Λαϊκός ἑαυτόν ἀκρωτηριάσας, ἀφοριζέσθω ἔτη τρία· ἐπίβουλος γάρ ἐστι τῆς ἑαυτοῦ ζωῆς.
Τό εὐνουχίζειν, εἰ μή διά πάθος ἐνσκῆψαν περί τά παιδογόνα μόρια γένοιτο, καί τοῖς πολιτικοῖς ἀπηγόρευται νόμοις∙ καί τοσοῦτον, ὥστε καί τούς ἐκτεμνομένους δούλους εἰς ἐλευθερίαν κελεύουσιν ἀναρπάζεσθαι∙ καί τούς εὐνουχίσαντας ὑποκεῖσθαι ταὐτοπαθείᾳ, καί δημεύσει, καί περιορισμῷ∙ ἀλλά μήν καί τοῖς ἱεροῖς κανόσι τοῦτο κεκώλυται. Οὐ μέν τοι ὁ ἐκτμηθείς ἱερωσύνης ἀπείργεται, εἰ μή αὐτός εἰς ἐκτομήν παρέδωκεν ἑαυτόν. Ὁ μέν γάρ παρ’ ἑτέρων ἐκτμηθείς, ὡς ἐπηρεασθείς, ἐλεεῖσθαι μαλλόν ἐστιν ἄξιος, ἀλλ’ οὐχί μισεῖσθαι∙ διό καί εἰ ἄξιος ἐκ τοῦ βίου αὐτοῦ κρίνοιτο ἱερωσύνης, εἰς ταύτην προβιβασθήσεται∙ καί ὃς ἐκ φύσεως τά παιδογόνα πεπήρωται μόρια (οὕς ἐν εὐαγγελίοις ὁ Κύριος εὐνούχους οὕτω γεννηθέντας ὠνόμασε), τῷ κλήρῳ καταλεγῆναι οὐ κωλυθήσεται∙ ὁ δ’ αὐτῷ τήν ἐκτομήν μνηστευσάμενος, οὔτε εἰς κλῆρον καταταγήσεται, ἀλλά κᾂν ἔφθη γενόμενος κληρικός, τοῦ κλήρου ἐκδιωχθήσεται∙ εἰ δέ λαϊκός ἐστιν ὁ εἰς ἐκτομήν ἐκδούς ἑαυτόν, ἐπί τριετίαν ἀφορισθήσεται∙ ἐπίβουλοι γάρ ἑαυτῶν εἶναι δοκοῦσι διά τό τοῦ πράγματος ἐπικίνδυνον, καί τῇ τοῦ Θεοῦ δέ δημιουργίᾳ ἐναντιοῦνται∙ εἰς φύσιν γάρ ἀνδρός πλάσαντος αὐτούς τοῦ Θεοῦ, αὐτοί εἰς ἑτέραν φύσιν ἀλλόκοτον ἑαυτούς μεταπλάττουσιν, ὥστε μήτε ἄνδρες εἶναι, οὐδέ γάρ τά τῶν ἀρρένων ἀποτελεῖν εἰσι δυνατοί, ἐπεί ποιεῖν οὐ δύνανται ἄνθρωπον, μήτε γυναῖκες, οὐδέ γάρ τίκτειν ἔχουσι φύσιν∙ τά αὐτά καί ὁ πρῶτος κανών τῆς πρώτης συνόδου διατάττεται. Ἡ ἑρμηνεία τῶν τοιούτων κεφαλαίων ἐγράφη ἄνωθεν∙ ἀνάγνωθι καί τόν περί παρθενίας λόγον τοῦ ἁγίου μεγάλου Βασιλείου, καί τόν τοῦ ἁγίου Ἐπιφανίου, καί ἀπό τοῦ νομοκάνονος τοῦ Νηστευτοῦ περί τῶν εὐνουχισθέντων. Κανών κα΄. Ὁ ἐξ ἐπηρείας ἀνθρώπων, ἤ ἐκ φύσεως εὐνοῦχος γενόμενος, ἄξιος ὤν, ἱερᾶται, ἐκτομίας δέ, οὔ. Κανών κβ΄. Ἑαυτόν ἐκτεμών λαϊκός ἀφορίζεται, καί κληρικός οὐ γίνεται. Κανών κγ΄. Ὁ μετά κλῆρον ἑαυτόν ἐκτεμών, καθαιρεῖται. Κανών κδ΄. Λαϊκός ἑαυτόν ἀκρωτηριάσας, ἀφοριζέσθω ἔτη τρία, ὡς ἐπίβουλος ἑαυτοῦ. Ὁ μέν ἀκουσίως εὐνουχισθείς, τῷ κανόνι οὐκ ἐνέχεται∙ ἀλλ’ εἰ ἐστίν ἄξιος τοῦ ἱερᾶσθαι, ἐκ τούτου οὐ κωλύεται. Εἰ δέ ἑκών τις ἑαυτόν ἐξευνούχισεν, οὐδόλως κληροῦται, ἀλλά καί κληρικός ὤν καθαιρεῖται, ὡς ἐπίβουλος τῆς ἑαυτοῦ ζωῆς, καί τῆς τοῦ Θεοῦ δημιουργίας ἐχθρός. Εἰ δέ λαϊκός εἶναι ἐκεῖνος ὁποῦ ἤθελεν ἀκροτηριάση, καί εὐνουχίσῃ τόν ἑαυτόν του ὑγιαίνοντα, ἤ ἄλλον βάλλῃ καί τόν εὐνουχίση, προστάζει ὁ παρών Κανών νά ἀφορίζηται ἀπό τά μυστήρια, καί ἀπό τήν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ συνάθροισιν τῶν χριστιανῶν χρόνους τρεῖς∙ ἐπειδή μέ τόν εὐνουχισμόν αὐτόν, γίνεται ἐπίβουλος τῆς ζωῆς του.
