Μηδέ διά δωρεᾶς τῶν οἰκείων πραγμάτων, ὡς εἴρηται, τούς ἐπισκόπους, ἤ κληρικούς, τούτοις συνεισάγειν.
Μηδέ κατά κληρονομίαν, ἤ ληγάτον, ἤ ἄλλως πως καταλιμπάνειν τι τοῖς αἱρετικοῖς ἤ ἀπίστοις ὀρθοδόξους Χριστιανούς, καί τοῖς πολιτικοῖς ἀπηγόρευται νόμοις. Τοῦτο οὖν καί ὁ παρὼν κελεύει κανών, λέγων τούς ἐπισκόπους ἤ κληρικούς, μηδένα αἱρετικόν ἤ ἄπιστον συνεισάγειν εἰς κληρονομίαν, ἤ ληγάτον, Χριστιανῷ, κᾂν εἶεν ἴσως συγγενεῖς ἤ τοῦ διαθεμένου, ἤ τοῦ κληρονόμου οἱ αἱρετικοί ἤ οἱ ἄπιστοι∙ ἀλλά μήν μηδέ δωρεῖσθαι αὐτοῖς τινα ἐκ τῶν οἰκείων πραγμάτων∙ τοῦτο δέ καί ὁ πα΄ κανὼν τῆς συνόδου ταύτης πλατύτερον διατάττεται. Ἐν δέ τῷ λε΄ βιβλίῳ τῶν βασιλικῶν, τίτλῳ η΄, κεφ. λη΄ εὑρήσεις, ὅτι οὐδέ παῖδες αἱρετικοί δύνανται κληρονομεῖν τούς οἰκείους γονεῖς, οὐδέ γονεῖς αὖθις αἱρετικοί δύνανται ἄλλους καταλιμπάνειν κληρονόμους, εἰ μή τούς οἰκείους παῖδας, Χριστιανούς ὄντας∙ κᾂν ἄλλους δέ παῖδας ἔχοιεν αἱρετικούς, ἀπόκληροι ἔσονται ἐκεῖνοι∙ κᾂν ἴσως παρά τῶν γονέων κληρονόμοι ἐγράφησαν, εἰ μή ἔχουσι παῖδας ὀρθοδόξους, εἰς συγγενεῖς αὐτῶν ὀρθοδόξους περιελεύσεται ἡ περιουσία αὐτῶν. Εἰ δέ μήτε παῖδες ὀρθόδοξοι εἶεν αὐτοῖς, μήτε συγγενεῖς τοιοῦτοι, κληρικῶν δέ σχῆμα εἶχον οἱ τελευτήσαντες, ἵνα ἐντός ἐνιαυτοῦ μετά τόν θάνατον αὐτοῦ ψηφιζομένου, ἐκνικῶσιν αὐτά οἱ τῆς ἐκκλησίας τῆς πόλεως, ἐν ᾗ κατῴκουν ἐκεῖνοι. Καί ἐν τῷ α΄ βιβλίῳ τῶν βασιλικῶν γέγραπται, μή κληρονομεῖν Σαμαρείτας, ἤ ὅλως αἱρετικούς, μηδέ δωρεάν λαμβάνειν, καί ὅσα ἑξῆς τό νγ΄ κεφ. τοῦ ῥηθέντος βιβλίου διέξεισι, περί τε τῶν ἄλλων καί Σαμαρειτῶν γεωργῶν. Τό δέ τοῦ γ΄ τίτλου ,τοῦ ε΄ βιβλίου, ια΄ κεφάλαιον, λέγει, μήτε κατά μίσθωσιν, μήτε κατ’ ἐμφύτευσν , μήτε κατ’ ἐξώνησιν, ἤ ἄλλον τινά τρόπον, ἀκίνητον λαμβάνειν αἱρετικόν οἱονδήτινα ἐξ ἐκκλησίας τινός, ἤ ἄλλου σεβασμίου οἴκου∙ καί τοῦ αὐτοῦ βιβλίου καί τίτλου καί κεφαλαίου θέμα γ΄ φησίν∙ Ἐάν ὀρθόδοξος ἔχω κτῆσιν, ἐν ᾗ ἐστιν ἁγία ἐκκλησία, παραπέμψῃ ταύτην καθ’ οἱονδήτινα τρόπον ἀπίστῳ ἤ ἁπλῶς αἱρετικῷ, ἡ ἐκκλησία τῆς αὐτῆς κώμης τήν αὐτοῦ δεσποτείαν ἐκδικείτω. Αἱρετικοί μέν λέγονται, οἱ μή δοξάζοντες ὀρθῶς τά τῶν Χριστιανῶν∙ ἄπιστοι δέ, οἱ μηδέ ὅλως πιστεύοντες τήν ἔνσαρκον οἰκονομίαν τοῦ θεοῦ Λόγου. Φησί γοῦν ὁ κανών, μηδένα ἐπίσκοπον ἤ κληρικόν, κατά νόμον ληγάτου ἤ κληρονομίας, καταλιμπάνειν τοῖς τοιούτοις τό ὁτιοῦν, κᾂν συγγενεῖς αὐτοῦ ὦσιν∙ ἀλλά μηδέ δωρεῖσθαι αὐτοῖς ἐν ζωῇ οἰκεῖον πρᾶγμα. Ἀνάγνωθι τόν πγ΄ κανόνα τῆς παρούσης συνόδου, καί βιβλίου τῶν βασιλικῶν λε΄, τιτ. η΄, κεφ. λη΄ διδάσκον, μή ὀφείλειν κληρονομεῖσθαι τούς γονεῖς παρά αἱρετικῶν παίδων, ἤ τοὐναντίον∙ καί βιβλίου α΄ τιτ., α΄ κεφάλαια διάφορα λέγοντα, μή μόνον κληρικούς, ἀλλά καί λαϊκούς ἐμποδίζεσθαι πρός αἱρετικούς ἤ ἀπίστους ὁπωσδήποτε παραπέμπειν τά τούτοις διαφέροντα. Τό δέ ια΄ κεφάλαιον, τοῦ γ΄ τίτλου, τοῦ ε΄ βιβλίου τῶν βασιλικῶν λέγει, μήτε κατά μίσθωσιν, μήτε κατ’ ἐμφύτευσιν, μήτε κατ’ ἐξώνησιν, ἤ ἄλλον τρόπον τινά, λαμβάνειν τούς αἱρετικούς ἀκίνητα οἱαδήτινα ἐξ ἐκκλησίας τινός, ἤ ἅλλου σεβασμίου οἴκου∙ καί τοῦ αὐτοῦ βιβλίου καί τίτλου καί κεφαλαίου θέμα γ΄. Ἐάν ὀρθόδοξος, ἔχων κτῆσιν ἐν ᾗ ἐστιν ἁγία ἐκκλησία, παραπέμψῃ ταύτην καθ’ οἱονδήτινα τρόπον ἀπίστῳ, ἤ ἁπλῶς αἱρετικῷ, ἡ ἐκκλησία τῆς αὐτῆς κώμης τήν αὐτήν ἐκκλησίαν ἐκδικείτω. Ἀκούων δέ τοῦ κανόνος λέγοντος, μή ἔχειν ἐπ’ ἀδείας τούς ἐπισκόπους ἤ τούς κληρικούς γράφειν κληρονόμους αἱρετικούς ἤ ἀπίστους, λέγε γενέσθαι παρά τῶν ἐπισκόπων τά ἐν τῷ μ΄ ἀποστολικῷ κανόνι περιεχόμενα, καί τά δηλούμενα ἐν τῷ κδ΄ κανόνι τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ συνόδου∙ οὕτω γάρ ἐπ’ ἐξουσίας ἔσται αὐτοῖς παραπέμπειν πρός ὀρθοδόξους τά οἰκεῖα κατά λόγον κληρονομίας, ληγάτου καί δωρεᾶς∙ εἰ δέ μή, οὐδέ πρός ὀρθοδόξους δύνανται παραπέμπειν ταῦτα. Ἐπίσκοποι, καί κληρικοί, αἱρετικοῖς, οὐδ’ ἂν ὦσι συγγενεῖς, δωρήσονταί τι τῶν οἰκείων, ἤ συνεισάξουσιν. *Στο Πηδάλιο, ο 22ος κανόνας αντιστοιχεί στον 30ο κανόνα (αρίθμηση Πηδαλίου), και έχει ως εξής: «Ὥστε τούς Ἐπισκόπους καί τούς Κληρικούς μηδένα συνεισάγειν τοῖς μή ὀρθοδόξοις Χριστιανοῖς, εἰ καί συγγενεῖς ἔτι μήν ὦσιν, μηδέ διά δωρεᾶς τῶν οἰκείων πραγμάτων, ὡς εἴρηται, τούς Ἐπισκόπους, ἤ Κληρικούς, τούτοις συνεισάγειν». Ερμηνεία. Ἀκολούθως μέ τόν ἀνωτέρω καί ὁ παρών Κανών περί τῶν ἐθνικῶν, καί αἱρετικῶν, διορίζεται, λέγων, ὅτι δέν πρέπει οἱ Ἐπίσκοποι, καί Κληρικοί, ἀποθνήσκοντες νά εἰσάγουσιν εἰς τήν διαθήκην αὐτῶν κληρονόμους1 τῶν ὑπαρχόντων τους τούς πιστούς καί ὀρθοδόξους συγγενεῖς των, μαζή μέ τούς μή ὀρθοδόξους, ἀλλ’ ἤ ἀπίστους, ἤ καί αἱρετικούς ὄντας, κᾂν καί συγγενεῖς αὐτῶν ᾖναι οἱ τοιοῦτοι ἄπιστοι, καί αἱρετικοί. Ταὐτόν εἰπεῖν, δέν πρέπει οἱ Ἐπίσκοποι, καί Κληρικοί, νά ἀφίνουσιν, ἤ κληρονομίαν, ἤ ληγάτον, ἤτοι δωρεάν, ἐν τῇ διαθήκῃ των, εἰς τούς συγγενεῖς των αἱρετικούς. Ἀλλά οὐδέ ἔτι ζῶντες πρέπει νά χαρίζουν εἰς τούς αἱρετικούς τά ἐδικά των πράγματα. Ἀλλά καί οἱ πολιτικοί νόμοι ἐμποδίζουσι τό νά ἀφίνουν οἱ ὀρθόδοξοι εἰς τούς αἱρετικούς κληρονομίαν ἤ ληγάτο∙2 ὅρα καί τόν μ΄ Ἀποστολικόν. 1Κατά γάρ τό λε΄ βιβλ. τῶν Βασιλικ., τίτλ. η΄, κεφ. λη΄, οὐδέ παῖδες αἱρετικοί δύνανται νά κληρονομήσουν τούς γονεῖς των ὀρθοδόξους ὄντας. Ἀλλ’ οὐδέ οἱ γονεῖς, ὀρθόδοξοι ὄντες, δύνανται νά ἀφήσουν κληρονόμους τούς αἱρετικούς παῖδας των∙ ἀλλά τούς χριστιανούς. Εἰ δέ καί οἱ γονεῖς (ὀρθόδοξοι ὄντες δηλ.) ἔγραψαν κληρονόμους τούς αἱρετικούς υἱούς των, ἐάν ἄλλους υἱούς ὀρθοδόξους δέν ἔχουσιν, ἡ περιουσία αὐτῶν νά δίδεται εἰς τούς λοιπούς συγγενεῖς αὐτῶν ὀρθοδόξους. Εἰ δέ οἱ τελευτήσαντες Κληρικοί ὄντες, οὔτε παῖδας εἶχον, οὔτε ἄλλους συγγενεῖς, μετά χρόνον ἕνα τοῦ θανάτου αὐτῶν, λαμβάνουσι τά πράγματά των οἱ προεστῶτες τῆς ἐκκλησίας ἐκείνης, τῆς ὁποίας ἦτον οἱ τελευτήσαντες Κληρικοί. Γέγραπται δέ καί ἐν τῷ α΄ βιβλίῳ τῶν Βασιλικῶν, νά μή κληρονομοῦν οἱ Σαμαρεῖται, καί ὅλως αἱρετικοί, μήτε δωρεάν νά λαμβάνουσι. Τό δέ ια΄ κεφ., τοῦ γ΄ τίτλου, τοῦ ε΄ βιβλ. λέγει, ὅτι κᾀνένας αἱρετικός νά μή παίρνῃ ἀκίνητον πρᾶγμα ἀπό ἐκκλησίαν, ἡ ἀπό ἄλλον σεβάσμιον οἶκον, μήτε μέ πάκτωσιν, μήτε μέ ἐμφύτευσιν, μήτε μέ ἀγοράν, ἤ μέ ἄλλον οἱονδήτινα τρόπον. Τό δέ τρίτον θέμα τοῦ αὐτοῦ βιβλ., καί τίτλ., καί κεφαλ., λέγει, ὅτι, ἐάν ὀρθόδοξος ἔχωντας ὑποστατικόν, εἰς τό ὁποῖον μέσα εἶναι ἐκκλησία κτισμένη, ἐάν, λέγω, τό ὑποστατικόν αὐτό ἀφήσῃ εἰς ἄπιστον καί αἱρετικόν κατά τινα τρόπον, ἡ ἐκκλησία τοῦ χωρίου νά ἔχῃ τήν ἐξουσίαν τοῦ ὑποστατικοῦ αὐτοῦ. Ἐπειδή δέ κληρονόμους ἀναφέραμεν, καλόν εἶναι ἐδῶ νά εἰποῦμεν καθολικῶς μερικά τινα περί αὐτῶν. Λοιπόν κατά τό λε΄ βιβλ., τίτλ. ι΄, κεφ. λστ΄ εἰς τήν κληρονομίαν προτιμῶνται ἀπό τούς ἀνιόντας ἤ κατιόντας, ἤτοι τά παιδία τοῦ ἀποθανόντος, εἴτε ἀρσενικά εἶναι εἴτε θηλυκά. Τό δέ παιδίον ὁποῦ κληρονομήσῃ τά πράγματα τοῦ πατρός του, πρέπει νά τά δίδῃ εἰς τόν πάππον του νά τά δουλεύῃ διά νά κυβερνᾶται ἐξ αὐτῶν. Ἐάν δέ ἀποθάνῃ ὁ πάππος καί ἀφήσῃ υἱόν καί ἐγγόνους ἀπό ἄλλον υἱόν τοῦ ἀποθανόντα, ἐμβαίνουν καί οἱ ἔγγονοι εἰς τήν κληρονομίαν μέ τούς θείους των, καί λαμβάνουν τό μερίδιον τοῦ πατρός των. Ἐάν ὅμως δέν ᾖναι παιδία, προτιμῶνται οἱ γονεῖς καί πάπποι τοῦ ἀποθανόντος καί κληρονομοῦν, ἔξω μόνον ἀπό τούς ἀπό μίαν μητέρα, καί ἕνα πατέρα ἀδελφούς τοῦ ἀποθανόντος. Καί πάλιν ἀπό τούς ἀνιόντας αὐτούς προτιμῶνται, ὅσοι εἶναι κοντότεροι εἰς τόν βαθμόν. Καί ὅσοι εἶναι εἰς τόν αὐτόν βαθμόν, τρίτον θετέον, ἤ τέταρτον, ὅλοι ἴσα ὁμοῦ κληρονομοῦν. Ἡ Νεαρά τοῦ Ἀθανασίου Πατριάρχου διορίζει ὅτι, ἐάν ἀποθάνῃ ὁ ἄνδρας, ἤ ἡ γυνή, καί ἀφήσῃ παιδί, καί ἀποθάνῃ καί αὐτό, δέν πρέπει νά κληρονομῇ τό ζωντανόν μέρος ὅλα τά πράγματα τοῦ παιδίου, ἀλλ’ ἕνα μέρος νά δίδεται εἰς μνημόσυνον τοῦ ἀποθανόντος, ἄλλο μέρος νά παίρνουν οἱ γονεῖς τοῦ ἀποθανόντος, καί τό τρίτον νά παίρνῃ τό ζωντανόν μέρος ὁποῦ ἔμεινεν. Ἐάν δέ οὔτε οἱ γονεῖς τοῦ ἀποθανόντος ᾖναι, ἐμβαίνουν εἰς τήν κληρονομίαν οἱ ἐκ πλαγίου συγγενεῖς, ἤτοι οἱ ἀδελφοί καί ἀδελφαῖς. Καί ἀπό αὐτούς πάλιν προτιμῶνται οἱ ἀμφιθαλεῖς ἀδελφοί ἀπό τά μιλαδέλφια. Ὁμοίως προτιμῶνται εἰς τό νά κληρονομήσουν τόν θεῖον τους τά παιδία τοῦ ἀμφιθαλούς ἀδελφοῦ, ἤτοι τά ἀνέψια, παρά τά μιλαδέλφια. Εἰ δέ γνήσια καί ἀμφιθαλῆ ἀδέλφια δέν εἶναι, οὔτε παιδία ἀμφιθαλοῦς ἀδελφοῦ, κληρονομοῦσι τόν ἀδελφόν τους καί τά μιλαδέλφια. Εἰ δέ ἀδέλφια δέν ἔχει ὁ ἀποθανών, ἀλλά ἀνέψια, κληρονομοῦσιν αὐτόν ταῦτα ὅλα ἴσα (Ἀρμενόπουλ. βιβλ. ε΄, τίτλ. η΄). Ἐάν ἀποθάνῃ ὁ ἄνδρας, ἤ ἡ γυνή χωρίς διαθήκην, καί χωρίς νά ἔχουν συγγενεῖς τινάς, ἤ κληρονόμους, τό ζωντανόν μέρος κληρονομεῖ τό ἀποθανόν, κᾂν καί δύω μόνον μῆνας συγκατοικήσουν μαζή (Ἀρμενόπουλ. αὐτόθι)∙ τόσον τά φυσικά παιδία, ὅσον καί τά ψυχοπαίδια κληρονομοῦν ἐξ ἴσου τούς χωρίς διαθήκης ἀποθανόντας γονεῖς των. Ὅσα ἀφίνει τινάς εἰς τά φυσικά του παιδία ἔχων καί ἀδέλφια καί μητέρα, τόσα ἀφίνει καί εἰς τό ψυχοπαίδί του, ἤ τουλάχιστον τό δ΄ μέρος τῶν πραγμάτων του (αὐτόθι). Τό μα΄ βιβλ. τῶν Βασιλικῶν, τίτλ. ι΄, κεφ. η΄ διορίζει ὅτι κᾀνένας πατέρας νά μή κάμνῃ εἰς ἕνα, ἤ εἰς μερικά του παιδία χάριν ἄμετρον, ἀφίνωντας εἰς αὐτά δηλ. περισσότερα πράγματα, καί εἰς τά ἄλλα του παιδία, ὄχι. Ἀλλά εἰς ὅλα τά παιδία νά στοχάζεται τά μέτρια, καί νά μή χαρίζῃ περισσότερα εἰς ἐκεῖνα ὁποῦ ἀγαπᾷ (ἔξω μόνον ἂν φανοῦν τινα παιδία ἀχάριστα, καί ὑβρίσουν, ἤ δείρουν, ἤ κατηγορήσουν, ἤ ἄλλα τινά πράξουν ἐναντίον τῶν γονέων των)∙ εἰ δέ καί χαρίσῃ, νά παίρνουν καί τά ἄλλα παιδία ἀπό τό χάρισμα ἐκεῖνο τό νόμιμόν τους μερίδιον. Ἀλλά καί ὁ Μέγας Βασίλειος (ὁμιλ. η΄ εἰς τήν ἑξαήμερον) διορίζει ὅτι οἱ γονεῖς, καθὼς εἰς ὅλα των τά παιδία ἔδωκαν ἐξ ἴσου τό εἶναι καί τήν ζωήν, ἔτζι παρομοίως, χρεωστοῦν νά μοιράζωσιν ἐξ ἴσου εἰς αὐτά καί τάς πρός τό ζῆν ἀφορμάς, τά πράγματα δηλ. καί ὑποστατικά των, καί ὄχι εἰς ἄλλα μέν παιδία περισσότερα νά δίδουν, εἰς ἄλλα δέ ὀλιγώτερα. Ὅθεν μέ πολλά ἐπιτίμια πρέπει νά ἐμποδισθῇ ἡ κατηραμένη συνήθεια, ὁποῦ πολιτεύεται εἰς πολλούς καί διαφόρους τόπους, καί μάλιστα εἰς τά νησία, τό νά δίδουν δηλ. οἱ γονεῖς εἰς τόν πρῶτον υἱόν, ἤ πρωτοθυγατέρα, τά περισσότερα πράγματά των, καί τά ἄλλα παιδία νά ἀφίνουσιν ἔρημα ἀπό τήν νόμιμον προῖκά των, ὡσάν νά ἦτον νόθα καί ὄχι γνήσια. Παρανομία μεγαλωτάτη! ἀφύσικος ἀσπλαγχνία, τήν ὁποίαν δέν ἔχουν τά θηρία! καί κακία ὀλέθριος, ἡ ὁποία καί τούς γονεῖς βλάπτει ψυχικῶς, ὁποῦ τοῦτο κάμνουν, καί τά παιδία τά ἄθλια, ὁποῦ ὑστεροῦνται. Οἱ πατέρες δέ, ὁποῦ γένουν καλόγηροι, ἤ τά παιδία, δέν εὐγαίνουν ἀπό τήν κληρονομίαν, διά αἰτίαν, ὁποῦ ἠκολούθησε πρίν νά γένουν καλόγηροι. Τά δέ ἔξοδα τῆς ταφῆς εὐγαίνουν ἀπό τόν βίον ἐκείνου, ὁποῦ ἀποθάνῃ (Ἀρμενόπ. αὐτόθι τίτλ. θ΄), ὅρα εἰς τήν ὑποσημείωσιν τῆς Διαθήκης ἐν τῷ τέλει, καί τήν ὑποσημ. τοῦ στ΄ τῆς στ΄.2Κατά γάρ τό λε΄ βιβλ. τῶν Βασιλικῶν, τίτλ. η΄, κεφ. λη΄ οὐδέ παῖδες αἱρετικοί, δύνανται νά κληρονομήσουν τούς γονεῖς των ὀρθοδόξους ὄντας. Ἀλλ’ οὐδέ οἱ γονεῖς ὀρθόδοξοι ὄντες δύνανται νά ἀφήσουν κληρονόμους τούς αἱρετικούς παῖδας των, ἀλλά τούς Χριστιανούς. Εἰ δέ καί οἱ γονεῖς (ὀρθόδοξοι ὄντες δηλ.) ἔγραψαν κληρονόμους τούς αἱρετικούς υἱούς των, ἐάν ἄλλους υἱούς ὀρθοδόξους δέν ἔχουσιν, ἡ περιουσία αὐτῶν, νά δίδεται εἰς τούς λοιπούς συγγενεῖς αὐτῶν ὀρθοδόξους. Εἰ δέ οἱ τελευτήσαντες Κληρικοί ὄντες, οὔτε παῖδας εἶχον, οὔτε ἄλλους συγγενεῖς, μετά χρόνον ἕνα τοῦ θανάτου αὐτοῦ, λαμβάνουσι τά πράγματά των οἱ προεστῶτες τῆς ἐκκλησίας ἐκείνης, τῆς ὁποίας ἦτον οἱ τελευτήσαντες Κληρικοί. Γέγραπται γάρ καί ἐν τῷ α΄ βιβλ. τῶν Βασιλικῶν, νά μήν κληρονομοῦν οἱ Σαμαρεῖται, καί ὅλως οἱ αἱρετικοί, μήτε δωρεάν νά λαμβάνουσι. Τό δέ ια΄ κεφ., τοῦ γ΄ τίτλου, τοῦ ε΄ βιβλ. λέγει, ὅτι κᾀνένας αἱρετικός νά μήν παίρνῃ ἀκίνητον πρᾶγμα ἀπό ἐκκλησίαν, ἤ ἀπό ἄλλον σεβάσμιον οἶκον, μήτε μέ πάκτωσιν, μήτε μέ ἐμφύτευσιν, μήτε μέ ἀγοράν ἤ μέ ἄλλον οἱονδήποτε τρόπον. Τό δέ γ΄ θέμα, τοῦ αὐτοῦ βιβλ., καί τίτλ., καί κεφ. λέγει, ὅτι, ἐάν ὀρθόδοξος ἔχωντας ὑποστατικόν, εἰς τό ὁποῖον μέσα εἶναι ἐκκλησία κτισμένη, ἐάν λέγω, τό ὑποστατικόν αὐτό ἀφήσῃ εἰς ἄπιστον, καί αἱρετικόν κατά τινα τρόπον, ἡ ἐκκλησία τοῦ χωρίου νά ἔχῃ τήν ἐξουσίαν, καί τοῦ ὑποστατικοῦ αὐτοῦ. Καί ὁ ρβ΄ δέ τῆς αὐτῆς ἐν Καρθ. προστάζει ὅτι οἱ αἱρετικοί ἀπό διαθῆκες νά μήν παίρνωσι κληρονομίαν ἤ δωρεάν, ἀλλ’ οὔτε ἄλλοι τινές νά ἀφίνουσι τίποτες εἰς αὐτούς.
