Σύμπασα ἡ σύνοδος εἶπε· Θέλοντος τοῦ Θεοῦ, ἴσῃ ὁμολογίᾳ ἡ ἐκκλησιαστική πίστις, ἡ δι᾽ ἡμῶν παραδιδομένη, ἐν ταύτῃ τῇ ἐνδόξῳ συνελεύσει πρωτοτύπως ὁμολογητέα ἐστίν· ἔπειτα ἡ ἐκκλησιαστική τάξις, μετά συναινέσεως ἑκάστου, καί ὁμοῦ πάντων, φυλακτέα ἐστί. Πρός βεβαιωτέας δέ τάς τῶν ἀδελφῶν καί συνεπισκόπων ἡμῶν τῶν ἔναγχος χειροτονηθέντων διανοίας, ταῦτα δεῖ προσθεῖναι, ἃ παρά τῶν Πατέρων βεβαίᾳ διατυπώσει παρελάβομεν, ὥστε τῆς Τριάδος, τοὐτέστι τοῦ Πατρός, καί τοῦ Υἱοῦ, καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος τήν ἑνότητα, τήν μηδεμίαν ἔχειν διαφοράν γινωσκομένην, ἣν ταῖς ἡμετέραις διανοίαις ἐγκαθιερωθεῖσαν κατέχομεν· καί καθὼς ἐμάθομεν, οὕτω τούς λαούς τοῦ Θεοῦ διδάξομεν. Ὁμοίως ἀπό πάντων τῶν ἐπισκόπων τῶν ἔναγχος προαχθέντων ἐλέγχθη φανερῶς· Οὕτω δεχόμεθα, οὕτω κατέχομεν, οὕτω διδάσκομεν, τῇ πίστει τῇ εὐαγγελικῇ ἅμα τῇ ὑμετέρα διδασκαλίᾳ ἑπόμενοι.
Φασίν οἱ τῆς συνόδου, ὅτι ἐν τῇ συνελεύσει ταύτῃ, πρῶτον μέν ὁμολογοῦμεν τήν ἐκκλησιαστικήν πίστιν, ἤγουν τήν παρά τῆς τῶν πιστῶν ἐκκλησίας δοξαζομένην, ἥτις δι’ ἡμῶν, τῶν ἐπισκόπων δηλαδή, παραδέδοται∙ ἔπειτα φυλάττειν κατατιθέμεθα τήν ἐκκλησιαστικήν τάξιν, εἰς τοῦτο ἑκάστου ἡμῶν συναινοῦντος καί ὁμοῦ πάντων. Πρός δέ βεβαίωσιν τῆς διανοίας τῶν πρό ὀλίγου χειροτονηθέντων ἀδελφῶν ἡμῶν καί συνεπισκόπων, προσθεῖναι δεῖ, ἃ παρά τῶν πρό ἡμῶν Πατέρων, τοὐτέστι τῶν ἀρχαίων ἐπισκόπων, βεβαίᾳ διατυπώσει, ἤγουν ὡς κανόνα βέβαιον καί ἀσφαλῆ παρελάβομεν. Καί αὐτίκα ἐπάγουσι τίνα εἰσίν ἃ παρέλαβον, ἤτοι τά περί τῆς ἁγίας Τριάδος∙ ὅτι οὐδεμίαν διαφοράν ἔχει ἡ ἁγία Τριάς, ἀντί τοῦ, κατ’ οὐδέν ἀλλήλων διαφέρουσιν ὁ Πατήρ, καί ὁ Υἱός, καί τό ἅγιον Πνεῦμα, ἄνευ δηλονότι τῶν ἑκάστου ἰδιοτήτων∙ ἀλλ’ ἑνότης γινώσκεται ἐν αὐτοῖς, ἤγουν, ὅτι ἓν εἰσι τά τρία πρόσωπα, κατά τε οὐσίαν, καί δόξαν, καί δύναμιν∙ καί οὕτω τήν πίστιν ταῖς ἡμετέραις διανοίαις ἐγκαθιερωθεῖσαν, ἤγουν ἐντυπωθεῖσαν, ἀφορισθεῖσαν, γινώσκομεν, φασίν οἱ τῆς συνόδου, καί οὕτω διδάξομεν τούς λαούς, καθὼς ἐδιδάχθημεν, τῇ εὐαγγελικῇ διδασκαλίᾳ ἑπόμενοι. Φασίν οἱ τῆς συνόδου, ὅτι ἐν τῇ συνελεύσει ταύτῃ, πρῶτον μέν ὁμολογοῦμεν τήν ἐκκλησιαστικήν πίστιν, ἤγουν τήν παρά τῆς τῶν πιστῶν ἐκκλησίας δοξαζομένην, ἥτις δι’ ἡμῶν, τῶν ἐπισκόπων δηλαδή, παραδέδοται∙ ἔπειτα φυλάττειν κατατιθέμεθα τήν ἐκκλησιαστικήν τάξιν, εἰς τοῦτο ἑκάστου ἡμῶν συναινοῦντος καί ὁμοῦ πάντων. Πρός δέ βεβαίωσιν τῆς διανοίας τῶν πρό ὀλίγου χειροτονηθέντων ἀδελφῶν ἡμῶν καί συνεπισκόπων, προσθεῖναι δεῖ, ἃ παρά τῶν πρό ἡμῶν Πατέρων, τοὐτέστι τῶν ἀρχαίων ἐπισκόπων, βεβαίᾳ διατυπώσει, ἤγουν ὡς κανόνα βέβαιον καί ἀσφαλῆ παρελάβομεν. Καί αὐτίκα ἐπάγουσι τίνα εἰσίν ἃ παρέλαβον, ἤτοι τά περί τῆς ἁγίας Τριάδος∙ ὅτι οὐδεμίαν διαφοράν ἔχει ἡ ἁγία Τριάς, ἀντί τοῦ, κατ’ οὐδέν ἀλλήλων διαφέρουσιν ὁ Πατήρ, καί ὁ Υἱός, καί τό ἅγιον Πνεῦμα, ἄνευ δηλονότι τῶν ἑκάστου ἰδιοτήτων∙ ἀλλ’ ἑνότης γινώσκεται ἐν αὐτοῖς, ἤγουν, ὅτι ἓν εἰσι τά τρία πρόσωπα, κατά τε οὐσίαν, καί δόξαν, καί δύναμιν∙ καί οὕτω τήν πίστιν ταῖς ἡμετέραις διανοίαις ἐγκαθιερωθεῖσαν, ἤγουν ἐντυπωθεῖσαν, ἀφορισθεῖσαν, γινώσκομεν, φασίν οἱ τῆς συνόδου, καί οὕτω διδάξομεν τούς λαούς, καθὼς ἐδιδάχθημεν, τῇ εὐαγγελικῇ διδασκαλίᾳ ἑπόμενοι. Οὐδέν τῆς ἁγίας Τριάδος διάφορον γινώσκεται ἤ διδάσκεται, κατά τήν τῶν ἐν Νικαίᾳ βεβαίωσιν. Οὕτω παρελάβομεν, οὕτω φρονοῦμεν, μηδεμίαν διαφοράν ἐπί τῆς ἁγίας γινώσκειν ἤ διδάσκειν Τριάδος∙ ἀλλά συμφυῆ ταύτην Εἰ δέναι, καί ὁμοδύναμον, καί ὁμότιμον. Διορίζεται ὁ παρών Κανών, ὅτι εἰς τήν σύνοδον ταύτην, πρέπει προηγουμένως μέν νά κηρυχθῇ ἡ παρά πάσης τῆς ἐκκλησίας κηρυττομένη ὀρθόδοξος πίστις, ἥτις διά μέσου τῶν Ἐπισκόπων, καί εἰς τούς ἄλλους λαούς παραδίδεται, μέ τήν ἴσην ὁμολογίαν, ἤ ὁποῦ τήν ὡμολόγησε καί ἡ α΄ σύνοδος καί ὅλη ἡ καθεξῆς ἐκκλησία. Ἤ μέ ἴσην, ἤτοι κοινήν καί σύμφωνον ἀπό ὅλους τούς ἐν τῇ συνόδῳ εὑρισκομένους. Ἀκολούθως δέ καί νά κηρυχθῇ, ὅτι πρέπει νά φυλάττηται καί ἀπό τόν καθ’ ἕνα χωριστά Ἐπίσκοπον, καί ἀπό ὅλους ὁμοῦ, ἡ τῆς ἐκκλησίας διάταξις καί κανόνες. Πρός βεβαίωσιν δέ καί πληροφορίαν τῶν νεοχειροτονήτων Ἀρχιερέων, διορίζει ὡς ἐν συντόμῳ τι πρέπει νά φρονοῦν περί τῆς ἁγίας Τριάδος, δηλ. ὅτι πρέπει νά ἔχουν ἐσφραγισμένην εἰς τήν διάνοιάν τους τούτην τήν δόξαν, ὅτι τά τρία πρόσωπα τῆς ἁγίας Τριάδος, ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός, καί τό ἅγιον Πνεῦμα, εἶναι ἡνωμένα κατά τήν οὐσίαν, καί δόξαν, καί δύναμιν, καί τά ἄλλα πάντα τῆς οὐσίας ἰδιώματα. Χωρίς νά ἔχουν κᾀμμίαν διαφοράν κατ’ αὐτά. Καί ὅτι, καθὼς αὐτοί δοξάζουν, καί ἔμαθον, ἔτζι καί τόν χριστώνυμον λαόν νά διδάσκωσιν.
