Ὅσιος ἐπίσκοπος εἶπεν· Εἰ δέ τις τοιοῦτος εὑρίσκοιτο μανιώδης ἤ τολμηρός, ὡς περί τῶν τοιούτων δόξαι τινά φέρειν παραίτησιν, διαβεβαιούμενον ἀπό τοῦ πλήθους ἑαυτόν κεκομίσθαι γράμματα, δῆλόν ἐστιν, ὀλίγους τινάς δεδυνῆσθαι, μισθῷ καί τιμήματι διαφθαρέντας, ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ στασιάζειν, ὡς δῆθεν τόν αὐτόν ἔχειν ἐπίσκοπον ἀξιοῦντας. Καθάπαξ οὖν τάς τοιαύτας ῥᾳδιουργίας καί τέχνας οὐ δεκτέας, ἀλλά μᾶλλον κολαστέας εἶναι νομίζω, ὥστε μηδένα τοιοῦτον μηδέ ἐν τῷ τέλει λαϊκῆς γοῦν ἀξιοῦσθαι κοινωνίας. Εἰ τοίνυν ἀρέσκει ἡ γνώμη αὕτη, ἀποκρίνασθε. Ἀπεκρίναντο· Τά λεχθέντα ἤρεσεν.
Εἰ δέ τοσοῦτόν ἐστι, φησί, μανιώδης τις ἤ τολμηρός, ὥστε καί μετά τόν κανόνα τολμῆσαι μεταπεσεῖν ἐκ πόλεως εἰς πόλιν, καί περί τούτου δοκεῖν φέρειν παραίτησιν, ἤγουν ἀπολογεῖσθαι, καί παραιτεῖσθαι τήν μέμψιν, ἀντί τοῦ ἀποσκευάζεσθαι, διαβεβαιούμενος, ἤτοι ἐνιστάμενος κεκομίσθαι αὐτόν ἤτοι δέξασθαι, γράμματα ἀπό τοῦ πλήθους τῆς πόλεως, μετακαλούμενα αὐτόν εἰς τήν ἐπισκοπήν, δῆλον ὅτι ὀλίγους τινάς ἠδυνήθη πεῖσαι στασιάζειν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἀξιοῦντας ἔχειν αὐτόν ἐπίσκοπονˑ καί ἐκείνους δέ ἐμισθώσατο, καί ἠγόρασε τό ζητῆσαι αὐτόν, δούς αὐτοῖς χρήματα, ἅτινα μισθόν καί τίμημα ὠνόμασεν ὁ κανών. Καθόλου τοίνυν, φησί, τάς τοιαύτας ῥᾳδιουργίας, ἤτοι δολιότητας καί τέχνας παρά ἐπισκόπων γίνεσθαι, κολάσεώς ἐστιν ἄξιονˑ ἡ δέ κόλασις, τό μηδένα τοιαῦτα ποιοῦντα, μηδέ θνήσκοντα, ὡς λαϊκόν ἀξιοῦσθαι κοινωνίαςˑ Τοῦτο δέ δείκνυσιν ὅτι οὐδέ τοῖς πιστοῖς αὐτόν συναριθμεῖ ὁ κανών, ἐπεί οὐδέ ἐν τῷ θανάτῳ παραχωρεῖ μεταλαβεῖν αὐτόν. Καί οὗτος ὁ κανὼν τοῦ α΄ ἐξέχεται. Τινῶν γάρ ἐπισκόπων αἰτιωμένων διά τήν ἐκ πόλεως εἰς πόλιν τούτων μετάστασιν, καί ἐπιχειρούντων παραιτεῖσθαι, ἤγουν ἀποσκευάζειν ἐξ αὐτῶν τήν αἰτίασιν, ἐκ τοῦ λέγειν, διά γραμμάτων τοῦ πλήθους τῆς πόλεως μεταπεσεῖν ἐκ τῆς λαχούσης αὐτούς, ὥρισαν οἱ Πατέρες μηδέ τοῦτο εἰς ἀπολογίαν ἀρκεῖνˑ ὅτι τῶν εἰκότων ἐστί ῥαδιουργηθῆναι τοιαῦτα διά τινων ὀλίγων ἐποίκων τῆς πόλεως, διαφθαρέντων νομίσμασι, καί οἷον μισθωθέντωνˑ ὅθεν καί ἐκόλασαν τούς ταῦτα τεχναζομένους ἐπισκόπους, διά παντελοῦς ἀποκηρύξεως, ὥστε μηδέ θνήσκοντας αὐτούς, ὡς λαϊκούς ἀξιοῦσθαι κοινωνίας. Τούτων δέ οὕτως ἐχόντων, μή εἴπῃς, τούς μετά ἀληθείας μετακληθέντας παρά πολιτῶν συγγινώσκεσθαι, ἤ μή συγγινωσκομένους, τιμωρεῖσθαι κατά τούς ῥαδιουργήσαντας τήν μετάκλησιν, ἀλλ’ εἰπέ αὐτούς καθαιρεῖσθαι, ὡς μή ὀφείλοντας ὑπακούειν ἀμετόχων ἀνθρώπων. Εἴ τις ἐκ πόλεως εἰς πόλιν μεταβάς καταστασιάζει, τῷ πλήθει ἀρέσκων, καί συμμαχούμενος, καί ἐν αὐτῷ τῷ τέλει ἀκοινώνητος. Τόν εἰς τοσοῦτον τόλμης καί μανίας ἐλθόντα, ὥστε παῤῥησιασθῆναι καί αἰτεῖν ἐκ πόλεως εἰς πόλιν μετατεθῆναι, ὡς ἀρέσκοντα τῷ πλήθει, καί ἐκεῖθεν δεξάμενον γράμματα ἀξιοῦντα ἔχειν αὐτόν ἐπίσκοπον, ὅπερ δῆλόν ἐστιν ἐκ μηχανῆς καί τέχνης αὐτοῦ γενέσθαι, ὀλίγους τινάς ἰσχύσαντος μισθῷ καί τιμήματι διαφθεῖραι, καί ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ καταστήσαντος στασιάζειν, ὡς δῆθεν αἰτεῖν ἔχειν αὐτόν ἐπίσκοπον∙ τόν τοιοῦτον, ὡς ἄγαν τολμητίαν καί ἀπονενοημένον μεγάλως, αὕτη ἡ σύνοδος κατεδίκασεν∙ ἀπεφήνατο γάρ, μηδέ ἐν τῇ ἐξόδῳ τοῦ βίου κοινωνίας ἀξιοῦσθαι. Καί σημείωσαι∙ ξένον γάρ τοῦτο, καί φρικτόν ἐστι, τό μηδέ ἐν τῇ ἐξόδῳ ἀξιοῦσθαι τῆς κοινωνίας∙ ὅπερ οὐχ εὑρήσεις ἁπανταχῇ τῶν κανόνων ἐν ἄλλῳ τινί κείμενον ἁμαρτήματι, καί ἐπιτιμώμενον. Ἀκόλουθος εἶναι ὁ παρών Κανών μέ τόν ἀνωτέρω. Λέγει γάρ, ὅτι, ἀνίσως τινάς Ἀρχιερεύς ᾖναι τόσον πολλά αὐθάδης, καί τολμηρός, ὥστε ὁποῦ καί ὕστερον ἀπό τόν ἀνωτέρω κανόνα τολμήσει νά μετατεθῇ ἀπό μίαν ἐπαρχίαν εἰς ἄλλην, καί διά νά φανῇ πῶς δέν εἶναι τάχα ὑπεύθυνος εἰς τό ἐπιτίμιον τοῦ κανόνος, ἀνθίσταται καί λέγει, ὅτι ἔλαβε γράμματα ἀπό τόν λαόν τῆς ἐπαρχίας ἐκείνης προσκαλεστικά διά νά γένῃ εἰς αὐτούς Ἀρχιερεύς. Ἂν τοῦτο, λέγω, γένῃ, φανερόν εἶναι, ὅτι αὐτός ἐμεταχειρίσθη τέχνην, καί πανουργίαν, καί μέ ἀργύρια, διαφθείρας ὀλίγους τινάς ἀπό τήν ἐπαρχίαν ἐκείνην, τούς ἔπεισε νά κάμνουν ταραχάς, καί νά τόν ζητοῦν Ἐπίσκοπον. Διά τοῦτο αἱ τοιαῦται δολιότητες καί τέχναι πρέπει τόσον πολλά νά παιδεύωνται, ὥστε οἱ ταύτας ποιοῦντες νά μή ἀξιώνονται οὔτε εἰς τόν θάνατόν τους νά κοινωνοῦσι, καί νά μεταλαμβάνουν, ὄχι ὡσάν Ἐπίσκοποι, ἀλλ’ οὔτε ὡσάν ἁπλῶς λαϊκοί. Ἀνάγνωθι καί τόν ιδ΄ Ἀποστολικόν.
