Ἦλθεν εἰς τήν ἁγίαν σύνοδον, ὅτι τῶν ἐν τῷ κλήρῳ κατειλεγμένων τινές, δι᾿ αἰσχροκέρδειαν, ἀλλοτρίων κτημάτων γίνονται μισθωτοί, καί πράγματα κοσμικά ἐργολαβοῦσι,1 τῆς μέν τοῦ Θεοῦ λειτουργίας κατάῤῥαθυμοῦντες, τούς δέ τῶν κοσμικῶν ὑποτρέχοντες οἴκους, καί οὐσιῶν χειρισμούς ἀναδεχόμενοι διά φιλαργυρίαν. Ὥρισε τοίνυν ἡ ἁγία καί μεγάλη σύνοδος, μηδένα τοῦ λοιποῦ, μή ἐπίσκοπον, μή κληρικόν, μή μονάζοντα, ἤ μισθοῦσθαι κτήματα, ἤ πραγμάτων ἐπεισάγειν ἑαυτόν κοσμικαῖς διοικήσεσι· πλήν εἰ μήπου ἐκ νόμων καλοῖτο εἰς ἀφηλίκων ἀπαραίτητον ἐπιτροπήν· ἤ ὁ τῆς πόλεως ἐπίσκοπος ἐκκλησιαστικῶν ἐπιτρέψοι φροντίζειν πραγμάτων, ἤ ὀρφανῶν, ἤ χηρῶν ἀπρονοήτων, καί τῶν προσώπων τῶν μάλιστα τῆς ἐκκλησιαστικῆς δεομένων βοηθείας, διά τόν φόβον τοῦ Θεοῦ. Εἰ δέ τις παραβαίνων τά ὡρισμένα τοῦ λοιποῦ ἐπιχειρήσοι, ὁ τοιοῦτος ἐκκλησιαστικοῖς ὑποκείσθω ἐπιτιμίοις.
Καί τῶν ἁγίων Ἀποστόλων οἱ κανόνες τοῦτο κωλύουσι, καί ἀρχαίων συνόδων, καί οἱ νόμοι τῆς πολιτείας∙ ἀλλ’ οὕτως ἐπράττετό τε, καί πράττεται. Διό καί ἡ ἱερά αὕτη σύνοδος ἔσπευσε κωλύσαι τό παρά κανόνα γινόμενον, εἰ μή καί κατορθῶσαι ὅ προέθετο ἴσχυσε. Φησί γοῦν, ὅτι τινές τῶν ἐν τῷ κλήρῳ τεταγμένων ἀλλοτρίων κτημάτων γίνονται μισθωταί, καί πράγματα κοσμικά ἐργολαβοῦσι. Τό δέ ἐργολαβεῖν καί παρά τοῖς νόμοις διαβεβλημένον ἐστίν∙ ἐργολαβεῖν δέ ἐστι τό ἀλλοτρίας ὑποθέσεις, ἤ πράγματα, ὑπεισέρχεσθαί τινας διά κέρδος, φροντίδων καί θορύβων κοσμικῶν, ἤ καί ἐρίδων ἀντεχομένους, καί οὐσιῶν ἀλλοτρίων διοικήσεσιν ἐγχειροῦντας διά φιλαργυρίαν. Ὥρισεν οὖν ἡ ἁγία σύνοδος, μήτε ἐπίσκοπον, μήτε κληρικόν, μήτε μονάζοντα τοιοῦτόν τι ποιεῖν, ἤ μόνον ἐπίτροπον γίνεσθαι παίδων ἀφηλίκων, διά μέν τῆς ἐπιτροπῆς, τῶν ἀνήβων μνησθεῖσα∙ τούτοις γάρ ἐπίτροποι δίδονται∙ διά δέ τοῦ εἰπεῖν ἀφηλίκων, κουρατωρείας μνημονεύσασα∙ ἄνηβοι μέν γάρ εἰσιν οἱ ἥττονες τῶν ιδ΄ ἐτῶν, ἀφήλικες δέ, οἱ τήν μέν ἤβην ὑπεραναβάντες, ἥττους δέ τῶν κε΄ ἑνιαυτῶν, ὧν προΐστανται οἱ κουράτωρες∙ καί τότε καλουμένους ἐκ τοῦ νόμου εἰς ἐπιτροπήν, ἤ κουρατωρείαν, ἀπαραιτήτους ὑπεισιέναι ταύταις κελεύει τούτους, οὐ μήν ἑαυτούς ἐπιῤῥίπτειν τοιαύταις διοικήσεσι. Καί ὅτε δέ, ὁ τῆς πόλεως ἐπίσκοπος, ἐν ᾗ κεκλήρωνται οἱ ἱερωμένοι ἤ παροικοῦσιν οἱ μοναχοί, (καί τούς μοναχούς γάρ τῷ ἑκάστης πόλεως ἐπισκόπῳ ὑποκεῖσθαι ὁ μετά τοῦτον θεσπίζει κανών), πραγμάτων ἐκκλησιαστικῶν ἀναθήσει φροντίδα, καί ὀρφανῶν, καί χηρῶν ἀπρονοήτων∙ (οὕτω γάρ κᾂν ταῖς Πράξεσιν ἱστόρηται τῷ θείῳ Λουκᾷ τούς Ἀποστόλους ποιῆσαι, προχειρισαμένους τούς ἑπτά διακόνους, ἵνα μή τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ παραθεωρῶνται αἱ χῆραι), ἤ προσώπων ἐπιτρέψει ἀντέχεσθαι (διά τόν φόβον τοῦ Κυρίου, οὐ διά κέρδος, οὐ διά δόξαν), τῶν μάλιστα ἐκκλησιαστικῆς δεομένων βοηθείας, οἷοί εἰσιν οἱ τῇ ἁγίᾳ ἐκκλησίᾳ προσφεύγοντες, δεδιότες δυνάστας, ὑφ’ ὧν ἀδικοῦνται, ἤ πταίσαντες ἴσως, καί τήν τῆς ἐκκλησίας ζητοῦντες ἐπικουρίαν, καί οἱ ἀδίκως εἰς δουλείαν ἑλκόμενοι, καί ἄλλοι τοιοῦτοι, δι’ οὕς ἔκδικοι γίνονται. Τούς δέ παραβαίνοντας τά ὡρισμένα ταῦτα, ἐπιτιμίοις ὑποκεῖσθαι κελεύει∙ τά δέ τῶν ἐπιτιμίων οὐ προστέθεικεν εἴδη. Τί δήποτε; ὅτι οἱ περί τούτων τῶν σεπτῶν Ἀποστόλων κανόνες, ὁ μέν ἕκτος, καί ὁ πγ΄ τούς κοσμικάς φροντίδας ἀναλαμβάνοντας, ἤ ῥωμαϊκήν ἀρχήν, καί διοίκησιν ἱερατικήν μετιέναι ἐπιχειρήσαντας, καθαιρεῖσθαι προστάττει∙ ὁ δέ πα΄ τῶν αὐτῶν κανόνων μή καθιέναι ἑαυτούς τούς ἱερωμένους εἰς δημοσίαν ὁρίζει διοίκησιν, καί ἐπιφέρει∙ ἤ πειθέσθωσαν οὖν τοῦτο μή ποιεῖν, ἤ καθαιρείσθωσαν. Ὡς οὖν ἤδη τῶν ἐπιτιμίων τούτων ὁρισθέντων παρά τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, ἡ σύνοδος αὕτη παρεσιώπησε ταῦτα∙ ὅπερ καί ἡ ἐν Καρθαγένῃ πεποίηκε σύνοδος. Κἀκείνη γάρ ἐν ιστ΄ κανόνι περί τούτου θεσμοθετήσασα, οὐκ ἐπήγαγεν ἐπιτίμιον, διά τήν αὐτήν πάντως αἰτίαν, ἀλλά ταῦτα καί τῶν εἰρημένων κανόνων διαταξαμένων, τό κακόν ἀθεράπευτον ἔμεινε∙ διό καί ἡ ἕκτη σύνοδος ἐν ια΄ κανόνι τά αὐτά πάλιν ἀνενεώσατο, καί οὐδ’ οὕτως ἴασις τῆς νόσου ταύτης ἐγένετο. Καί μέχρι γάρ νῦν γίνεται τό κακόν, καί οὐδείς ὁ ἀνακόπτων αὐτό, οὐ πατριάρχης, οὐ βασιλεύς, οὐκ ἐπίσκοπος. Παραθεωροῦνται γοῦν οἱ τοσοῦτοι κανόνες, καί τοῖς οὕτω καθῃρημένοις ἐκ τῶν κανόνων συλλειτουργοῦσι, καί συγκοινωνοῦσιν οἱ πατριάρχαι, καί οἱ ἐπίσκοποι. Διάφοροι κανόνες ἐκώλυσαν τούς μοναχούς, καί τούς κληρικούς κοσμικῶν πραγμάτων φροντίδας ἀναδέχεσθαι, καί ἀλλοτρίων ὑποθέσεων καί δουλειῶν ἐργολάβους γίνεσθαι. Καί ὡς τῶν κανόνων ἴσως ἀθετουμένων, ὥρισαν οἱ ἅγιοι Πατέρες, τούς τοιοῦτόν τι ποιοῦντας ὑπό ἐκκλησιαστικόν εἶναι ἐπιτίμιον. Οἷον δέ τοῦτό ἐστιν, εἴπομεν σαφέστερον ἐν τῷ στ΄ ἀποστολικῷ κανόνι, καί ἐν τῷ πα΄ καί έν τῷ πγ΄ καί ἀνάγνωθι τούτους τε, καί τά ἐν αὐτοῖς, καί τό ιγ΄ κεφ., τοῦ η΄ τίτλου τοῦ παρόντος συντάγματος. Ζήτει καί τῆς έν Καρθαγένῃ συνόδου κανόνα ιστ΄ καί τῆς ζ΄ συνόδου κανόνα ι΄. Ἐπεί δέ ὁ μέν κανών διορίζεται, τούς ἐπισκόπους, κληρικούς τε, καί μοναχούς, ἀφηλίκων ἐπιτροπάς ἀναδέχεσθαι, εἴπερ ἐκ νόμων καλοῖντο, καί ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων φροντίδας, καί προστασίας ὀρφανῶν, ἤ χηρῶν, ἤ ἄλλως ἀπρονοήτων προσώπων, καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς δεομένων βοηθείας, εἴπερ παρά τοῦ ἐπισκόπου ἐπιτρέποιντο∙ ἡ δέ ρκγ΄ Ἰουστινιάνειος νεαρά, ἡ κειμένη ἐν βιβλίῳ τρίτῳ, τίτλῳ α΄, κεφ. ιβ΄, φησί∙ Τούς δέ θεοφιλεστάτους ἐπισκόπους, καί μοναχούς, ἐκ μηδένός τρόπου ἐπιτρόπους, ἤ κουράτωρας οἱουδήτινος προσώπου γίνεσθαι συγχωροῦμεν∙ τούς δέ πρεσβυτέρους, καί διακόνους, καί ὑποδιακόνους, τῷ δικαίῳ καί μόνῳ τῆς συγγενείας, εἰς ἐπιτροπήν, ἤ κουρατωρείαν καλουμένους, τήν τοιαύτην λειτουργίαν ὑποδέχεσθαι συγχωροῦμεν∙ εἴπῃ τις μή ὀφείλειν τούς ἐπισκόπους, καί τούς μοναχούς ἐξ οἱουδήτινος τρόπου γίνεσθαι ἐπιτρόπους, ἤ κουράτωρας ὡς ὑπό τῆς νεαρᾶς κωλυθέντας. Ἐμοί δέ δοκεῖ τήν νεαράν ἐκφωνηθῆναι εἰς μόνον τό ἐμποδίζεσθαι τούς ἐπισκόπους καί τούς μοναχούς γίνεσθαι οἴκοθεν ἐπιτρόπους, ἤ κουράτωρας, ἤ ὅταν ὑπό τῶν νόμων εἰς τοῦτο καλῶνται∙ κατά γάρ ἐπισκοπικήν ἐπιτροπήν πᾶσαν διοίκησιν ἀναδεχόμεναι, κατά τήν περίληψιν, τοῦ παρόντος κανόνος καί τοῦ μετ’ αὐτόν, οὐ προκριματισθήσονται. Οἱ μέν τοι πρεσβύτεροι, διάκονοι, καί ἀναγνῶσται, κατά τόν παρόντα κανόνα καί τήν νεαράν, καί χωρίς ἐπισκοπικῆς ἐπιτροπῆς, γίνονται ὀρφανῶν ἐπίτροποι, καί κουράτωρες, ὅτε ὑπό τοῦ νόμου πρός τοῦτο καλοῦνται. Γίνωσκε δέ, ὅτι ἐπίτροποι μέν δίδονται τοῖς ἀνήβοις ἄῤῥεσιν, ἀπό τοῦ πρώτου ἐνιαυτοῦ, μέχρι τοῦ ιδ΄ καί αὐτοῦ∙ ὥσπερ καί ταῖς θηλείαις, μέχρι τοῦ ιβ΄ καί αὐτοῦ∙ κουράτωρες δέ τοῖς ἀφήλιξι, μέχρι τοῦ κε΄ χρόνου καί αὐτοῦ, κᾂν ἄῤῥενες ὦσι, κᾂν θήλειαι. Ἐνεργεῖν δέ τούτους πάντας πράγματα ἐκκλησιαστικά ἀδιαστίκτως δέδοκται, κᾂν ὁ παρών κανών φησι, μετά ἐπισκοπικῆς ἐπιτροπῆς τοῦτο γίνεσθαι∙ ὥστε συναγαγών εἰπέ, ὅτι πάντες οἱ τῷ κανόνι περιεχόμενοι κατ’ ἐπιτροπήν μέν ἐπισκοπικήν, οὐ μόνον ἐκκλησιαστικά πράγματα, ἀλλά καί πολιτικά ἐνεργήσουσιν ἀπροκριματίστως∙ πρός δέ, καί πᾶσαν ἐπιτροπήν, καί κουρατωρείαν∙ μή μεσολαβούσης δέ τοιαύτης ἐπιτροπῆς, οἱ μέν ἐπίσκοποι, καί οἱ μοναχοί, οὐκ ἐπιτροπεύσουσιν, οὐδέ κουρατωρεύσουσιν, οὐδ’ ὅτε εἰς τοῦτο ἐκ νόμου καλοῦνται∙ οἱ δέ κληρικοί μόνον, ὅτε καλοῦνται ὑπό τοῦ νόμου, ἐπιτροπεύσουσι, καί κουρατωρεύσουσι∙ πάντες δέ κοινῶς οὐκ ἐμποδισθήσονται διοικεῖν πράγματα ἐκκλησιαστικά, καί δίχα ἐπιτροπῆς ἐπισκοπικῆς. Ἡ μέντοι ξη΄ νεαρά τοῦ βασιλέως κυροῦ Λέοντος τοῦ φιλοσόφου, ἐνέδωκε μόνοις τοῖς μονοιχοῖς, καί τοῖς κληρικοῖς, ἐπιτρόπους γίνεσθαι, καί διοικητάς ἐπί τελευταίων βουλημάτων, καί ἐνεργήσουσι ταῦτα, κᾂν κοσμικῶν πραγμάτων διοίκησίς ἐστι, καί δίχα ἐπισκοπικῆς ἐπιτροπῆς. Τῇ προφάσει δέ τῆς τοιαύτης νεαρᾶς ἐνεργήσουσι και ἐπίσκοποι ἐπιτροπάς ἐπί τελευταίων βουλημάτων∙ καί ἐρωτώμενοι πῶς τοῦτο ποιοῦσιν, ἐπεί ἀπό ταύτης οὐδέν τι ἐνδύναμον ἔχειν λέγουσι, προβάλλονται τούς κανόνας, καί τούς νόμους, τούς διοριζομένους, εἰς πάσας τάς ψυχικάς διαδόσεις τούς ἐπισκόπους μεσολαβεῖν. Ἐμοί δέ δοκεῖ πρόσφορον εἶναι τοῦτο εἰς τούς ἐγχωρίους ἀρχιερεῖς, οὐ μήν καί εἰς τούς παρ’ ἐνορίαν γραφέντας ἐπιτρόπους. Ἀνάγνωθι οὖν ἐπιστατικώτερον τήν ἄνωθεν καταστρωθεῖσαν Ἰουστινιάνειον νεαράν. Ἐπεί δέ καί ἡ πστ΄ νεαρά τοῦ αὐτοῦ βασιλέως, τοῦ φιλοσόφου, διορίζεται ἀφορίζεσθαι τούς ἐπισκόπους, καί τούς κληρικούς, συνηγοροῦντας, ἤ ἐγγυωμένους, ἤ πολιτικά τινα ἐνεργοῦντας∙ καί εἰ μή διορθωθῶσιν, ἐπάγεσθαι αὐτοῖς καί καθαίρεσιν, μή εἴπῃς ἐναντιοῦσθαι ταύτην τοῖς διαληφθεῖσιν ἀποστολικοῖς κανόσιν, ἀλλ’ εἰπέ ἰσοδυναμεῖν ἐκείνοις, ὡς ἐκληφθεῖσι μή ἄλλως τούτους καθαιρεῖσθαι, εἰ μή, εἰ μετά παραγγελίαν οὐ παύσωνται. Τά μέντοι περί τῶν συνηγορούντων, καί ἐγγυωμένων ἱερωμένων γραφέντα εἰς τό ιγ΄ κεφάλαιον, τοῦ η΄ τίτλου τοῦ παρόντος συντάγματος, καί εἰς τόν κ΄ ἀποστολικόν κανόνα, ἀρκοῦσιν εἰς ἑρμηνείαν καί τῆς παρούσης νεαρᾶς. Οἱ κοσμικῶν οἴκων ἐπιμέλειαν ἀναδεχόμενοι ἐπιτιμητέοι∙ πλήν εἰ μή καλέσει νόμος εἰς ἀφηλίκων διοίκησιν ἀπαραίητον∙ ἤ ὁ ἐπίσκοπος ὀρφανῶν καί χηρῶν ἐπιμέλειαν ἐπιτρέψειε. Οἱ τοῦ κλήρου, ἐν τοῖς οἴκοις τῶν κοσμικῶν πρός διδασκαλίαν τῶν παίδων αὐτῶν, καί τῶν οἰκετῶν, προσλαμβανέσθωσαν, κατά τόν δέκατον κανόνα τῆς ἐν Νικαίᾳ συνόδου τό δεύτερον∙ ἐπιμέλειαν δέ τῶν πραγμάτων αὐτῶν μή ἀναδεχέσθωσαν, εἰ μή βούλονται ἐπιτιμηθῆναι. Ὀρφανῶν δέ, καί χηρῶν, καί ἄλλων ἐλεεινῶν διοίκησιν ἐπιτρεπέσθωσαν∙ ὥσπερ καί συγγενῶν ἰδίων, ἀφηλίκων ὄντων, κηδεμονίαν, εἴπερ νόμος αὐτούς εἰς τοῦτο καλέσει, δικαίῳ τῆς συγγενείας. Ἐπίσκοποι δέ, ἤ μοναχοί, οὐδέ συγγενῶν ἐπίτροποι, ἤ κουράτωρες γίνεσθαι συγχωροῦνται∙ διοικηταί δέ οὗτοι πάντες τῶν μετά τήν ἐκδημίαν καταλιμπανομένων πραγμάτων ὑπό τινων εἰς ψυχικάς διαδόσεις γίνονται∙ καί καλοῦνται καί οἱ τοιοῦτοι ἐπίτροποι, κατά τήν ἑξηκοστήν ὀγδόην νεαράν τοῦ βασιλέως κυροῦ Λέοντος τοῦ φιλοσόφου. Ὁ παρών κανών διορίζεται, ὅτι, ἐπειδή καί ἦλθεν εἰς τήν ἀκοήν τῆς Συνόδου πῶς μερικοί Κληρικοί, διά αἰσχροκέρδειαν πακτόνουσι ξένα ὑποστατικά, καί ἐργολαβοῦσιν, ἤτοι εἰς κοσμικά πράγματα τόν ἑαυτόν τους περιπλέκουσι διά κέρδος, ἀμελοῦντες τάς τῆς ἱερωσύνης ὑπηρεσίας. Εἰς τούς οἴκους δέ τῶν κοσμικῶν εἰσερχόμενοι, καί τάς περιουσίας αὐτῶν διά φιλαργυρίαν ἀναλαμβάνοντας. Διά τοῦτο ὥρισεν ἡ ἁγία αὕτη Σύνοδος, εἰς τό ἑξῆς κᾀνένας Ἐπίσκοπος ἤ Κληρικός, ἤ Μοναχός, νά μήν πακτόνῃ ὑποστατικά, ἤ νά ἐμβάζῃ τόν ἑαυτόν του εἰς διοικήσεις πραγμάτων κοσμικῶν. Ἔξω μόνον ἂν ἀπό τούς νόμους καλῆται εἰς τό νά γένῃ ἐπιτρόπος μέν τῶν ἀνήβων παίδων2 (ἄνηβοι δέ λέγονται ἀπό γεννήσεως ἕως τῶν ιδ΄ χρόνων)∙ Κουράτωρ δέ, ἤτοι φροντιστής καί ἐπιμελητής τῶν Ἀφηλίκων (ἀφήλικες δέ λέγονται ἀπό τοῦ ιδ΄ ἕως τοῦ κε΄), καί ἔξω, ἂν ὁ τῆς πόλεως Ἐπίσκοπος παρακινήσῃ αὐτόν νά φροντίσῃ τά τῆς ἐκκλησίας πράγματα, ἤ ὀρφανά, καί χήρας ἀπρονοήτους, καί ἄλλα πρόσωπα ὁποῦ χρειάζονται μάλιστα τῆς ἐκκλησιαστικῆς βοηθείας, καί ἀντιλήψεως. Ὄχι διά κᾀνένα κέρδος, καί ἀπόλαυσιν, ἀλλά μόνον διά τόν φόβον τοῦ θεοῦ. Εἰ δέ τινας ἤθελε τολμήσει εἰς τό ἑξῆς νά παραβῇ ταῦτα, ὁ τοιοῦτος ἂς γένη ὑπεύθυνος εἰς τά ἐκκλησιαστικά ἐπιτίμια. Ποῖα δέ εἰσι ταῦτα; ἅπερ οἱ ἀποστολικοί κανόνες διορίζουσιν. Ἡ ἀπό τοῦ κλήρου δηλαδή αὐτῶν ἔκπτωσις. Ἀνάγνωθι καί τόν στ΄ Ἀποστολικόν. 1Ἐργολάβοι κυρίως εἶναι οἱ τεχνῖται ἐκεῖνοι ὁποῦ δίδουσιν ἀρραβῶνας, καί καταπιάνουσι μίαν δουλείαν, μέ ὑπόσχεσιν, ὅτι νά μήν τήν ἀφήσουν, ἕως οὗ νά τήν τελειώσουν, κατά τόν Ἀρμενόπουλον (βιβλ. γ΄, τιτλ. η΄).2Δία ποίαν δέ ἀφορμήν ὁ κανὼν μέν οὗτος συγχωρεῖ νά γίνωνται οἱ Ἐπίσκοποι, καί Μοναχοί ἐπιτρόποι καί Κουράτορες, ἡ δέ ρκγ΄ τοῦ Ἰουστινιανοῦ νεαρά κωλύει αὐτούς ἀπό τοῦτο; ἤ κωλύει αὐτούς, κατά τόν Βαλσαμῶνα, διά νά μήν γίνωνται ἀφ’ ἑαυτῶν, ἤ ὅταν ἀπό τούς νόμους μόνον εἰς τοῦτο καλῶνται. Ὄχι δέ καί ὅταν καί παρά τῶν Ἐπισκόπων εἰς τοῦτο παρακαλεσθοῦν. Ὁ δέ χαρτοφύλαξ Πέτρος λέγει ὅτι οἱ μοναχοί οὔτε παιδία νά ἀναδέχωνται ἀπό τοῦ βαπτίσματος (εἰμή ἐκ μεγάλης ἀνάγκης, καί ὅρα τήν ὑποσημείωσιν τοῦ κδ΄ τοῦ Νηστευτοῦ), οὔτε ἀδελφοποιίας νά κρατοῦν. Παρά κανόνας γάρ ταῦτά ἐστι (σελ. 395. Γιοῦρ. Γραικορ.). Καί Νικηφόρος δέ ὁ χαρτοφύλαξ λέγει, ὅτι προστάζει ἐνταλματικῶς ἡ ἐκκλησία εἰς τούς ἡγουμένους, καί ἐξάρχους τῶν μοναστηρίων συντεκνίας καί ἀδελφοποιήσεις οἱ μοναχοί νά μήν κάμνουν, καί ὅτι ἀδελφοποιίας ὁ νόμος με τήν ὁλότητα δέν δέχεται (σελ. 342 τῆς αὐτῆς βίβλου) καί ὅρα εἰς τό περί ἀδελφοποιίας κεφάλαιον ἐν τῷ περί συνοικεσίων.
