὁ Βίστος παρά Ἀπόλλωνος ἐπισκόπου κατέστη πρεσβύτερος ἐν Βρέβῃ∙ χώρα δέ αὕτη Αἰγυπτίων ἐστίν, ὥσπερ καί ἡ Λυκώ. Ἐλέγετο δέ περί ἐκείνου, ὅτε πρό τῆς χειροτονίας γυναῖκα ἐβιάσατο ἀποταξαμένην ἔτι ζῶντος τοῦ ἀνδρὁς. Περί τούτου οὖν ἐρωτηθείς ὁ Θεόφιλος ἔφη, ὅτι ἐρευνηθήτω, καί εἰ ἀληθές ἐστι τό βιάσασθαι αὑτόν τήν γυναῖκα, μή συγχωρείσθω εἶναι πρεσβύτερος∙ πῶς γάρ εἴη ἂν πρεσβύτερος, ὃς οὐδέ λαϊκός συγχωρεῖται εἰσιέναι εἰς ἐκκλησίαν, ἀφοριζόμενος διά τό ἁμάρτημα; ἐξωθεῖ γάρ τούς τοιούτους ἡ ἐκκλησία, καί χωρίζει ἀπό τῶν πιστῶν. Τοῦτο δέ οὐ κανονικῶς τῷ Θεοφίλῳ εἴρηται∙ ὅ,τε γάρ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων κε΄ κανὼν, καί ὁ τοῦ μεγάλου Βασιλείου γ΄ καί ὁ λβ΄, καί ὁ τῆς ἐν Καρθαγένῃ κζ΄, τούς κληρικούς ἁμαρτήσαντας καί καθαιρεθέντας, τῆς κοινωνίας οὐκ ἀπείργουσι. Τό δέ χειροτονηθῆναι αὐτόν οὐ φέρει βλάβην τῷ χειροτονήσαντι αὐτόν ἐπισκόπῳ ἐξ ἀγνοίας τοῦ ἁμαρτήματος∙ ἡ γάρ σύνοδος ὥρισε τούς ἐλεγχομένους ἐπί ἐγκλήμασι, καί μετά τήν χειροτονίαν ἐκβάλλεσθαι∙ τοῦτο δέ τῆς ἐν Νικαίᾳ συνόδου πρώτης ἐστί κανὼν ἔννατος. Τό δέ ἀποταξαμένην ζῶντος τοῦ ἀνδρός, τοῦ φάκτου ἐστί, διά τοῦτο καί τό τινά, πρόκειται, ὥσπερ καί τό, ἐβιάσατο∙ κᾂν γάρ ἁπλῶς ἄλλῃ συνεφθάρη γυναικί καί μή ἀποταξαμένῃ, καί οὕτως ἡ καθαίρεσις αὐτῷ ἐπήγετο, κᾂν μή ἐβιάσατο αὐτήν. Βίστος, εἰ ἐβιάσατο τήν ἀποταξαμένην ζῶντος τοῦ ἀνδρός, μήτε πρεσβύτερον εἶναι συγχωρείσθω, μήτε ὡς λαϊκός συναγέσθω. Ὁ Βίστος οὗτος ἐφημίζετο ὅτι ἐβίασε, καί ἔλαβε μίαν γυναῖκα ὕπανδρον, ἥτις, ζῶντος τοῦ ἀνδρός της, ἐχωρίσθη ἀπό αὐτόν. Ἔπειτα ἐχειροτονήθη Πρεσβύτερος ἀπό τόν Ἀπόλλωνα εἰς τήν Ἐρέβην πόλιν τῆς Αἰγύπτου, μή γινώσκοντα, ὅτι αὐτός ἔλαβε τοιαύτην γυναῖκα. Λέγει λοιπόν ὁ παρών κανών, ὅτι πρέπει νά ἐξετασθῇ αὕτη ἡ ὑπόθεσις, καί εἰ μέν οὕτως ἔχει. Ὁ μέν χειροτονηθείς αὐτός Πρεσβύτερος, νά καθῄρεται, καί πλέον νά μήν ᾖναι Ἱερεύς, εἰς καιρόν ὁποῦ οὐδέ ὡς Λαϊκός ὁ τοιοῦτος πρέπει νά συνίσταται μέ τούς πιστούς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ. Ἐπειδή ἡ ἐκκλησία χωρίζει τούς τοιούτους ἀπό τήν σύναξιν τῶν πιστῶν. Εἰς δέ τόν χειροτονήσαντα Ἀπόλλωνα τοῦτο δέν προξενεῖ βλάβην καί καθαίρεσιν τῆς ἀρχιερωσύνης του. Ἐπειδή ἐξ ἀγνοίας αὐτόν ἐχειροτόνησε. Διότι ἡ ἁγία σύνοδος, ἤτοι ἡ α΄ ἐν τῷ θ΄ κανόνι αὐτῆς, ἐπρόσταξεν, ὅτι οἱ ἀναξίως χειροτονηθέντες, οὗτοι καί μετά τήν χειροτονίαν ἐλεγχόμενοι, ἐκβάλλονται ἀπό τήν Ἱερωσύνην. Ὅρα αὐτόν τοῦτον τόν θ΄ τῆς α΄.
