Τά δέ ἀδίκως ληφθέντα παρ᾿ αὐτοῦ χρήματα, ἀναδοθῆναι δίκαιον κατά δύο τρόπους· Πρῶτον μέν, ὅτι οὐδέ ἐχρῆν ὅλως γενέσθαι τι τοιοῦτον καί ὅτι λυπεῖ σφόδρα καί εἰς ἐσχάτην ἀκηδίαν καταφέρει τούς ἁπανταχόσε γῆς ὄντας θεοσεβεστάτους ἐπισκόπους τό ἀπαιτεῖσθαι λόγους τῆς οἰκονομίας τῶν παραπιπτόντων αὐτοῖς ἀναλωμάτων, εἴτε ἐκ προσόδων ἐκκλησιαστικῶν, εἴτ᾿ οὖν καί ἀπό τῆς τινῶν καρποφορίας. Ἕκαστος γάρ ἡμῶν τῶν ἰδίων καιρῶν1 (ΠΗΔΑΛΙΟΝ) δώσει λόγον τῷ πάντων κριτῇ. Κειμήλια μέν γάρ καί κτήσεις ἀκινήτους, ἀνεκποιήτους ταῖς ἐκκλησίαις σώζεσθαι χρή, θαρσεῖσθαι δέ τοῖς κατά καιρόν τήν θείαν διέπουσαν ἱερωσύνην τῶν παραπιπτόντων ἀναλωμάτων τήν οἰκονομίαν.
Ἅ δέ, φισίν, ἀφῃρέθη πράγματα, δίκαιόν ἐστιν ἀποδοθῆναι αὐτῷ κατά δύο τρόπους∙ ἕνα μέν, ὅτι καί τό ὅλως γενέσθαι τήν ἀφαίρεσιν αὐτῶν ἄδικον ἐστίν∙ ἕτερον δέ, ὅτι πάντας τούς ἐπισκόπους σφόδρα λυπεῖ, καί εἰς ἀκηδίαν ἐμβάλλει τό λογοπραγεῖσθαι αὐτούς ἐπί τῇ οἰκονομίᾳ τῶν παραπιπτόντων, ἥτοι συμβαινόντων ἀναλωμάτων, ὅθεν ἂν τά χρήματα περιέλθωσιν, εἴτε ἐκ προσόδων ἐκκλησιαστικῶν, εἴτε καρποφορίας, εἴτε ἐκ προσαγωγῆς τινῶν. Ἕκαστος γάρ, φησί, τῶν ἐπισκόπων ἡμῶν, τῷ Θεῷ δώσει λόγον περί τῆς διοικήσεως τῶν πραγμάτων τῆς ἐκκλησίας αὐτοῦ ὑπέρ τῶν ἰδίων καιρῶν, Τοὐτέστιν ὑπέρ τοῦ καιροῦ καθ’ ὃν ἦν ἐπίσκοπος. Τά μέν γάρ κειμήλια τῶν ἐκκλησιῶν, ἤτοι τά ἱερά καί τά λοιπά ἀναθήματα, καί τάς ἀκινήτους κτήσεις, ἀνεκποιήτους ἐνδέχεται εἶναι, καί φυλάττεσθαι ταῖς ἐκκλησίαις∙ τήν δέ οἱκονομίαν τῶν ἐξόδων τῶν ἐν ταῖς ἐκκλησίαις θαρσεῖσθαι, ἀντί τοῦ, μετά θάρσους ἐμπιστεύεσθαι τοῖς κατά καιρούς ἐπισκόποις. Κειμήλια καί κτήσεις ἀκινήτους ἀνεκποιήτους ταῖς ἐκκλησίαις σώζεσθαι χρή∙ θαῤῥεῖσθαι δέ τούς κατά καιρόν τήν ἱερωσύνην διέποντας, τήν οἰκονομίαν τῶν παραπιπτόντων ἀναλωμάτων∙ ἕκαστος γάρ ἡμῶν τῶν ἰδίων καιρῶν δώσει λόγον τῷ πάντων κριτῇ. Ἀκόλουθος εἶναι ὁ παρών κανών μέ τόν ἀνωτέρω. Λέγει γάρ ὅτι εἶναι δίκαιον νά δοθοῦν εἰς τόν ῥηθέντα Ἐπίσκοπον Πέτρον, τά ἄσπρα ὁποῦ τοῦ ἥρπασαν ἀδίκως (ὅρα τόν γ΄ Γρηγορ. τοῦ Θαυματουργοῦ) διά δύω αἴτια, α΄. διά τί ἦτον ἄδικον πρᾶγμα νά τοῦ ἁρπάσουν ὅλως αὐτά ἀπό τήν ἀρχήν, καί β΄. διά τί πολλά λυπεῖ, καί εἰς μεγάλην ἀμέλειαν βάλλει τούς Ἐπισκόπους ἑκάστης ἐπαρχίας, τό νά χρεωστοῦν νά δίδουν λογαριασμούς διά τά ἔξοδα ὁποῦ κάμνουν εἰς τάς ἐπαρχίας των, τά ὁποῖα ἔρχονται εἰς αὐτούς, ἤ ἀπό τά σιτηρέσια ὁποῦ ἤθελον φέρει τινές, ἤ ἀπό τάς καρποφορίας τῶν ὑποστατικῶν τῆς Ἐπισκοπῆς. Ἐπειδή καί καθ’ ἕνας ἀπό τούς Ἐπισκόπους, ἔχει νά δώσῃ λογαριασμόν εἰς τόν Θεόν διά τά ἔξοδα ὁποῦ ἔκαμεν, εἰς ὅλον τόν καιρόν ὁποῦ ἐπισκόπευε. Διότι, τά μέν ἱερά κειμήλια, καί τά ἀκίνητα ὑποστατικά τῶν Μητροπόλεων καί ἐκκλησιῶν, πρέπει νά σώζωνται εἰς αὐτάς ἀναπόσπαστα καί ἀναφαίρετα, τήν δέ οἰκονομίαν τῶν ἐξόδων ὁποῦ τυχαίνουσιν εἰς αὐτάς, πρέπει νά ἐμπιστεύωνται οἱ κατά καιρούς Μητροπολῖται καί Ἀρχιερεῖς. Διά τό ἀνύποπτον ὅμως, πρέπει νά ἔχουν καί Οἰκονόμους, οἵτινες κατά τήν γνώμην τῶν Ἐπισκόπων νά διοικοῦσιν ἅπαντα τά τῆς ἐκκλησίας ἔσοδά τε καί ἔξοδα, καί ὁρᾶν τόν λη΄ καί μα΄ Ἀποστολικόν. 1Ἐν ἄλλοις κακῶν.
