Ὅσαι γυναῖκες, ἐν αἱρέσει οὖσαι, παρθενίαν ὡμολόγησαν, εἶτα μετά ταῦτα γάμον ἀνθείλοντο, οὐχ ἡγοῦμαι χρῆναι καταδικάζεσθαι ταύτας. Ὅσα γάρ ὁ νόμος λαλεῖ, τοῖς ἐν τῷ νόμῳ λαλεῖ. Αἱ δέ μήπως ὑπελθοῦσαι τόν ζυγόν τοῦ Χριστοῦ, οὐδέ τήν νομοθεσίαν ἐπιγινώσκουσι τοῦ Δεσπότου, ὥστε δεκταί εἰσι τῇ Ἐκκλησίᾳ μετά πάντων καί τήν ἐπί τούτοις ἄφεσιν ἔχουσαι ἐκ τῆς πίστεως τῆς εἰς Χριστόν. Καί καθόλου τά ἐν τῷ κατηχουμένῳ βίῳ γενόμενα εἰς εὐθύνας οὐκ ἄγεται. Τούτους δέ δηλονότι ἄνευ βαπτίσματος ἡ Ἐκκλησία οὐ παραδέχεται, ὥστε ἀναγκαιότατον ἐπί τούτοις τά πρεσβεῖα τῆς γενέσεως.
Αἰρετικαί γυναῖκες ὡμολόγουν παρθενεύειν∙ εἶτα ἀνδράσιν ἑαυτάς ἐξεδίδουν∙ ταύτας προσερχομένας τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ, γνώμην ὁ ἅγιος δίδωσι, μή καταδικάζεσθαι ὡς ψευσαμένας τήν ὁμολογίαν∙ ὅσα γάρ, φησίν, ὁ νόμος λαλεῖ, τοῖς ἐν τῷ νόμῳ λαλεῖ∙ αἱ δέ μή δεξάμεναι τόν ζυγόν τοῦ Χριστοῦ, οὐδέ τήν ἐντολήν ἐκείνου ἐπιγινώσκουσι, καί λοιπόν δεκταί εἰσι τῇ ἐκκλησία, ἄφεσιν ἔχουσαι ἐκ τοῦ πιστεῦσαι τῷ Χριστῷ καί τοῦ τοιούτου ἁμαρτήματος. Εἶτα καθόλου δίδωσι κανόνα, ὅτι, ὅσα ἐν τῷ κατηχουμένῳ βίῳ γένωνται, οὐκ εὐθύνονται, ἀντί τοῦ, οὐ κολάζονται∙ πλήν, φησί, τούτους ἄνευ βαπτίσματος ἡ ἐκκλησία οὐ παραδέχεται∙ ἐπεί οὖν βαπτίζονται, τῶν πρό τοῦ βαπτίσματος σφαλμάτων πάντων συγχώρησιν ἔχουσι∙ τοῦτο γάρ ἐστιν ὃ ἐπάγει, ὅτι ἀναγκαιότατόν ἐστιν ἐπί τούτοις τά πρεσβεῖα τῆς γενέσεως, ἤγουν, ὅτι ἀναγκαίως λοιπόν ἕπεται βαπτιζομένοις αὐτοῖς, τά πρεσβεῖα τῆς γενέσεως, τό ἐξαίρετον δηλαδή τῆς ἐν τῷ βαπτίσματι γενέσεως, ἤτοι τῆς ἀναγεννήσεως, ὅ ἐστιν ἡ συγχώρησις τῶν προημαρτημένων. Αἱρετικούς δέ, ἤ τούς μή ἄλλως δεχομένους εἰ μή βαπτισθῶσι νοητέον, ἤ τούς ἀπίστους∙ εἰσί γάρ τινες αἱρετικοί, καί χωρίς βαπτίσματος δεκτοί ἁγίῳ χρίσματι μόνον χριόμενοι, ὡς ὁ ζ΄ κανὼν τῆς δευτέρας συνόδου διατάττεται. Εἴποι δέ τις ἐναντιοῦσθαι τόν μέγαν Βασίλειον διά τοῦ παρόντος κανόνος τῷ πέμπτῳ κανόνι τῆς ἐν Νεοκαισαρείᾳ συνόδου, λέγοντι ταῦτα∙ Κατηχούμενος, ἐάν εἰσερχόμενος εἰς τό Κυριακόν ἐν τῇ τῶν κατηχουμένων τάξει στήκῃ, οὗτος δέ ἀμαρτάνῃ, εἰ μέν γόνυ κλίνων, ἀκροάσθω μηκέτι ἁμαρτάνων∙ ἐάν δέ καί ἀκροώμενος ἔτι ἁμαρτάνῃ, ἐξωθείσθω∙ ἀλλ᾽ οὐκ ἔστι τοῦτο∙ ὁ μέν γάρ τῆς συνόδου κανὼν περί τῶν ἁμαρτανόντων φησίν∙ ὁ δέ μέγας Βασίλειος, περί ἁμαρτανόντων καί ἤδη ἀποσχομένων τοῦ ἁμαρτάνειν∙ καί οὐδέ τοῦτο λέγει, ὅτι οὐδέ τοῦτο ὅλως ἐπιτιμηθήσονται, ἀλλ᾽ ὅτι οὐχ εὐθυνθήσονται. Ὥσπερ γάρ πάντα τά πρό τοῦ ἁγίου βαπτίσματος πραχθέντα ἁμαρτήματα ἀφίενται τῷ βαπτιζομένῳ, οὕτω καί ὅσα τις κατηχούμενος ὤν ἥμαρτε, καί οὐδ᾽ ὑπέρ τούτων εἰς εὐθύνην ἀχθήσεται. Ἀνάγνωθι καί τόν ιζ΄ ἀπαστολικόν κανόνα. Ὡς ἔοικεν, αἱρετικαί γυναῖκες ὡμολόγουν παρθενίαν, εἶτα ἀνδράσιν ἑαυτάς ἐξεδίδουν∙ προσερχόμεναι δέ τῇ ἐκκλησίᾳ ἐπιτιμῶντο ὡς ψευσάμεναι. Φησί γοῦν ὁ ἅγιος μή καταδικάζεσθαι ταύτας χάριν ὧν πρό τοῦ πιστεῦσαι ἐψεύσαντο. Εἶτα καθόλου δίδωσι κανόνα, μή κολάζεσθαι τούς πιστεύσαντας καί βαπτισθέντας, περί ὧν ἥμαρτον πρό τοῦ βαπτίσματος. Αἱρετικούς δέ νόει τούς μή ἄλλως δεχομένους, εἰ μή βαπτισθῶσιν∙ εἰσί γάρ τινες αἱρετικοί καί χωρίς βαπτίσματος δεκτοί, ἁγίῳ χρίσματι μόνῳ χριόμενοι∙ καί ἀνάγνωθι τόν ζ΄ κανόνα τῆς δευτέρας συνόδου, καί κανόνα ιζ΄ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Εἰς αἵρεσιν οὖσα παρθένος, εἴτα μετανοοῦσα, καί λαμβάνουσα, οὐκ εὐθύνεται∙ ὅσα γάρ ὁ νόμος λαλεῖ, τοῖς ἐν νόμῳ λαλεῖ. Αἰ πισταί γυναῖκες παρθενεύειν ἐπαγγειλάμεναι, καί τάς ὁμολογίας αὐτῶν ἀθετήσασαι, τῷ τῆς μοιχείας ἐπιτιμίῳ ὑπόκεινται∙ αἱ δέ ὑπό αἵρεσιν οὖσαι, καί παρθενεύειν ὑποσχεθεῖσαι, εἰ μετά ταῦτα γάμον ἀνθείλοντο, καί τῇ ἐκκλησίᾳ προσῆλθον, οὐ καταδικάζονται, ἀλλά βαπτιζόμεναι ἀνεύθυνοι μένουσιν∙ αἱ γάρ μήπω τόν ζυγόν τοῦ Χριστοῦ βαστάσασαι, οὐδέ τήν νομοθεσίαν αὐτοῦ ἐπιγινώσκουσι. Ἀκόλουθος εἶναι μέ τόν ἀνωτέρω ιη΄ καί ὁ παρών κανών. Διορίζει γάρ ὅτι αἱ αἱρετικαί ἐκεῖναι γυναῖκες ὁποῦ ὡμολόγησαν μέν νά παρθενεύουν, ἔπειτα ὑπανδρεύθησαν, αὗται ὅταν προσέλθουν εἰς τήν ὀρθοδοξίαν, δέν πρέπει νά ἐπιτιμῶνται. Διότι, κατά τόν Παῦλον, ὅσα ὁ νόμος λέγει, εἰς τούς ὑποκειμένους τῷ νόμῳ τά λέγει, ὥστε, κατά τοῦτο καί αὐταί, ἐπειδή δέν ἦτον ὑποκάτω εἰς τόν ζυγόν τοῦ Χριστοῦ διά τήν αἵρεσιν, οὐδέ τόν νόμον ἠξεύρουσι τοῦ Χριστοῦ. Καί λοιπόν δεκταί εἶναι εἰς τήν ἐκκλησίαν, λαμβάνουσαι συγχώρησιν τοῦ ἁμαρτήματος τούτου διά τῆς εἰς τόν Χριστόν αὐτῶν ὀρθοδόξου πίστεως. Διά τί δέ ἀκολούθως ὁ μέν Κανών οὗτος δέν κανονίζει τά ἐν τῇ κατηχουμένη ζωῇ ἁμαρτήματα, ὁ δέ ιδ΄ τῆς α΄ κανονίζει ταῦτα, ὅρα εἰς ἐκεῖνον τήν λύσιν τῆς ἐναντιοφανείας ταύτης. Ἐπιφέρει δέ ὅτι, τούς αἱρετικούς δέν δέχεται ἡ ἐκκλησία χωρίς νά τούς βαπτίσῃ,1 δῶρον δέ καί προνόμιον ἀναγκαιότατον τῆς διά τοῦ βαπτίσματος ἀναγεννήσεως εἶναι, ἡ τῶν προτέρων ἁμαρτημάτων συγχώρησις, ὥστε καί ἡ παράβασις τῆς ὁμολογίας τῶν αἱρετικῶν τούτων παρθένων, ἐσυγχωρήθη διά τοῦ βαπτίσματος ὁποῦ ἔλαβον, εἰς τήν ὀρθοδοξίαν προσερχόμεναι. Ὅρα καί τόν ιστ΄ τῆς δ΄ καί τόν ιδ΄ τῆς α΄. 1Ὅρα ὅτι τούς αἱρετικούς οὐ δέχεται ἡ ἐκκλησία χωρίς νά βαπτίσῃ αὐτούς, κατά τόν Κανόνα τοῦτον, κᾂν ὁ ζ΄ τῆς β΄ οἰκονομικῶς ἐδέχθη τινά αἱρετικούς χωρίς βάπτισμα, ὥστε καί οἱ Λατῖνοι πρέπει νά βαπτίζωνται, αἱρετικοί ὄντες. Καί ὅρα τήν ὑποσημείωσιν τοῦ μστ΄ Ἀποστολικοῦ.
