Ἐπίσκοπον ἔχειν τῶν τῆς ἐκκλησίας πραγμάτων ἐξουσίαν ὥστε αὐτά διοικεῖν εἰς πάντας τούς δεομένους, μετά πάσης εὐλαβείας καί φόβου Θεοῦ· μεταλαμβάνειν δέ καί αὐτόν τῶν δεόντων, εἴγε δέοιτο, εἰς τάς ἀναγκαίας αὐτοῦ χρείας, καί τῶν παρ᾽ αὐτῷ ἐπιξενουμένων ἀδελφῶν, ὡς κατά μηδένα τρόπον αὐτούς στερεῖσθαι, κατά τόν θεῖον Ἀπόστολον, λέγοντα· Ἔχοντες διατροφάς καί σκεπάσματα, τούτοις ἀρκεσθησόμεθα· εἰ δέ μή τούτοις ἀρκοῖτο, μεταβάλλοι δέ τά πράγματα εἰς οἰκείας αὐτοῦ χρείας, καί τούς πόρους τῆς ἐκκλησίας, ἤ τούς τῶν ἀγρῶν καρπούς, μή μετά γνώμης τῶν πρεσβυτέρων, ἤ τῶν διακόνων χειρίζοι, ἀλλ᾽ οἰκείοις αὐτοῦ καί συγγενέσιν, ἤ ἀδελφοῖς, ἤ υἱοῖς παράσχοιτο τήν ἐξουσίαν, ὥστε διά τῶν τοιούτων λεληθότως βλάπτεσθαι τούς λόγους τῆς ἐκκλησίας, τοῦτον εὐθύνας παρέχειν τῇ συνόδῳ τῆς ἐπαρχίας. Εἰ δέ καί ἄλλως διαβάλλοιτο ὁ ἐπίσκοπος, ἤ οἱ σύν αὐτῷ πρεσβύτεροι, ὡς τά τῇ ἐκκλησίᾳ διαφέροντα, ἤτοι ἐξ ἀγρῶν, ἤ καί ἐξ ἑτέρας προφάσεως ἐκκλησιαστικῆς, εἰς ἑαυτούς ἀποφερόμενοι, ὡς θλίβεσθαι μέν τούς πένητας, διαβολήν δέ καί δυσφημίαν προστρίβεσθαι τῷ τε λόγῳ καί τοῖς οὕτω διοικοῦσι, καί τούτους διορθώσεως τυγχάνειν, τό πρέπον δοκιμαζούσης τῆς ἀγίας συνόδου.
Καί ὅσα ἐν τῷ κανόνι τούτῳ οἱ τῆς συνόδου ταύτης εἶπον, τοῖς εἰρημένοις ἀποστολικοῖς κανόσιν ἑπόμενοι εἶπον. Καί τό ἔχειν γάρ τόν ἐπίσκοπον ἐξουσίαν τῶν τῆς ἐκκλησίας πραγμάτων, ἐξουσίαν δέ, οὐχ ὥστε χρῆσθαι τούτοις ὡς βούλονται, ἀλλ’ εἰς διοίκησιν τῶν δεομένων, καί τό μεταλαμβάνειν αὐτόν τῶν δεόντων, τοὐτέστι τῶν ἀναγκαίων, καί τούτων, εἰ δέοιτο, ἀντί τοῦ, ἐνδεῶς ἔχοι, (περισσόν γάρ οὐδέν αὐτῷ συγχωρεῖ δαπανᾷν), τῷ Ἀποστόλῳ δέ πείθεσθαι, λέγοντι, Ἔχοντες διατροφάς καί σκεπάσματα, τούτοις ἀρκεσθησόμεθα, τῶν ἀποστολικῶν εἰσί διατάξεων. Εἰ δέ μή τοῖς ἀναγκαίοις ἀρκοῖτο, δαπανᾷ δέ τά ἐκκλησιαστικά εἰς ἑαυτοῦ χρείας, καί μή μετά γνώμης τῶν τοῦ κλήρου ἀξιολογωτέρων τάς προσόδους τῆς ἐκκλησίας εἰσοδιάζει τε καί ἐξοδιάζει, ἀλλά συγγενέσι παράσχοι τήν ἐξουσίαν, ὥστε λεληθότως ἐκείνων μετιόντων τά πράγματα, βλάπτεσθαι τούς λόγους τῆς ἐκκλησίας, λόγους δέ τάς λογοπραγίας καλεῖ∙ εἰ γάρ μή εἴδησιν ἔχοιεν οἱ τῆς ἐκκλησίας τῶν ἀληθῶν εἰσόδων καί ἐξόδων, πῶς τούς διοικητάς τῶν τοιούτων λόγους ποιεῖν ἀπαιτήσουσιν; Ὅταν οὖν οὕτως ἐπίσκοπος διοικῇ τά τῆς ἐκκλησίας, εὐθύνεσθαι αὐτόν παρά τῆς συνόδου τῆς ἐπαρχίας διορίζεται ὁ κανών∙ εἰ δέ καί ἄλλον τινά τρόπον σφετερίζεσθαι καί οἰκειοῦσθαι τά ἐκκλησιαστικά, κᾂν ἐξ ἀγρῶν εἶεν, κᾂν ἄλλοθεν, ὁ ἐπίσκοπος καί οἱ σύν αὐτῷ διαβάλλοιντο, ὥστε θλίβεσθαι μέν τούς πένητας, μή χορηγουμένων σφίσι τῶν χρειωδῶν, δυσφημεῖσθαι δέ καί κακῶς ἀκούειν τούς οὕτω διοικοῦντας, καί τόν λόγον, Τοὐτέστιν, ἃς ποιοῦσι λογοπραγίας, ὡς μή καλῶς προβαινούσας, καί τούτους διορθοῦσθαι παρά τῆς συνόδου, τό ἐνδεχόμενον δοκιμαζούσης, ἐξεταζούσης, ἤ κυρούσης. Οἱ παρόντες δύο κανόνες τά αὐτά θεσπίζουσι τῷ μ΄ καί μα΄ ἀποστολικοῖς κανόσι, καί ζήτει τά ἐν αὐτοῖς γραφέντα. Σημείωσαι δέ, καί ἀπό τοῦ παρόντος κε΄ κανόνος, ὅτι διά τῶν ἐκκλησιαστικῶν ὀφείλουσι πάντα τά τῶν ἐκκλησιῶν διοικεῖσθαι, καί ὅτι οἱ παρά τούς κανόνας τούτους διαπραττόμενοι κατά τό δόξαν τῇ συνόδῳ κολάζονται. Κύριος ὁ ἐπίσκοπος τῶν τῆς ἐκκλησίας ἔστω πραγμάτων. Εἰ δέ μή ἱκανοῖτο τοῖς ἱκανοῦσιν αὐτῷ, ἀλλά τά πράγματα καί τούς πόρους μεταβάλλοι τῆς ἐκκλησίας μή μετά γνώμης τοῦ κλήρου, εἰσπραττέσθω δίκας πρό τῆς συνόδου∙ εἰ δέ καί τά πένησιν ὀφειλόμενα εἰς ἑαυτόν σφετερίζοιτο, καί οὕτω τῇ συνόδῳ λόγους διδότω. Ὁ τάς τιμίας τῶν ἀνθρώπων ψυχάς ἐμπεπιστευμένος, πολλῷ μᾶλλον ἂν σχοίη τῶν τῆς ἐκκλησίας πραγμάτων τήν ἐξουσίαν, ὥστε διανέμειν ταῦτα τοῖς δεομένοις διά τῶν πρεσβυτέρων καί διακόνων∙ ἐπιχωρεῖν δέ καί ἑαυτῷ, εἴγε προδεής ἐστι, τά δέοντα, εἴς τε τάς ἀναγκαίας αὐτῷ χρείας καί τάς τῶν παρ’ αὐτοῦ ἐπιξενουμένων ἀδελφῶν, ὥστε μή ὑστερεῖσθαι αὐτούς. Εἰ δέ οὐκ ἀρκοῖτο τοῖς ἀναγκαίοις, ἀλλά τάς εἰσόδους τῆς ἐκκλησίας κερδαίνειν αἱροῖτο, καί οἰκειοῦσθαι αὐτάς, καί διά τοῦτο τήν οἰκονομίαν τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων οἰκείοις αὐτοῦ καί συγγενέσι παράσχοιτο, ὥστε λανθάνειν ἔνθα κατακενοῦνται αἱ εἴσοδοι, παρά τῆς συνόδου εὐθυνθήσεται, καθὼς ἂν αὕτη συνίδοι. Καί οὗτος ὁ κανὼν παρομοίως συνθεμένος εἶναι ἀπό τόν λη΄ καί μα΄ Ἀποστολικόν. Διορίζει δέ, ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος πρέπει νά ἔχῃ τήν ἐξουσίαν εἰς τό νά διαμοιράζῃ μέ εὐλάβειαν, καί θεοφοβίαν τά εἰσοδήματα τῆς ἐκκλησίας, εἰς ὅλους τούς πτωχούς, καί ξένους, ὥστε νά μήν ὑστεροῦνται αὐτοί ἀπό κᾀνένα ἀναγκαῖον. Νά ἀπολαμβάνῃ δέ καί αὐτός ἀπό αὐτά, τά ἀναγκαῖα μόνον καί χρειώδη (ἐάν ὅμως δέν ἔχῃ ἐδικά του χρήματα, ἀλλά εἶναι πτωχός)∙ λέγει γάρ ὁ Ἀπόστολος, ὅτι, ἐάν ἔχωμεν βρώματα εἰς τό νά τρεφώμεθα, καί ἱμάτια εἰς τό νά σκεπαζώμεθα πρέπει νά ἀρκούμεθα εἰς αὐτά μόνον, καί ὄχι νά ζητοῦμεν τά περιττά. Ἐάν δέ ὁ Ἐπίσκοπος δέν ἀρκῆται εἰς τά ἀναγκαῖα μόνον, ἀλλ’ ἐξοδεύη τά τῆς Ἐπισκοπῆς, ἤ Μητροπόλεως πράγματα εἰς τάς χρείας του, χωρίς τήν εἴδησιν, καί γνώμην τῶν οἰκονομούντων αὐτά Πρεσβυτέρων, καί Διακόνων, ἤ χαρίζῃ τήν ἐξουσίαν αὐτῶν εἰς τούς υἱούς, καί συγγενεῖς του, ὥστε μέ τόν τρόπον αὐτόν νά μήν ἠμποροῦν νά δώσουν καθαρόν λογαριασμόν οἱ οἰκονόμοι αὐτοῦ, τῶν εἰσοδημάτων τῶν τοιούτων πραγμάτων, λέγοντες τυχόν, ὅτι καί ὁ Ἀρχιερεύς, καί οἱ συγγενεῖς του, διαρπάζουσιν αὐτά. Ἐάν, λέγω, τοῦτο ποιῇ ὁ Ἐπίσκοπος, νά παιδεύεται ἀπό τήν Σύνοδον τῆς ἐπαρχίας. Εἰ δέ πάλιν ὁ Ἐπίσκοπος, καί οἱ σῦν αὐτῷ οἰκονόμοι Ἱερεῖς καί Διάκονοι, οἰκειοποιοῦνται μέν αὐτοί τά εἰσοδήματα τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων, οἱ πτωχοί δέ ἀδελφοί στενοχωροῦνται, ὑστερούμενοι τῆς ἐκ τούτων βοηθείας, καί πρός τούτοις κατηγορία, καί δυσφημία προξενεῖται εἰς αὐτούς τούτους τούς οἰκονομοῦντας τά τοιαῦτα πράγματα, καί εἰς τόν λογαριασμόν, ὁποῦ κατ’ ἔτος δίδουσι (μέ τό νά μήν ᾖναι αὐτός καθαρός, ἀλλά δόλιος, καί κλεπτικός), ἂν τοῦτο, λέγω, κάμνουν καί αὐτοί, νά διορθόνωνται ἀπό τήν Σύνοδον, ὁρίζουσαν, καί τό πρέπον εἰς αὐτούς ἐπιτίμιον, καί τήν οἰκονομίαν, ὁποῦ πρέπει νά γένῃ εἰς τά τοιαῦτα πράγματα. Ἀνάγνωθι καί τούς ῥηθέντας Ἀποστολικούς.
