Διά τάς ἐκκλησιαστικάς χρείας, καί τάς τῶν ἀμφισβητουμένων διαλύσεις, καλῶς ἔχειν ἔδοξε συνόδους καθ᾽ ἑκάστην ἐπαρχίαν τῶν ἐπισκόπων γίνεσθαι δεύτερον τοῦ ἔτους· ἅπαξ μέν μετά τήν τρίτην ἑβδομάδα τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, ὥστε τῇ τετάρτῃ ἑβδομάδι τῆς Πεντηκοστῆς ἐπιτελεῖσθαι τήν σύνοδον, ὑπομιμνήσκοντος τούς ἐπαρχιώτας τοῦ ἐν τῇ μητροπόλει· τήν δέ δευτέραν σύνοδον, γίνεσθαι εἰδοῖς ὀκτωβρίαις, ἥτις ἐστί δεκάτη Ὑπερβερεταίου· ὥστε ἐν αὐταῖς ταύταις ταῖς συνόδοις προσιέναι πρεσβυτέρους, καί διακόνους, καί πάντας τούς ἠδικεῖσθαι νομίζοντας, καί παρά τῆς συνόδου ἐπικρίσεως τυγχάνειν. Μή ἐξεῖναι δέ τινας καθ᾽ ἑαυτούς συνόδους ποιεῖσθαι, ἄνευ τῶν πεπιστευμένων τάς μητροπόλεις.
Καί τοῖς ἁγίοις Ἀποστόλοις δίς τοῦ ἔτους συνόδους ἐφ’ ἑκάστῃ τῶν ἐπαρχιῶν γίνεσθαι ἔδοξε, καί τῇ ἐν Νικαίᾳ πρώτῃ συνόδῳ ἐν πέμπτῳ κανόνι τά αὐτά κεκανόνισται, καί τῇ παρούσῃ ὁμοίως ὥρισται περί τῶν συνόδων. Ὁ δέ ὄγδοος κανὼν τῆς στ΄ συνόδου διετάξατο, μίαν ἐτησίαν γίνεσθαι σύνοδον. Λέγει δέ ὁ παρών κανὼν τάς συνόδους ὀφείλειν γίνεσθαι διά τάς ἐκκλησιαστικάς χρείας, ἤγουν τάς περί τινων καταστάσεων ἐκκλησιαστικῶν ζητήσεις, καί τάς τῶν ἀμφισβητουμένων διαλύσεις, ἤτοι τάς αἰτιάσεις τάς παρά τινων ἴσως κατ’ ἐπισκόπων φερομένας, ὡς ἀδίκως αὐτούς ἀφορισάντων, ἤ καθελόντων, καί ἄλλας τινάς τοιαύτας ἀμφιβολίας. Τέτακται δέ καί ὁ καιρός ἑκάστης συνόδου, τῆς μέν πρώτης, ἡ τετάρτη ἑβδομάς τῆς Πεντηκοστῆς∙ τῆς δέ δευτέρας, αἱ τοῦ Ὀκτωβρίου εἰδοί. Τάς γάρ ἑκάστου μηνός ἡμέρας οἱ παλαιοί εἰς τρεῖς κατεμέριζον τάξεις∙ καί τάς μέν πρώτας ἐκάλουν καλάνδας, ταῖς δέ μετ’ ἐκείνας, εἰδοῖς ἦν ἡ κλῆσις, αἱ δέ τελευταῖαι ὠνομάζοντο νόνναι. Οὐ παραχωρεῖ δέ ὁ κανὼν μόνους τούς ἐπισκόπους συνιστᾷν σύνοδον, μή παρόντος τοῦ μητροπολίτου τῆς ἐπαρχίας∙ προείρηται γάρ τελείαν σύνοδον ἐκείνην εἶναι, ἐν ᾗ καί ὁ τῆς μητροπόλεως ἐπίσκοπος σύνεστι τοῖς λοιποῖς. Περί τῶν ὀφειλουσῶν ἐτησίως γίνεσθαι συνόδων ἱκανῶς διελήφθη ἐν τῷ λζ΄ ἀποστολικῷ κανόνι, καί ἐν τῷ ὀγδόῳ κανόνι τῆς ἐν Τρούλλῳ συνόδου, καί ἀνάγνωθι τά ἐν αὐτοῖς γραφέντα. Ὁ δέ παρὼν κανὼν προστίθησι, μή γίνεσθαι τάς συνόδους χωρίς παρουσίας τοῦ μητροπολίτου. Διά τάς ἐκκλησιαστικάς χρείας δίς τοῦ ἔτους γινέσθω σύνοδος καθ’ ἑκάστην ἐπαρχίαν, τῇ τετάρτῃ ἑβδομάδᾳ τῆς Πεντηκοστῆς, καί τῇ δεκάτῃ ἡμέρᾳ Ὑπερβερεταίου. Ἐγράφη καί ἐν τῷ λζ΄ ἀποστολικῷ κανόνι, ὡς συνεστάλη τό δίς τοῦ ἔτους καθ’ ἑκάστην ἐπαρχίαν σύνοδον γίνεσθαι∙ καί ὡρίσθη παρά τε τοῦ ὀγδόου κανόνος τῆς ἐν τῷ Τρούλλῳ ἕκτης συνόδου, καί τοῦ ἕκτου κανόνος τῆς ἐν Νικαίᾳ συνόδου τό δεύτερον, ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ τῶν ἐπισκόπων ἑκάστης ἐπαρχίας γίνεσθαι τήν συνάθροισιν, μεταξύ τοῦ Πάσχα καί τοῦ Ὀκτωβρίου μηνός, καί τάς κανονικάς ζητήσεις λύεσθαι παρ’ αὐτῶν. Καί οὗτος ὁ Κανὼν ὀλίγην διαφοράν ἔχει ἀπό τόν λζ΄ Ἀποστολικόν. Διορίζει γάρ, ὅτι εἶναι πρᾶγμα ἐπωφελές τό νά γίνωνται σύνοδοι τῶν Ἐπισκόπων, εἰς κάθε ἐπαρχίαν, δύο φοραῖς τόν χρόνον, διά νά λύουν τάς ἀμφιβολίας, καί ἐκκλησιαστικά ζητήματα, ὁποῦ ἤθελαν τύχουν. Ἡ μέν μία, κατά τήν δ΄ ἑβδομάδα τῆς Πεντηκοστῆς μετά τό Πάσχα. Ἡ δέ ἄλλη, κατά τάς εἰδοῦς (περί ὧν ὅρα τήν ὑποσημείωσιν τοῦ ξβ΄ τῆς στ΄), ἤτοι κατά τήν δεκάτην τοῦ Ὀκτωβρίου, εἰς τάς ὁποίας συνόδους νά συναθροίζωνται ὅλοι οἱ ἀδικημένοι νά θεωροῦν τάς κρίσεις των. Χωρίς δέ τῆς παρουσίας τῶν Μητροπολιτῶν, συνόδους τοιαύτας νά μή δύνανται νά κάμουν μόνοι των οἱ Ἐπίσκοποι∙ ἀνάγνωθι καί τόν λζ΄ Ἀποστολικόν.
