Εἴ τις πρεσβύτερος, ἤ διάκονος, ἤ ὅλως τῶν τοῦ ἱερατείου τις, καταλιπὼν τήν ἑαυτοῦ παροικίαν, εἰς ἑτέραν ἀπέλθοι, ἔπειτα παντελῶς μεταστάς, διατρίβειν ἐν ἄλλῃ παροικίᾳ πειρᾶται ἐπί πολλῷ χρόνῳ, μηκέτι λειτουργεῖν, εἰ μάλιστα καλοῦντι τῷ ἐπισκόπῳ τῷ ἰδίῳ, καί ἐπανελθεῖν εἰς τήν παροικίαν τήν ἑαυτοῦ παραινοῦντι, μή ὑπακούοι. Εἰ δέ καί ἐπιμένοι τῇ ἀταξίᾳ, παντελῶς αὐτόν καθαιρεῖσθαι τῆς λειτουργίας, ὡς μηκέτι χώραν ἔχειν ἀποκαταστάσεως. Εἰ δέ καθαιρεθέντα διά ταύτην τήν αἰτίαν δέχοιτο ἕτερος ἐπίσκοπος, κᾀκεῖνον ἐπιτιμίας τυγχάνειν ὑπό κοινῆς συνόδου, ὡς παραλύοντα τούς θεσμούς τούς ἐκκλησιαστικούς.
Περί τῆς ὑποθέσεως ταύτης πολλοί κανόνες ἐξεφωνήθησαν∙ ὅ,τε γάρ ιε΄ κανὼν τῶν ἁγίων Ἀποστόλων τά αὐτά προεψηφίσατο, ὁ τῆς ἐν Νικαίᾳ τε πρώτης συνόδου ιστ΄ κανὼν τά ὅμοια ἀπεφῄνατο καί ὁ ε΄ κανὼν τῆς δ΄ συνόδου τούς ἤδη τεθέντας κανόνας ἐπεβεβαίωσε. Τά γοῦν ἐν ἐκείνοις γραφέντα ἀρκοῦσιν εἰς ἐξήγησιν καί τοῦ παρόντος κανόνος. Περί τῶν καταλιμπανόντων τάς οἰκείας παροικίας, καί εἰς ἑτέρας ἀπερχομένων, ζήτει τῶν ἁγίων Ἀποστόλων κανόνα ιε΄, τῆς α΄ συνόδου κανόνα ιστ΄ καί τῆς δ΄ κανόνα ε΄, καί μάθῃς ἐκ τῶν ἐν τούτοις γραφέντων καί τά τῷ παρόντι κανόνι διωρισμένα. ΕΤΕΡΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ. Ἐπειδή τινων πρεσβυτέρων, διακόνων, καί ὑποδιακόνων οἰκειοθελῶς, οὐκ ἐξ ἐπιτιμίου, ἐπί πολύν χρόνον μή ἱερουργησάντων, πάλιν δέ βουλομένων ἱερουργεῖν κεκωλυμένων, συνεζητήθη πόσος ἐστίν ὁ τήν ἱερουργίαν ἀφαιρούμενος χρόνος ἐκ τοῦ μή ἐνεργήσαντος ταύτην∙ λέγω, ὅτι πολύς χρόνος ἀπό τοῦ νόμου ἡ τριετία ἐστίν. Εἰ γοῦν ἱερωμένος τις δι’ ὅλης τριετίας οὐκ ἐνεργήσει, μήτε ὑπό νόσου ἐμποδιζόμενος, μήτε ὑπό ἄλλης εὐλόγου αἰτίας, τυχόν αἰχμαλωσίας κωλυόμενος, οὐκέτι λειτουργῆσαι παραχωρηθήσεται. Εἰ γάρ κατά τον παρόντα κανόνα καθαιρεῖται ὁ εἰς ἑτέραν παροικίαν διατρίβων ἐπί πολύν χρόνον, ἤγουν τριετίαν, ἴσως καί ἐνεργῶν ἐκεῖσε∙ πολλῷ πλέον οὐ παραχωρηθήσεται ἱερουργῆσαι ὁ τήν οἰκείαν διακονίαν ἐπί τριετίαν ἀποστραφείς, ἤ καί ἀναξιότητα ἑαυτῷ ἐπιψηφισάμενος. Συνιστῶ δέ τοῦτο καί ἀπό τοῦ γεγονότος σημειώματος κατά τόν Μάρτιον μῆνα τῆς γ΄ Ἰνδικτιῶνος ἐπί τῆς πατριαρχίας τοῦ κυροῦ Νικολάου, χάριν τῶν ἀποδημούντων διακόνων ἐκ τῶν ἑβδομάδων, καί διοριζομένου, ταῦτα ρητῶς ἐν μέρει∙ πλήν κοινῶς ὥρισται περί πάντων τῶν ἐν πάσαις ταῖς ἑβδομάσιν ὑπηρετούντων ἱερέων τε καί διακόνων, περί μέν τῶν ἐν βαθμῷ, ὅ καί πάλαι ὥρισται∙ περί δέ τῶν περισσῶν, τόν μέλλοντα τῆς μεγαλοπόλεως ἀποδημεῖν κατά τινα χρείαν συνταξάμενον τῷ ἀρχιδιακόνῳ, καί τοῖς πρωτεύουσιν ἐν τῆ ἑβδομάδι τήν ἀποδημίαν στέλλεσθαι, ἐφ’ ἕξ μέν μῆνας οὐδέ σούπερον ἀντ’ αὐτοῦ ἐφιστῶντα, μετά δέ τούτους ἕως πέρατος τριετίας ἕτερον ἀντ’ αὐτοῦ τῆ δουλείᾳ ὑποβάλλοντα∙ ἵνα ἡ περί τήν ἐκκλησίαν διακονία αὐτοῦ διά την ἀποδημίαν ὑστεροῦσα ἀναπληροῦται διά τοῦ ἀντισήκου. Εἶτα εἰ μή δι’ ὅλης τριετίας ἐπανέλθοι, πόῤῥῳ που καθίστασθαι, καί ἔκπτωτον παντάπασι τῆς ἑβδομάδος, μηδ’ ὁτιοῦν αὐτῷ συμβαλλομένης τῆς τοῦ ἀντισήκου δόσεως, ἤ ἐλπίδα ἀποκαταστάσεως δυναμένης παρέχειν. Εἰ δέ καί τῆ βασιλευούσῃ ἐπιδημοῦντές τινες ταῖς διακονίαις τῆς ἑβδομάδος σχολάζειν οὐκ ἀνέχονται, ὑπομιμνήσκεσθαι τούτους παρά τῶν προεστώτων τῆς εβδομάδος, μη πάντῃ τῆς οἰκείας δουλείας ἀφίστασθαι. Καί εἰ μή ἕως μηνῶν ὅλων ἕξ διανασταῖεν πρός ὑπηρεσίαν, ἐξωθεῖσθαι∙ μηδένα ἄλλον ἀλλ’ ἑαυτούς αἰτιᾶσθαι ἔχοντας, ὅτι παρόντες μῆνας ὅλους ἕξ ὕπνωσαν καί ἐρᾳθύμησαν, μή προσέχοντες τῆ ἐκκλησίᾳ. Εἴ τις κληρικός, καταλιπὼν τήν ἰδίαν παροικίαν, εἰς ἑτέραν ἀπέλθοι, εἶτ’ ἐκεῖθεν μεταστάς, ἐν ἅλλῃ ἐπί μακρόν διατρίβοι, μηκέτι λειτουργείτω∙ μάλιστα εἰ καλούμενος παρά τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου, μή ἐπανέλθοι. Εἰ δέ ἐπιμένοι τῇ ἀταξίᾳ, καθαιρείσθω, μηκέτι ἔχων ἀποκατάστασιν. Καί εἴ τις ἐπίσκοπος δέχεται τόν οὕτω καθῃρημένον, ἐπιτιμάσθω παρά κοινῆς συνόδου, ὡς τούς ἐκκλησιαστικούς παραλύων θεσμούς. Τά αὐτά τῷ πεντεκαιδεκάτω ἀποστολικῷ κανόνι καί οὗτος ὁ κανὼν διαγορεύει∙ τό μή τινα τῶν πρεσβυτέρων, ἤ τῶν διακόνων, ἤ ὅλως τῶν τοῦ ἱερατικοῦ καταλόγου, καταλιπόντα τήν ἑαυτοῦ παροικίαν, καί εἰς ἑτέραν ἀπελθόντα, καί ἐπί μακρόν χρόνον ἐν αὐτῇ διατρίβοντα, λειτουργεῖν∙ καί μάλιστα εἰ παρά τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου καλοῖτο, καί μή ὑπακούοιτο ὑποστρέψαι. Τόν δέ ἐπιμένοντα τῇ τοιαύτῃ ἀταξίᾳ, καί καθαιρεῖσθαι, μηδέ ἐλπίδα ἀποκαταστάσεως ἔχοντα. Ἀλλά καί τόν ἐπίσκοπον τόν παραδεξάμενον ὡς κληρικόν τόν οὕτω καθῃρημένον, ἐπιτιμᾶσθαι προστάττει παρά τῆς κοινῆς συνόδου, ὅτε συνέλευσις πάντων τῶν ἐπισκόπων τῆς ἐπαρχίας, διά τάς ἐμπιπτούσας ἐκκλησιαστικάς ἀμφιβολίας, καί τά κανονικά ζητήματα, ὡς παραβάτην τῶν τῆς ἐκκλησίας θεσμῶν. Ὁ παρών Κανών διορίζει, ὅτι ὅποιος Πρεσβύτερος, ἤ Διάκονος, ἤ ἄλλος τις Ἱερωμένος, καί Κληρικός, ἀφήσῃ μέν τήν ἐκκλησίαν, εἰς τήν ὁποίαν ἐχειροτονήθη, ὑπάγῃ δέ εἰς ἄλλης ἐπαρχίας ἐκκλησίαν, καί εἰς πολλούς χρόνους διατρίβῃ ἐκεῖ, ὁ τοιοῦτος νά ἀργίζεται καί πλέον νά μή λειτουργῇ, ἐάν μάλιστα τόν ἐκάλεσεν ὁ ἐδικός του Ἀρχιερεύς νά ἐπιστρέψῃ, καί αὐτός δέν ὑπήκουσεν. Εἰ δέ καί ἐπιμένοι εἰς τήν ἀταξίαν αὐτήν ἀνεπίστροφος, νά καθαιρῆται καί παντελῶς ἀπό τήν λειτουργείαν, ἤτοι ἀπό κάθε ἱεροπραξίαν, ὥστε ὁποῦ εἰς τό ἑξῆς νά μήν ἔχῃ πλέον τόπον, καί ἐλπίδα νά ἀθωωθῇ. Ἐάν δέ, ἀφ’ οὗ διά τοῦτο καθαιρεθῇ, ἤθελε δεχθῇ αὐτόν ἄλλης ἐπαρχίας Ἀρχιερεύς, νά λαμβάνῃ καί αὐτός τό πρέπον ἐπιτίμιον ἀπό τήν κοινήν τῆς ἐπαρχίας σύνοδον, ὡς παραβάτης τῶν ἐκκλησιαστικῶν κανόνων, τοῦ ιε΄ καί ιστ΄ τῶν Ἀποστολικῶν, τούς ὁποίους ἀνάγνωθι.
