Μηδείς τῶν ἐν κλήρῳ καταλεγομένων ἀνοίκειον ἐσθῆτα ἀμφιεννύσθω, μήτε ἐν πόλει διάγων, μήτε ἐν ὁδῷ βαδίζων, ἀλλά στολαῖς κεχρήσθω ταῖς ἤδη τοῖς ἐν κλήρῳ καταλεγομένοις ἀπονεμηθείσαις· εἰ δέ τις διαπράξοιτο τό τοιοῦτον, ἐπί ἑβδομάδα μίαν ἀφοριζέσθω.
Τούς τῷ Θεῷ καθιερωμένους πανταχόθεν δεῖ κεκτῆσθαι τό εὔσχημον καί ἐξ αὐτῆς τῆς ἔξω φαινομένης αὐτῶν καταστάσεως· Ἄνθρωπος μέν γάρ εἰς πρόσωπον, φησίν ἡ γραφή· Θεός δέ εἰς καρδίαν· καί τά μέν τῆς καρδίας κινήματα γνωστά τῷ Θεῷ· οἱ ἄνθρωποι δέ ἐκ τῶν ἐκτός τεκμαίρονται τά ἔνδον καί ἀφανῆ. Εἰ γοῦν ὁρῶεν τούς τῷ Θεῷ κεκληρωμένους μή τῷ τύπῳ καί τῇ συνηθείᾳ τῇ περί τήν στολήν ἐμμένοντας, ἀλλ’ ἀνοικείως τῇ ἑαυτῶν καταστάσει ἐσταλμένους, καί, ἤ λαμπράς τινας ποικιλίας τε καί πολυτελεῖς ἀμφιεννυμένους στολάς, ἤ στρατιωτικά τινα περικειμένους ἐνδύματα, ὡς δῆθεν εὐσταλεῖς ἐσομένους ὁδόν ἀνύοντας, καταγνώσονται τῶν πιστῶν, καί ἐκ τῆς ἔξωθεν ἀτάκτου περιφορᾶς, τοιαῦτα κρινοῦσι τῶν τῷ Θεῷ κεκληρωμένων καί τά ἐντός. Ὁ δέ μέγας Παῦλος, Ἀπρόσκοποι, φησί, γίνεσθε καί Ἰουδαίοις, καί Ἕλλησι, καί τῇ ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ. Ὁ γοῦν παρών κανών πᾶσιν ἐντέλλεται τοῖς ἐν κληρῳ ταῖς συνήθεσι κεχρῆσθαι στολαῖς, καί ἐν πόλει, καί ἐν ὁδῷ· ἤ μή τοῦτο ποιοῦντας, ἀλλά παρεξιόντας τήν συνήθειαν, ἀφορίζεσθαι ἐπί ἑβδομάδα μίαν· καί ὁ ιστ΄ τῆς ζ΄ συνόδου κανών μή δεῖν φησιν ἱερατικόν ἄνδρα πολυτελέσιν ἱματίοις κεχρῆσθαι. Τινές τῶν κληρικῶν, ὡς ἔοικεν, ἔξω τῆς ἐνεγκαμένης αὐτούς διατρίβοντες, μετά ἀνοικείων στολῶν ἐβάδιζον· ἤ καί ἐν πόλει διάγοντες, ὁμοίοις ἐχρῶντο περιβλήμασιν. Τοῦτο οὖν ἐπανορθούμενοι οἱ Πατέρες, διωρίσαντο, μηκέτι τοιοῦτόν τι γίνεσθαι· ἤ μήν τούς παρά ταῦτα ποιοῦντας ἀφορίζεσθαι ἐπί ἑβδομάδα μίαν. Καί ὁ ιστ΄ δέ κανών τῆς ζ΄ συνόδου, μή δεῖν φησιν ἱερατικόν ἄνδρα πολυτέλεσιν ἱματίοις χρᾶσθαι· ἀνοίκειος δέ τῷ κληρικῷ στολήν ἐστιν, οὐχί τά τῶν στρατιωτικῶν ἐνδύματα· ταῦτα γάρ εἴ ποτέ τις κληρικός ἐνδυθῇ, μεγάλως κολασθήσεται· ἀλλά τά πολυτελῆ χρυσοΰφαντα ἐπιβλήματα, τά δημοτικῶς λεγόμενα μαργέλια γράμματα, καί ἀντίπανα, καί τά ἐκ κογχύλης πορφυρίζοντα ἱμάτια· ἀρετῆς γάρ, καί εὐσχημοσύνης ὑπόδειγμα οἱ κληρικοί ὀφείλουσιν εἶναι, οὐ μήν βλακείας καί ἀσχήμονος διαγωγῆς. Κληρικός, μήτε ἐν ὁδῷ, μήτε ἐν οἴκῳ, ἀνοίκειον ἐσθῆτα ἀμφιεννύσθω· εἰ δέ μή, ἐπί ἑβδομάδα μίαν ἀφοριζέσθω. Σαφής. Οἱ Κληρικοί, καί Ἱερωμένοι πρέπει νά ᾖναι σεμνοί καί κατά τό ἐξωτερικόν σχῆμα. Διότι ὁ μέν Θεός βλέπει εἰς τήν καρδίαν, οἱ δέ ἄνθρωποι βλέπουσιν εἰς τήν ἐξωτερικήν τοῦ σώματος κατάστασιν κατά τό γεγραμμένον. «Ἄνθρωπος ὄψεται εἰς πρόσωπον, ὁ δέ Θεός εἰς καρδίαν»∙ ὅθεν καί ἀπό τά ἔξω συμπεραίνουσι καί τήν ἐσωτερικήν τῆς καρδίας διάθεσιν. Δι’ ὃ καί ὁ παρών Κανών προστάζει, ὅτι κᾀνένας κληρικός νά μή φορῇ φορέματα ἀνοίκεια τοῦ ἐπαγγέλματός του, ἤγουν πολύτιμα, καί μεταξωτά, ἤ καί στρατιωτικά, οὔτε ὅταν μέσα εἰς πόλιν εὑρίσκηται, οὔτε ὅταν εἰς δρόμον περιπατῇ, ἀλλά νά μεταχειρίζηται τά εἰς κληρικούς συνήθη φορέματα, σεμνά δηλαδή καί λιτά. Ὅποιος δέ ἤθελε κάμει τό ἐναντίον, νά ἀφορίζηται μίαν ἑβδομάδα.
