Πρεσβύτερον, τόν κατά ἄγνοιαν ἀθέσμῳ γάμῳ περιπαρέντα, καθέδρας μέν μετέχειν, κατά τά ὑπό τοῦ ἱεροῦ κανόνος ἡμῖν νομοθετηθέντα, τῶν δέ λοιπῶν ἐνεργειῶν ἀπέχεσθαι· ἀρκετόν γάρ τῷ τοιούτῳ ἡ συγγνώμη. Εὐλογεῖν δέ ἕτερον τόν τά οἰκεῖα τημελεῖν ὀφείλοντα τραύματα, ἀνακόλουθον· εὐλογία γάρ, ἁγιασμοῦ μετάδοσίς ἐστιν· ὁ δέ τοῦτον μή ἔχων, διά τό ἐκ τῆς ἀγνοίας παράπτωμα, πῶς ἑτέρῳ μεταδώσει; Μήτε τοίνυν δημοσίᾳ, μήτε ἰδίᾳ εὐλογείτω· μήτε τό σῶμα τοῦ Κυρίου διανεμέτω ἑτέροις, μήτε τι ἄλλο λειτουργείτω· ἀλλ᾿ ἀρκούμενος τῇ προεδρίᾳ προσκλαιέτω τῷ Κυρίῳ, συνχωρηθῆναι αὐτῷ τό ἐκ τῆς ἀγνοίας ἀνόμημα. Πρόδηλον γάρ, ὡς ὁ τοιοῦτος ἄθεσμος γάμος διαλυθήσεται, καί οὐδαμῶς ὁ ἀνήρ μετουσίαν ἕξει πρός τήν, δι᾿ ἧς τῆς ἱερᾶς ἐνεργείας ἐστέρηται.
Καί ὁ ἔννατος κανών τῆς ἐν Νεοκαισαρείᾳ συνόδου περί ἡμαρτηκότος ἐν σώματι, καί χειροτονηθέντος, φησίν, ὅτι, μή προσφερέτω, μένων ἐν τοῖς λοιποῖς διά τήν ἄλλην σπουδήν. Καί ὁ εἰκοστός ἕβδομος τοῦ μεγάλου Βασιλείου κανών, περί τοῦ ἀθέσμῳ γάμῳ περιπαρέντος ἐν ἀγνοίᾳ, φησί, καθέδρας μέν τόν τοιοῦτον μετέχειν, τῶν δέ λοιπῶν ἐνεργειῶν ἀπέχεσθαι· οὗ δή κανόνος ὁ παρών μέμνηται κανών, καί τά αὐτά διατάττεται, τόν κατά ἄγνοιαν εἰς ἄθεσμον γάμον ἐμπεπτωκότα, συγγενεῖ τυχόν οἰκείᾳ μιγέντα, ὡς ἀγνοήσαντα τήν συγγένειαν, καθέδρας μόνης μετέχειν κελεύων, ἕτερον δέ τι ἱερατικόν δίκαιον μή ποιεῖν· ἀρκεῖν γάρ αὐτῷ, ὅτι συγγνωμονεῖται διά τήν ἄγνοιαν· πῶς δέ εὐλογήσει, φησίν, ὁ τοιοῦτος ἕτερον, ὅς μᾶλλον τῶν οἰκείων ἁμαρτημάτων φροντίζειν χρεωστεῖ; Ἡ γάρ εὐλογία χάριτος πνευματικῆς, καί ἁγιασμοῦ ἐστι μετάδοσις· ᾧ δέ οὐ μέτεστι χάριτος, οὐδ’ ἁγιασμοῦ, διά τό παράπτωμα, πῶς οὗτος ἑτέρῳ δυνηθείη μεταδοῦναι αὐτοῦ; Οὔτε οὖν δημοσίᾳ, οὔτε ἰδίᾳ εὐλογήσει, οὔτε τό σῶμα τοῦ Κυρίου διανεμεῖ· ἀλλ’ ἀρκεσθήσεται τῇ καθέδρᾳ, μετανοῶν, ἴν’ αὐτῷ συγχωρηθῇ τό ἁμάρτημα. Ὁ δέ ἄθεσμος γάμος λυθήσεται, καί οὐκ ἔτι πρός τήν γυναῖκα ἐκείνην εἰσελεύσεται ὁ ἀνήρ ἐκεῖνος· καί οὕτως ἕξει τήν τῆς καθέδρας τιμήν. Εἰ γάρ μή διασπασθείη τό ἄθεσμον συνοικέσιον, οὔτε τήν καθέδραν ἕξει, ἀλλά καί τῆς ἐκκλησίας ἐξωθήσονται ἄμφω οἱ ἀλλήλοις ἀθέσμως μιγνύμενοι, καί ὁ ἄθεσμος γάμος δι’ ἀρχοντικῆς ἐξουσίας λυθήσεται. Οἱ κανόνες τῆς ἐν Νεοκαισαρείᾳ συνόδου πρό τῆς παρούσης συνόδου ἐγράφησαν· διά γάρ τοῦτο καί ὁ παρών κανών μέμνηται τῆς συνθήκης ἐκείνων, λέγων, ἀκολούθως τῷ θ΄ κανόνι τῆς συνόδου ἐκείνης, μή ἔχειν ἐπ’ ἀδείας τόν ἐν ἀγνοίᾳ μετά προσγενοῦς αὐτοῦ νομίμως συναφθέντα, καί μετά τοῦτο ἱερωθέντα, προσφέρειν, ἤ ἄλλο τι ἱερατικόν ἐνεργεῖν· μόνης δέ καθέδρας ἀξιοῦσθαι, διά τό μή ἐν εἰδήσει, ἀλλ’ ἐν ἀγνοίᾳ ἁμαρτῆσαι· καί τῆς καθέδρας δέ τότε ἀξιωθήσεται, ὅτε τοῦ ἀθέσμου συνοικεσίου ἀποστῇ καί δείξῃ ἔργα μετανοίας, παρακαλοῦντα γενέσθαι συμπαθέστερόν τι ἐπ’ αὐτῷ. Εἰ γάρ ἔχεται τοῦ ἀθέσμου γάμου, διά τήν ἄγνοιαν οὐκ ὠφεληθήσεται, ἀλλ’ ὑπό ἀρχοντικῆς ἐξουσίας καί ὁ ἄθεσμος γάμος λυθήσεται, καί οὐδέ τιμῆς, ἤ καθέδρας ἀξιωθήσεται. Ταῦτα δέ ἀναφαίνεται ἀπό τοῦ λέγειν τόν κανόνα· Ἀλλ’ ἀρκούμενος τῇ προεδρία, προσκλαιέτω τῷ Κυρίῳ· καί ἀπό τοῦ εἰπεῖν· Ὁ δέ γάμος διαλυθήσεται. Καί ὁ θ΄ δέ κανών τῆς ἐν Νεοκαισαρείᾳ συνόδου διά τήν ἄλλην σπουδήν τοῦ καθαιρεθέντος, μένειν αὐτόν ἐν τοῖς λοιποῖς παρακελεύεται. Ζήτει καί τόν κζ΄ κανόνα τοῦ ἁγίου Βασιλείου, καί τόν κα΄ τῆς παρούσης συνόδου. Τοῦ γάμου δέ ἐξ ἀποτελέσματος ἀθέσμου ἀναφανέντος διά τήν συγγένειαν, ὁ μετά εἴδησιν ἐπιμένων τῇ ἁμαρτίᾳ, οὐ μόνον καθέδρας οὐκ ἀξιωθήσεται, ἀλλά καί ὡς αἱμομίκτης τιμωρηθήσεται κατά λαϊκούς. Φησί γάρ βιβλίον ξ΄, τίτ. λζ΄, κεφ. μα΄, θέμα στ΄. Ὁ ἀθέμιτος γάμος οὐ βεβαιοῦται· καί διά τοῦτο ἐάν πρό κατηγορίας λυθῇ, συγχωρεῖται ἡ ποινή· καί θέμα ζ΄. Ἐπί τοῦ ἐν ἀγνοίᾳ γενομένου ἀθεμίτου γάμου, δίδωσι συγγνώμην φύσις, καί ἡλικία, καί ἡ ἐπανόρθωσις τοῦ ἁμαρτήματος· καί μάλιστα εἰ μήπως τις αὐτόν κατηγόρησεν. Πρεσβύτερος, ἀθέσμῳ περιπεσών γάμῳ, καί καθαιρεθείς, καθέδρας μετεχέτω καί μόνον, πάντως διαλυθείς τοῦ μιάσματος. Εἴ τις πρεσβύτερος πρό τῆς χειροτονίας γυναῖκα ἔλαβεν, ἤ χήραν, ἤ πόρνην, ἤ τῶν ἐπί σκηνῆς, ἤ ἑτέραν τινά τῶν ἀπηγορευμένων, ἐν ἀγνοίᾳ· τῆς μέν ἱερωσύνης παυθήσεται, τῆς δέ καθέδρας τῶν πρεσβυτέρων μεθέξει· διαλυθήσεται δέ καί ὁ τοιοῦτος ἄθεσμος γάμος, δι’ ὅν τῆς ἱερᾶς ἐνεργείας στερεῖται. 1Ὁ κανὼν οὗτος εἶναι ὁ ἴδιος κζ΄ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ὅς τις καί διορίζει, ὅτι ὁ Ἱερεύς ἐκεῖνος, ὁποῦ ἐν ἀγνοίᾳ ὑπανδρεύθη μέ κᾀμμίαν συγγένισσάν του, αὐτός, ἐπειδή καί τήν συγγένειαν αὐτήν δέν ἤξευρε, διά τοῦτο νά συγχωρῆται, καί νά ἔχῃ καί τήν τιμή τῆς καθέδρας τῶν ἱερέων. Ἀπό ὅλας δέ τάς ἄλλας ἐνεργείας τῆς ἱερωσύνης νά ἀπέχῃ. Φθάνει γάρ ὁποῦ ὁ τοιοῦτος δέν κανονίζεται, ἀλλά συγχωρεῖται, τό δέ καί νά εὐλογῇ ἄλλον, αὐτός ὁποῦ πρέπει νά ἰατρεύῃ τάς πληγάς του, ἤτοι νά μετανοῇ διά τόν παράνομον γάμον, δέν εἶναι ἁρμόδιον∙ διότι ἡ εὐλογία εἶναι ἁγιασμοῦ μετάδοσις, τόν ὁποῖον μήν ἔχωντας ὁ τοιοῦτος ἱερεύς, πῶς θέλει τόν δώσει εἰς ἄλλον; λοιπόν μήτε φανερά, μήτε κρυφά ἂς μήν εὐλογῇ, μήτε ἂς μεταλαμβάνῃ τούς ἄλλους, ἤ ἄλλο τι νά ἐνεργῇ. Ἀλλά ἀρκούμενος εἰς τήν τιμήν τῆς καθέδρας, ὡς εἴπομεν, ἂς κλαίῃ, πρός τόν Θεόν μέν, διά νά συγχωρηθῇ ἡ κατ’ ἄγνοιαν ἀνομία του, εἰς τούς ἄλλους δέ, διά νά παρακαλοῦν καί ἐκεῖνοι ὑπέρ αὐτοῦ τόν Κύριον. Ἕως ἐδῶ εἶναι ὁ Κανὼν τοῦ Βασιλείου. Ἡ δέ Σύνοδος προσθέτει, ὅτι καί τήν τιμή τῆς καθέδρας ταύτης νά ἔχῃ, ἀφ’ οὗ πρῶτον χωρίσῃ τόν ἄθεσμον γάμον αὐτόν, διά τόν ὁποῖον καθῃρέθη τῆς ἱερωσύνης∙ ἐάν γάρ τοῦτον μή χωρίσῃ, οὐ μόνον τῆς τιμῆς τῆς καθέδρας θέλει ὑστερηθῇ, ἀλλά καί ἐπιτιμίοις θέλει καθυποβληθῇ. Ἀνάγνωθι καί τόν ιθ΄ Ἀποστολικόν. 1Ἀπό τοῦ παρόντος Κανόνος ἀποδεικνύεται ὅτι ὅλοι οἱ ἱερεῖς, ὁποῦ ἤ καθαιρεθοῦν τῆς ἱερωσύνης διά ἐγκλήματά των φανερά, ἤ καί παρά πνευματικοῦ Πατρός συμβουλευτικῶς ἐμποδισθοῦν διά ἁμαρτήματά των κρυφά, καί τῆς ἱερωσύνης καθαιρετικά, εἴτε καί παρ’ ἑαυτῶν ὑπό τοῦ συνειδότος ἐλεγχόμενοι παραιτήσουν τά τῆς ἱερωσύνης, οὗτοι, λέγω, πάντες δέν δύνανται, οὔτε νά εὐλογοῦν, οὔτε νά ἁγιάζουν, οὔτε ἄλλην κᾀμμίαν ἱεροπραξίαν νά ἐνεργοῦν, οὔτε κρυφά, οὔτε φανερά. Εἰ δέ τοῦτο, ἄρα οὐδέ νά ψάλλουν ἁγιασμούς οἱ τοιοῦτοι δύνανται, οὔτε νά μεταλαμβάνουν τινά, οὔτε παρακλήσεις, ἤ βαπτίσματα, ἤ εὐχέλαια, ἤ ἄλλα τοιαῦτα νά ἐνεργοῦν. Ἐπειδή εἰς ὅλας ταύτας τάς ἱεροπραξίας, εὐλογίας καί ἁγιασμοῦ μετάδοσις γίνεται, τόν ὁποῖον ἁγιασμόν αὐτοί δέν ἔχουσι, κατά τήν περίληψιν τοῦ κανόνος τούτου. Ἀλλ’ οὔτε νά δέχωνται λογισμούς καί πνευματικοί νά γίνωνται δύνανται οἱ τοιοῦτοι. Διότι κατά τόν Θεσσαλονίκης Συμεὼν (ἀποκρίσ. ια΄) ὁ δεχόμενος λογισμούς πρέπει καί νά εὐλογῇ, καί συγχωρητικήν εὐχήν νά λέγῃ, καί νά λειτουργῇ καί νά μεταλαμβάνῃ τούς ἐξομολογουμένους, καί νά μεσιτεύῃ ὑπέρ τῶν μετανοούντων. Καί συντόμως εἰπεῖν, ὁ Πνευματικός χρειάζεται νά ἔχῃ ἐνεργοῦσαν τήν ἱερωσύνην, κατά τόν Κίτρους (καί ὅρα τήν ὑποσημείωσιν τοῦ λθ΄ Ἀποστολικοῦ). Ὅτι δέ οἱ ἀνωτέρω ταῦτα νά ἐνεργοῦσι δέν ἠμποροῦν, τοῦτο δεικνύεται ἀπό πολλά Α΄. Διά τί ἂν ὁ ἐν ἀγνοίᾳ εἰς γάμον παράνομον πεσὼν ἱερεύς, ταὐτόν εἰπεῖν, ὁ ἀκουσίως ἁμαρτήσας (ἀκούσιον γάρ ἐστι, κατά τόν Νεμέσιον, ἤ τό ἐκ βίας, ἤ τό ἐξ ἀγνοίας γινόμενον) δέν δύναται οὔτε νά εὐλογῇ, οὔτε νά ἁγιάζῃ ἤ ἄλλην τινά ἱερατικήν ἐνέργειαν νά πράττῃ κατά τόν Κανόνα τοῦτον. Πόσῳ μᾶλλον ταῦτα δέν δύναται νά κάμνῃ ὁ διά ἑκούσιον ἁμάρτημα καθαιρετικόν, τῆς ἱερωσύνης καθαιρεθείς, ἤ παραιτησάμενος; Β΄. Ἄν ὁ γ΄ Κανὼν τῆς παρούσης Συνόδου, τοῦτον τόν ἴδιον κανόνα τοῦ Βασιλείου ἀναφέρων, διόριζει ὅτι νά μήν εὐλογοῦν, ἤ νά ἁγιάζουν οἱ πρός καιρόν ἀργιζόμενοι, πόσῳ μᾶλλον δέν δύνανται νά εὐλογοῦν, ἤ νά ἁγιάζουν οἱ καθαιρεσθέντες, ἤ παραιτησάμενοι, ἅπαξ ἔχοντες διαρκῆ τήν δίκην τῆς καθαιρέσεως, κατά τόν γ΄ τοῦ Βασιλείου, καί μή δυνάμενοι πλέον νά ἐπανέλθουν εἰς τήν ἱερωσύνην, ἀφ’ ἧς ἐξέπεσον; Γ΄. ὅτι ὁ η΄ Κανὼν τοῦ Νικολάου ἐμποδίζει τόν ἀφ’ ἑαυτοῦ παραιτησάμενον τήν ἱερωσύνην, οὔτε τό, Εὐλογητός ὁ Θεός νά προλέγῃ, οὔτε τό, Χριστός ὁ ἀληθινός νά ἐπιλέγῃ, οὔτε εἰς τό βῆμα νά μεταλαμβάνῃ, οὔτε κᾂν μέ Θυμιατόν νά θυμιᾷ, ἀλλά νά τάττεται εἰς τόπον τῶν λαϊκῶν∙ καί ἂν καί ἀπό τό νά θυμιῶσι τούς ἐμποδίζει, πόσῳ μᾶλλον ἀπό τό νά εὐλογοῦν, καί νά ἁγιάζουν, καί τάς ἀνωτέρω ἱεροπραξίας, ὁποῦ εἴπομεν, νά ἐνεργοῦν; Εἰ δέ καί ὁ θ΄ τῆς ἐν Νεοκαισαρ. λέγοι ὅτι ὁ ἱερεύς ὁποῦ κάμει ἁμαρτίαν σαρκικήν πρό τῆς χειροτονίας, καί τήν ἐξομολογηθῇ, αὐτός νά μήν προσφέρῃ, ἤτοι νά ἱερουργῇ, νά μένῃ δέ ὅμως εἰς τά λοιπά∙ ἄν, λέγω, ὁ Κανὼν αὐτός τοῦτο λέγῃ, εἰς τόν ὁποῖον μόνον κανόνα ἐπιστηρίζονται ἐκεῖνοι, ὁποῦ θέλουν ὅτι οἱ διά τά ἁμαρτήματά των παραιτούμενοι τήν ἱερωσύνην νά εὐλογοῦν, καί νά ἁγιάζουν, καί τάς ἀνωτέρω ἱεροπραξίας νά ἐνεργοῦν, ἡμεῖς τόν ἑρμηνεύομεν κατά τό ἀληθές αὐτοῦ νόημα, τό σύμφωνον καί μέ τούς λοιπούς κανόνας. Ὅταν λοιπόν ὁ Κανὼν λέγῃ νά μήν ἱερουργῇ ὁ τοιοῦτος ἱερεύς, μαζή μέ τήν ἱερουργίαν τήν ἀνωτέραν καί καθολικωτέραν ἐνέργειαν τῆς ἱερωσύνης, ὁμοῦ καί τάς κατωτέρω καί μερικωτέρας ἱεροπραξίας τῆς ἱερωσύνης συμπεριέλαβε. Τά δέ λοιπά εἰς τά ὁποῖα λέγει νά μένῃ∙ εἶναι Α΄. τό νά ἔχουν τό σχῆμα τοῦ κληρικοῦ, καί εἰς τόν τόπον τῶν λαϊκῶν νά μή τάττωνται, τά ὁποῖα ταῦτα χάνουν οἱ διά ἐγκλήματα καθαιρεθέντες κανονικά, κατά τόν κα΄ τῆς στ΄. Β΄. τό νά κάθωνται καί μετά τῶν ἱερέων κατά τόν παρόντα κανόνα τῆς Οἰκουμενικῆς ταύτης Συνόδου, τόν α΄ τῆς ἐν Ἀγκύρ. καί τόν κζ΄ Βασιλείου. Γ΄. τό νά ἔχουν τήν μετά τῶν ἱερέων στάσιν κατά τόν γ΄ τῆς παρούσης στ΄. Δ΄. τό νά ἔχουν τήν ἔξωθεν τιμήν, κατά τόν α΄ Ἀντιοχ., ἤτοι τήν ἐν ταῖς ἔξω τῆς ἐκκλησίας συνελεύσεσιν, ἤ καί τήν ἔξωθεν τοῦ βήματος ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ κατά Βαλσαμῶνα, ἤ, μᾶλλον εἰπεῖν, τήν ἀνήκουσαν εἰς τό ἐξωτερικόν σχῆμα τῶν πρεσβυτέρων, ὅπερ φοροῦσι. Ε΄. τό νά ἔχουν τό ὄνομα τοῦ ἱερέως κατά τόν Βαλσαμῶνα (ὁ δέ Ζωναρᾶς καί ὁ Βαλσαμών λέγουσιν ἀκόμη ἑρμην. τοῦ αὐτοῦ θ΄ τῆς ἐν Νεοκαισαρ.) ὅτι καί συγχωροῦνται νά μεταλαμβάνουν οἱ τοιοῦτοι εἰς τό ἅγιον βῆμα (ἀγκαλά καί ὁ τοῦ Βασιλείου συγχωρεῖ τοῦτο νά μεταλαμβάνουν μετά τῶν Πρεσβυτέρων καί Διακόνων οἱ μή τελείαν τήν ἁμαρτίαν πράξαντες, καί πρός καιρόν ἀργιζόμενοι)∙ αὐτά λοιπόν τά προνόμια, καί αὐταί αἱ τιμαί εἶναι τά λοιπά, εἰς τά ὁποῖα λέγει ὁ Κανὼν νά μένουν οἱ τήν ἁμαρτίαν των ἐξομολογούμενοι πρεσβύτεροι, ἀλλ’ οὐχί καί ἐνέργεια, ἤ εὐλογία, ἤ πρᾶξις κᾀμμία ἱερατική. Οὐδαμοῦ γάρ οἱ ἀνωτέρω κανόνες δίδουσιν εἰς τούς ἀπό τῆς ἱερωσύνης καταβιβασθέντας τό ἐνεργεῖν ὅλως τι τῶν ἱερατικῶν λειτουργιῶν, ἀλλά μόνον καθέδραν, στάσιν, καί ἁπλῶς εἰπεῖν τιμήν ἐξωτερικήν, καί πλέον οὔ. Ὅθεν πῶς εἶναι τρόπος μόνος ὁ ἕνας οὗτος Κανὼν τῆς ἐν Νεοκαισαρ. νά ᾖναι ἐνάντιος μέ στ΄ ἄλλους κανόνας, μέ δύο Οἰκουμενικούς τόν γ΄. καί κστ΄ τῆς παρούσης, τόν α΄ καί β΄ τῆς ἐν Ἀγκύρ. τόν α΄ τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ, καί τόν κζ΄ Βασιλείου; Ἀλλά μήν ἀντινομία καί μάχῃ μεταξύ τῶν λογίων τοῦ Πνεύματος οὐχ’ εὑρίσκεται διά τό ἄτοπον. Λοιπόν κατά τούς στ΄ κανόνας πρέπει καί ὁ ἕνας νά νοηθῇ. Ὅτι δέ εἰς τό, προσφερέτω, ὁποῦ λέγει ὁ θ΄ τῆς ἐν Νεοκαισαρ. καί κάθε ἱερατικόν λειτούργημα συμπεριλαμβάνεται, καί ὅτι τά λοιπά ὁποῦ λέγει, καθέδραν δηλοῦσι καί τιμήν, καί ὁ Βαλσαμών οὕτως ἐξέλαβεν ἐν τῇ ἑρμηνείᾳ τοῦ παρόντος τῆς στ΄ ἀλλά καί τόν ἱερόν κανόνα, ὁποῦ οὗτος ἀναφέρει, ἐνόησε τόν θ΄ τῆς ἐν Νεοκαισαρ. καί ὅτι ὁ παρών Κανών, τῆς στ΄ ἀκόλουθος μέ ἐκεῖνον εἶναι. Τούτων οὕτως εἰρημένων, θαυμάζω, πόθεν ἐπεκράτησεν ἡ τωρινή συνήθεια τό νά εὐλογοῦν καί νά ἁγιάζουν οἱ ἀπό τήν ἱερωσύνην καταβιβασθέντες ἱερεῖς, εἰς καιρόν ὁποῦ οὔτε οἱ Κανόνες τοῦτο λέγουν, οὔτε αὐτοί οἱ ἐξηγηταί; εἰ δέ καί ἡ οθ΄ νεαρά τοῦ Λέοντος λέγοι, ὅτι οἱ ὑπανδρευθέντες, καί διά τοῦτο καθαιρεθέντες πρεσβύτεροι διάκονοι καί ὑποδιάκονοι νά μήν λαμβάνουν σχῆμα κοσμικόν, μήτε νά καταδικάζωνται, ὥστε νά ἀποχωρίζωνται ἀπό τήν ἄλλην ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ὑπηρεσίαν, τήν ὁποίαν δέν εἶναι ἀθέμιτον (ἤτοι δέν εἶναι παράνομον, καί παρά κανόνας) νά πιάνουν, ἀλλ’ ὅμως ἡ ὑπηρεσία αὕτη ἅλλῃ λέγει, ὅτι εἶναι∙ δηλαδή ὑπηρέταις ἁρμοδία, καί ἐκκλησιαστικοῖς, (καί ὅρα τήν ὑποσημείωσιν τοῦ ιε΄ τῆς στ΄) καί ὄχι εὐλογία καί ἁγιασμός, καί αἱ τῆς ἱερωσύνης ἱεροπραξίαι, τάς ὁποίας νά πιάνουν οἱ τοιοῦτοι, εἶναι ἀθέμιτον, καί παρά κανόνας. Ἠξεύρω ὅτι ταῦτα λεγόμενα, αὐστηρά καί λυπηρά φαίνονται εἰς τούς καθῃρημένους, ἤ παρῃτημένους διά ἁμάρτημά των ἱερεῖς. Ἀλλ’ ἡμεῖς ἅπαξ ἐπιχειρισθέντες τήν ἑρμηνείαν τῶν Κανόνων, τά ἀρεστά καί δίκαια τῶν κανόνων λέγομεν. Καί οἱ ἔχοντες φόβον Θεοῦ καί ἀγαθήν συνείδησιν, ἂς ἰδοῦν καί ἂς διορθωθοῦν∙ ταῦτα καί οἱ πνευματικοί πατέρες πρέπει νά λέγουν εἰς τούς ἀνεξελέγκτους ἱερωμένους, ὄχι ἐπιτιμητικῶς, ἀλλά μόνον συμβουλευτικῶς, ἀφίνοντες τό πᾶν εἰς τήν συνείδησίν των, ἂν θέλουν καί αὐτοί ἀφ’ ἑαυτῶν, ἤ νά παραιτοῦν τά ἔργα τῆς ἱερωσύνης, ἤ νά μή παραιτοῦν.
