Ἐπίσκοπον μή ἐξεῖναι ἀντ᾽ αὐτοῦ καθιστᾷν ἕτερον ἑαυτοῦ διάδοχον, κᾂν πρός τῇ τελευτῇ τοῦ βίου τυγχάνῃ· εἰ δέ τι, τοιοῦτον γίγνοιτο, ἄκυρον εἶναι τήν κατάστασιν. Φυλάττεσθαι δέ τόν θεσμόν τόν ἐκκλησιαστικόν περιέχοντα, μή δεῖν ἄλλως γίνεσθαι ἐπίσκοπον, ἤ μετά συνόδου καί ἐπικρίσεως ἐπισκόπων, τῶν μετά τήν κοίμησιν τοῦ ἀναπαυσαμένου τήν ἐξουσίαν ἐχόντων τοῦ προάγεσθαι τόν ἄξιον.
Καί ὁ οστ΄ κανὼν τῶν ἁγίων Ἀποστόλων μή ἐξεῖναι λέγειν, τῷ ἐπισκόπῳ χειροτονεῖν, ὃν βούλεται∙ εἰ δέ χειροτονήσει, ἄκυρόν τε τήν χειροτονίαν εἶναι, καί τόν χειροτονήσαντα ἀφορίζεσθαι. Ταῦτα οὖν καί ὁ παρών θεσπίζει κανών, καί μή δεῖν ἄλλως γίνεσθαι ἐπίσκοπον, εἰ μή θανόντος τοῦ ἐπισκόπου, ἡ τῆς ἐπαρχίας σύνοδος τόν ἄξιον ψηφίσηται, καί καταστήσῃ. Ὁ οστ΄ κανὼν τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, λέγει, μή ἐξεῖναι τῷ ἐπισκόπῳ χειροτονεῖν ὃν βούλεται ἀντ’ αὐτοῦ. Τά αὐτά οὖν καί ὁ παρών κανὼν θεσπίζει, προστιθέμενος, μή ἄλλως γίνεσθαι ἐπίσκοπον, εἰ μή θανόντος τοῦ ἐπισκόπου ἡ τῆς ἐπαρχίας σύνοδος τόν ἄξιον ψηφίσεται. Μή καθιστάτω ἕτερον ἐπί τῇ ἐξόδῳ ἐπίσκοπον ὁ ἐπίσκοπος∙ ἐκείνου δέ κοιμηθέντος, μετά συνόδου τῶν ἐχόντων ἐξουσίαν ἄξιος προβεβλήσθω. Οὐκ ἔξεστι τῷ τελευτῶντι ἐπισκόπῳ ἐν τῷ τελευτᾷν, ἐπίσκοπον ἕτερον ἀντ’ αὐτοῦ καθιστᾷν∙ ἀλλ’ ἡ σύνοδος τῆς ἐπαρχίας μετά θάνατον αὐτοῦ, κατά γνώμην καί τοῦ ταύτης μητροπολίτου, τόν ἄξιον προχειρίζεται. Συμφώνως μέ τόν οστ΄ Ἀποστολικόν καί οὗτος ὁ Κανὼν διορίζει λέγων, ὅτι δέν ἔχει ἄδειαν ὁ Ἐπίσκοπος αὐτός ἀφ’ ἑαυτοῦ νά χειροτονῇ διάδοχον τοῦ θρόνου του ὅποιον θέλῃ, κᾂν καί εἰς τά ὀλίσθια εὑρίσκεται τῆς ζωῆς∙1 εἰ δέ τις ἤθελε κάμει τοῦτο, νά ᾖναι ἄκυρος ἡ χειροτονία. Πρέπει δέ νά φυλάττεται ὁ περί τούτου τῆς ἐκκλησίας Κανών, ὅστις διορίζει, κατά ἄλλον τρόπον διάδοχός τινας νά μή γίνεται, πάρεξ μέ τήν κρίσιν, καί ψῆφον τῆς Συνόδου τῶν Ἐπισκόπων οἵτινες ἔχουν τήν ἐξουσίαν, μετά τόν θάνατον τοῦ προκατόχου Ἐπισκόπου, νά χειροτονοῦσι τόν ἄξιον. Ὅρα καί τόν ῥηθέντα οστ΄ Ἀποστολικόν. 1Εἰ δέ καί ὁ Ἱεροσολύμων Νάρκισσος ἑκατόν δεκαέξ χρόνων ὤν, καί μή δυνάμενος πλέον νά λειτουργῇ, κατέστησεν Ἱεροσολύμων τόν ἐκ Καππαδοκίας Ἀλέξανδρον Ἐπίσκοπον ὄντα ἐπαρχίας ἄλλης, ἀλλά τοῦτο ἐποίησεν ὄχι ἀφ’ ἑαυτοῦ, ἀλλά κατά θείαν ἀποκάλυψιν διά νυκτός ἐπιφανεῖσαν αὐτῷ, ὡς ὁ Εὐσέβιος ἱστορεῖ βιβλ. στ΄, κεφ. ι΄ καί ια΄ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας. Ἀλλά καί ὁ Θεότεκνος Καισαρείας τῆς Παλαιστίνης, κατά τόν αὐτόν Εὐσέβιον, ἂν προνοούμενος διά νά ἀφήσῃ διάδοχον εἰς τόν θρόνον του μετά τόν θάνατόν του, ἐχειροτόνησε τόν Ἀνατόλιον. Καί ὁμοῦ οἱ δύω εἰς μερικόν καιρόν ἦτον τῆς Καισαρείας Ἐπίσκοποι. Ἀλλ’ ὅμως ταῦτα, καί τά τοιαῦτα, μή κανονικά ὄντα καί σπάνια, οὔτε πρέπει νά μιμοῦνται, οὔτε νόμος τῆς ἐκκλησίας νά γίνωνται.
