Εἴ τις δοῦλον προφάσει θεοσεβείας διδάσκοι καταφρονεῖν δεσπότου, καί ἀναχωρεῖν τῆς ὑπηρεσίας, καί μή μετ᾽ εὐνοίας καί πάσης τιμῆς τῷ ἑαυτοῦ δεσπότῃ ἐξυπηρετεῖσθαι, ἀνάθεμα ἔστω.
Ὁ μέγας Παῦλος ἐπιστέλλων Τιμοθέω, φησίν∙ Ὅσοι εἰσίν ὑπό ζυγόν δοῦλοι, τούς ἰδίους δεσπότας πάσης τιμῆς ἀξίους ἡγείσθωσαν∙ οἱ δέ πιστούς ἔχοντες δεσπότας μή καταφρονείτωσαν, ὅτι ἀδελφοί εἰσίν, ἀλλά μᾶλλον δουλευέτωσαν, ὅτι πιστοί εἰσίν οἱ τῆς εὐεργεσίας ἀντιλαμβανόμενοι. Καί τῷ Τίτῳ δέ αὖθις ἐντέλλεται, τίνα διδάσκει χρεών∙ καί φησι δούλους ἰδίοις δεσπόταις ὑποτάσσεσθαι, καί ἐν πᾶσιν εὐαρέστους εἶναι, καί τά ἑξῆς. Ἀλλ’ ὁ Εὐστάθιος καί οἱ περί ἐκεῖνον τοὐναντίον ἅπαν ἐδίδασκον, καί τοῖς δούλοις παρῄνουν, καταλιμπάνειν τούς δεσπότας, καί τῆς τούτων ὑπηρεσίας καταφρονεῖν, τάχα δι’ ἄσκησιν∙ οὓς ἡ σύνοδος διά τήν τοιαύτην διδαχήν, στοιχοῦσα τῇ ἀποστολικῇ διδασκαλίᾳ, ἀνεθεμάτισεν. Ὁ μέγας Παῦλος ἐπιστέλλων Τιμοθέῳ, φησίν∙ Ὅσοι εἰσίν ὑπό ζυγόν δοῦλοι, τούς ἰδίους δεσπότας πάσης τιμῆς ἀξίους ἡγείσθωσαν∙ οἱ δέ πιστούς ἔχοντες δεσπότας μή καταφρονείτωσαν, ὅτι ἀδελφοί εἰσίν, ἀλλά μᾶλλον δουλευέτωσαν, ὅτι πιστοί εἰσιν οἱ τῆς εὐεργεσίας ἀντιλαμβανόμενοι. Καί τῷ Τίτῳ δέ αὖθις ἐντελλόμενος, τίνα διδάσκειν χρεών, πρός τοῖς ἄλλοις καί ταῦτα φησί∙ Δούλους ἰδίοις δεσπόταις ὑποτάττεσθαι, καί ἐν πᾶσιν εὐαρέστους εἶναι, μή ἀντιλέγοντας, μή νοσφιζομένους, ἀλλά πίστιν πᾶσαν ἐνδεικνυμένους ἀγαθήν. Τούς γοῦν τἀναντία τούτοις ὑποτιθέντας τοῖς δούλοις, τάχα διά ἄσκησιν, ἀναθεματίζει ὁ κανών. Ἡ μέντοι ξστ΄ νεαρά τοῦ βασιλέως Κυροῦ Λέοντος τοῦ φιλοσόφου, παρακευλεύεται τόν ἀνδραποδιστήν μή κεφαλικήν τιμωρίαν ὑφίστασθαι κατά τόν παλαιόν νόμον, ἀλλά σύν τῇ ἀντιστροφῇ τοῦ δούλου διδόναι, χάριν ποινῆς, εἰς τό διπλάσιον τήν διατίμησιν τῶν κλαπέντων παρά τοῦ δούλου ἴσως, καί παντός διαφέροντος τῷ δεσπότῃ ἀλλά μήν καί τήν ἀποδιατίμησιν αὐτοῦ. Καί ὁ μέν κανὼν οὕτω κολάζει τούς ὑποτιθεμένους τοῖς δούλοις, μή ὑπείκειν τοῖς δεσπόταις, κᾂν κατ’ εὐλαβείας πρόφασιν τοῦτο γίνηται. Ἡ δέ κατά τόν Ἰούλιον μῆνα τῆς θ΄ Ἰνδικτιῶνος τοῦ στφλδ΄ ἔτους γενομένη νεαρά παρά τοῦ βασιλέως κυροῦ Κωνσταντίνου τοῦ Πορφυρογεννήτου, συμπράξαντος καί τοῦ τότε ἁγιωτάτου πατριάρχου κυροῦ Ἀλεξίου, καί τῆς συνόδου, ἡ καί τάξιν τόμου ἐπέχουσα, ὡς ὑπογραφεῖσα παρά τοῦ βασιλέως καί τῆς συνόδου, καί διοριζομένη ἀναθεματίζεσθαι τούς ἐπιχειροῦντας ἀποστασίαν κατά βασιλέων ποιῆσαι, ἤ τυραννίδα, κἀντεῦθεν τούς ὑπηκόους κατά τῶν αὐθεντῶν αὐτῶν ἀναστατοῦντας, διορίζεται μετά τῶν ἄλλων περί τό τέλος καί ταῦτα ῥητῶς∙ Τοῖς μέλλουσιν ἤ ἐπιβουλή ἀπό γε τοῦ νῦν ἐπιχειρεῖν, ἤ μούλτῳ, ἀνάθεμα∙ τοῖς συμπράττουσιν αὐτοῖς καί συγκοινωνοῦσιν ἐν τῇ ἀποστασίᾳ, ἀνάθεμα∙ τοῖς συμβουλεύουσιν ἤ παρορμῶσιν εἰς τά τοιαῦτα, ἀνάθεμα∙ τοῖς συνεκστρατεύουσι τούτοις, ἀνάθεμα∙ τοῖς δεχομένοις αὐτούς ἐν μετανοίᾳ, μή μεταμελομένους ἀπό τῆς ἀποστασίας, καί καταλιμπάνοντας αὐτήν, ἀνάθεμα. Τῷ πείθοντι δοῦλον ἀναχωρεῖν τοῦ δεσπότου, εὐσεβείας προφάσει, ἀνάθεμα. Ἐπειδή ὁ μέν Ἀπόστολος καί πρός Τιμ. γράφων (α΄ Τιμ. στ΄) λέγει, «ὅσοι εἰσίν ὑπό ζυγόν δοῦλοι, τούς ἰδίους δεσπότας πάσης τιμῆς ἀξίους ἡγείσθωσαν. Οἱ δέ πιστούς ἔχοντας δεσπότας, μή καταφρονείτωσαν, ὅτι ἀδελφοί εἰσίν, ἀλλά μᾶλλον δουλευέτωσαν. Καί πρός Τίτον (β΄, 9) δούλους ἰδίοις δεσπόταις ὑποτάσσεσθαι, καί ἐν πᾶσιν εὐαρέστους εἶναι». Ἐπειδή, λέγω, ὁ μέν Ἀπόστολος ταῦτα λέγει, οἱ δέ Εὐσταθιανοί τά ἐναντία ἐδίδασκον, διά τοῦτο ὁ παρών Κανών, ἀκολουθῶν τῇ Ἀποστολικῇ διδασκαλίᾳ, ἀναθεματίζει τούς τοιούτους ὁποῦ ἐδίδασκον, ὅτι οἱ δοῦλοι νά καταφρονοῦν τούς αὐθέντας των, καί νά ἀναχωροῦν ἀπό τό νά ὑπηρετοῦν αὐτούς μέ κάθε ἀγάπην καί τιμήν. Ἀνάγνωθι καί τόν πβ΄ Ἀποστολικόν.
