Περί τῶν ἐκπεσουσῶν παρθένων, τῶν καθομολογησαμένων τόν ἐν σεμνότητι βίον τῷ Κυρίῳ, εἶτα διά τό ὑποπεσεῖν τοῖς πάθεσι τῆς σαρκός ἀθετουσῶν τάς ἑαυτῶν συνθήκας, οἱ μέν Πατέρες ἡμῶν, ἁπλῶς καί πρᾴως συμπεριφερόμενοι ταῖς ἀσθενείαις τῶν κατολισθαινόντων, ἐνομοθέτησαν δεκτάς εἶναι μετά τόν ἐνιαυτόν, καθ᾽ ὁμοιότητα τῶν διγάμων, διαταξάμενοι. Ἐμοί δέ δοκεῖ, ἐπειδή τῇ τοῦ Χριστοῦ χάριτι προϊοῦσα ἡ Ἐκκλησία κραταιοτέρα γίνεται καί πληθύνεται νῦν τό τάγμα τῶν παρθένων, προσέχειν ἀκριβῶς τῷ κατ᾽ ἔννοιαν φαινομένῳ πράγματι καί τῇ τῆς Γραφῆς διανοίᾳ, ἣν δυνατόν ἐξευρεῖν ἀπό τοῦ ἀκολούθου· χηρεία γάρ παρθενίας ἐλάττων, οὐκοῦν καί τό τῶν χηρῶν ἁμάρτημα πολλῷ δεύτερόν ἐστι τοῦ τῶν παρθένων. Ἴδωμεν τοίνυν τί γέγραπται Τιμοθέῳ παρά τοῦ Παύλου· Νεωτέρας δέ χήρας παραιτοῦ· ὅταν γάρ καταστρηνιάσωσι τοῦ Χριστοῦ, γαμεῖν θέλουσιν, ἔχουσαι κρίμα ὅτι τήν πρώτην πίστιν ἠθέτησαν. Εἰ τοίνυν χήρα, κρίματι ὑπόκειται βαρυτάτῳ, ὡς τήν εἰς Χριστόν ἀθετήσασα πίστιν, τί χρή λογίζεσθαι ἡμᾶς περί τῆς παρθένου, ἥτις νύμφη ἐστί τοῦ Χριστοῦ καί σκεῦος ἱερόν ἀνατεθέν τῷ Δεσπότῃ; Μέγα μέν ἁμάρτημα καί δούλην, λαθραίοις γάμοις ἑαυτήν ἐπιδιδοῦσαν, φθορᾶς ἀναπλῆσαι τόν οἶκον καί καθυβρίζειν διά τοῦ πονηροῦ βίου τόν κεκτημένον. Πολλῷ δέ δήπου χαλεπώτερον, τήν νύμφην μοιχαλίδα γενέσθαι καί τήν πρός τόν νυμφίον ἕνωσιν ἀτιμάσασαν, ἡδοναῖς ἀκολάστοις ἑαυτήν δοῦναι. Οὐκοῦν, ἡ μέν χήρα, ὡς δούλη διεφθαρμένη, καταδικάζεται, ἡ δέ παρθένος, τῷ κρίματι τῆς μοιχαλίδος ὑπόκειται. Ὥσπερ οὖν τόν ἀλλοτρίᾳ γυναικί συνιόντα, μοιχόν ὀνομάζομεν, οὐ πρότερον παραδεχόμενοι εἰς κοινωνίαν πρίν ἤ παύσασθαι τῆς ἁμαρτίας, οὕτω δηλονότι καί ἐπί τοῦ τήν παρθένον ἔχοντος διατεθησόμεθα. Ἐκεῖνο δέ νῦν προδιομολογεῖσθαι1(ΠΗΔΑΛΙΟΝ) ἡμῖν ἀναγκαῖον, ὅτι παρθένος ὀνομάζεται ἡ ἑκουσίως ἑαυτήν προσαγαγοῦσα τῷ Κυρίῳ καί ἀποταξαμένη τῷ γάμῳ καί τόν ἐν ἁγιασμῷ βίον προτιμήσασα, τάς δέ ὁμολογίας τότε ἐγκρίνομεν, ἀφ᾿ οὗπερ ἂν ἡ ἡλικία τήν τοῦ λόγου συμπλήρωσιν ἔσχεν. Οὐδέ γάρ τάς παιδικάς φωνάς πάντως κυρίας ἐπί τῶν τοιούτων ἡγεῖσθαι προσῆκεν, ἀλλά τήν ὑπέρ τά δεκαέξ ἤ τά δεκαεπτά γενομένην ἔτη, κυρίαν οὖσαν τῶν λογισμῶν, ἀνακριθεῖσαν ἐπί πλεῖον, εἶτα παραμείνασαν καί λιπαροῦσαν διά ἱκεσιῶν πρός τό παραδεχθῆναι, τότε ἐγκαταλέγεσθαι χρή ταῖς παρθένοις, καί τήν ὁμολογίαν τῆς τοιαύτης κυροῦν, καί τήν ἀθέτησιν αὐτῆς ἀπαραιτήτως κολάζειν. Πολλάς γάρ γονεῖς προσάγουσι καί ἀδελφοί καί τῶν προσηκόντων τινές πρό τῆς ἡλικίας, οὐκ οἴκοθεν ὁρμηθείσας πρός ἀγαμίαν, ἀλλά τι βιωτικόν ἑαυτοῖς διοικούμενοι· ἃς οὐ ῥαδίως προσδέχεσθαι δεῖ, ἕως ἂν φανερῶς τήν ἰδίαν αὐτῶν ἐρευνήσωμεν γνώμην.
Τάς παρθενίαν ἐπαγγειλαμένας, εἶτα ἐκπεσούσας, καί ἀθετησάσας τάς ἑαυτῶν συνθήκας, ἥτοι τάς ὑποσχέσεις, οἱ μέν παλαιότεροι Πατέρες συγκαταβατικώτερον διατιθέμενοι, ὡς οὗτος ὁ ἅγιος λέγει, ἐπί ἐνιαυτόν ἀφορίζεσθαι διετάξαντο, καί μετά ταῦτα δέχεσθαι κατά τούς διγάμους∙ οὗτος δέ τῷ τῆς μοιχείας αὐτάς καθυπάγει ἐπιτιμίῳ, καί κατασκευάζει τόν οἰκεῖον λόγον ἐντεῦθεν, λέγων, ὅτι χηρεία τῆς παρθενίας ἐλάττων∙ χήρας δέ τάς σωφρονεῖν ἐπαγγειλαμένας λέγει, καί συναριθμηθείσας παρά τῇ ἐκκλησίᾳ τῷ τάγματι τῶν χηρῶν. Ἐπεί οὖν ἐλάττων ἡ χηρεία τῆς παρθενίας, καί τό ἁμάρτημα τῆς τοιαύτης χήρας ἔλαττον παρά τό τῆς παρθένου, ἀλλ᾽ ὅμως, φησί, τῷ Τιμοθέῳ γράφων ὁ Παῦλος περί χηρῶν ἐκπεσουσῶν διά τό μή φυλάξαι τήν σωφροσύνην, κρίμα ἔχειν αὐτάς ἀπεφήνατο∙ τῆς δέ χήρας κρίματι, ἤγουν καταδίκῃ ὑποκειμένης, ὡς ἀθετησάσης τήν εἰς Χριστόν πίστιν, μείζονι πάντως ὑποκείσεται ἡ παρθένος, ἥτις νύμφη λογίζεται τοῦ Χριστοῦ, καί ἀνάθημα τῷ Θεῷ, ὡς ἱερόν σκεῦος. Οὗτος μέν οὖν ὁ ἅγιος τήν πίστιν τήν εἰς Χριστόν ἔφη ἀθετῆσαι τήν ἐκπεσοῦσαν χήραν∙ καί ἕτεροι δέ, πρώτην πίστιν, τήν ἐπαγγελίαν τῆς ἁγνείας ἡρμήνευσαν. Δούλη μέν οὖν, φησί, πορνεύσασα, καθυβρίζει τόν οἶκον τοῦ δεσπὀτου, κᾀκεῖνον∙ εἰ δέ ἡ νύμφη τοῦ δεσπότου τῆς δούλης ἐκείνης ἁμάρτῃ, μοιχαλίς ἐστι, καί χαλεπωτέρα ὕβρις τῷ νύμφην αὐτήν ἔχοντι δι᾽ ἐκείνης προστρίβεται∙ εἰς παράδειγμα δέ τήν δούλην παραθείς καί τήν νύμφην, δούλῃ μέν ἀπεικάζει τήν ἁμαρτήσασαν χήραν, νύμφῃ δέ, τήν ἐκπεσοῦσαν παρθένον∙ καί τήν μέν ὡς διεφθαρμένην καταδικάζει, ἤτοι ὡς πορνευθεῖσαν∙ τήν δέ παρθένον, ὡς μοιχευθεῖσαν∙ καί ὥσπερ, φησί, τόν ἀλλοτρίᾳ γυναικί συμφθειρόμενον, μοιχόν λογιζόμεθα, καί εἰ μή ἀποστῇ τῆς μοιχείας, οὐκ ἄν ποτε αὐτόν παραδεξώμεθα εἰς μετάνοιαν, οὕτως οὐδέ τόν εἰς τήν ἀνατεθειμένην τῷ Θεῷ παρθένον ἡμαρτηκότα. Οὕτω δέ βαρεῖαν κατά τῶν ἐκπιπτουσῶν παρθένων ἐπαγαγὼν τήν ἐπιτίμησιν, ὁρίζεται τίνες ἂν λογίζοιντο παρθένοι ἀναθεῖσαι τῷ Θεῷ ἑαυτάς∙ καί φησιν, ὅτι αἱ ἑαυτάς ἑκουσίως προσαγαγοῦσαι τῷ Κυρίῳ, καί ἀποταξάμεναι τῷ γάμῳ, καί ὁμολογήσασαι ἀγαμίαν, ποιησάμεναι δέ τήν ὁμολογίαν ἐν ιστ΄ ἔτει, ἤ ιζ΄ τῆς ἡλικίας αὐτῶν∙ τάς δέ πρό τῶν χρόνων τούτων ὁμολογίας, οὐ χρή, φησί, ῥᾳδίως προσδέχεσθαι, ἕως ἂν προφανῶς ἐκεῖναι δείξωσι γνώμην, ὅτι αἱροῦνται τόν ἐν ἁγνείᾳ βίον, ἀνακρινόμεναι ἐπί πλέον ὅτε κύριαι γένωνται λογισμοῦ∙ πολλάς γάρ, φησί, προσάγουσι γονεῖς, ἤ συγγενεῖς, ἀκούσας, βιωτικόν τι ἑαυτοῖς διοικούμενοι∙ τυχόν μή εὐποροῦντες δοῦναι προῖκα ὑπέρ αὐτῶν, ἤ καί δι᾽ ἄλλας αἰτίας τινάς βιάζονται καί μή θελούσας αὐτάς ἐπαγγείλασθαι ἁγνείαν, καί ἀγαμίαν∙ τάς τοιαύτας οὖν, φησίν, οὐ χρή ῥᾳδίως προσδέχεσθαι. Διαφόρως εἴπομεν, ὅτι παρθένοι γυναῖκες καί χῆραι μετά λαϊκοῦ σχήματος ταῖς ἐκκλησίαις προσερχόμεναι, αἱ μέν παρθενίαν ὡμολόγουν, αἱ δέ σωφροσύνην∙ καί ὡς ἀνατεθειμέναι τῷ Θεῷ, ἠξιοῦντο παρά τῶν ἐπισκόπων πάσης σωματικῆς ἐπιμελείας. Ἐρωτηθείς οὖν ὁ ἅγιος, τί ὀφείλει γίνεσθαι εἰς τάς πορνευούσας παρθένους, ἔφησεν, ὅτι οἱ μέν Πατέρες διορίζονται ἐπιτιμᾶσθαι ταύτας κατά τούς διγάμους καί ἀξιοῦσθαι αὐτάς τῆς ἁγίας μεταλήψεως μετά ἐνιαυτόν∙ ἐγὼ δέ βλέπων τήν ἐκκλησίαν προκόπτουσαν εἰς τό ἀγαθόν, καί τάς ἱεράς παρθένους πληθυνομένας, λέγω, ὀφειλόμενον εἶναι μᾶλλον αὐτάς ὡς μοιχαλίδας κολάζεσθαι, καί κατασκευάζει τόν οἰκεῖον λόγον ἐντεῦθεν, λέγων, ὅτι χηρεία τῆς παρθενίας ἐλάττων∙ εἰ τοίνυν, κατά τόν Ἀπόστολον, κρίμα ἔχουσιν, ἤγουν καταδίκην, αἱ ἀθετήσασαι χῆραι τήν ὁμολογίαν αὐτῶν, πολλῷ πλέον αἱ παρθένοι κατακριθήσονται. Ὡσαύτως παρεικάζει τήν μέν χήραν, δούλη, τήν δέ παρθένον, νύμφη τινός οἰκοδεσπότου, καί οὕτω συνάγει ἀπό πάντων, καλῶς ὑποκεῖσθαι τῷ τῆς μοιχείας ἐγκλήματι τάς ἐκπεσούσας παρθένους∙ εἶτα ἐπιφέρει, ὅτι περί ἐκείνων τῶν παρθένων διαλέγεται, τῶν ἑκουσίως ἑαυτάς προσαγουσῶν τῷ Κυρίῳ, καί ἀποταξαμένων τῷ γάμῳ ἐν ἡλικίᾳ ἐκκαιδεκάτου χρόνου, ἤ ἑπτακαιδεκάτου∙ τάς δέ ἐπί ἥττονι χρόνῳ γινομένας ὁμολογίας, φησί μή προσδέχεσθαι∙ πολλάς γάρ, φησί, προσάγουσιν οἱ γονεῖς καί μη βουλομένας, δι’ ἀπορίαν, ἤ δι’ ἄλλην τινά αἰτίαν. Ταῦτα τοῦ κανόνος διοριζομένου, μή εἴπῃς ἐξακούεσθαι τοῦτον καί εἰς μοναζούσας, ἤ ἀσκητρίας∙ κᾂν γάρ ἐν ἥττονι πάντῃ ἡλικίᾳ τήν κοσμικήν ἀπόθωνται τρίχα, βεβαία ἔσται, ὡς ἐμοί δοκεῖ, καί εἰς τό ἑξῆς ἡ ὁμολογία αὐτῶν. Μετ᾽ ἐνιαυτόν, τάς μετά τόν ὁμολογίαν ἐκπιπτούσας παρθένους, οἱ Πατέρες ἐδέχοντο∙ διά δέ τό κραταιοτέραν γενέσθαι τήν ἐκκλησίαν, μοιχαλίδα τήν παρθενίαν ὁμολογήσασαν ὀνομάζομεν περιπίπτουσαν, καί μοιχόν τόν τοιαύτην κατέχοντα. Ὁμολογεῖ δέ παρθενίαν ἤ περί τά ἑπτακαίδεκα ἔτη, καί ἀνακρινομένη, καί παραμένειν ἐκλιπαροῦσα. Ἐπειδή μοιχαλίδα ὀνομάζει τήν προσαγαγοῦσαν ἑαυτήν τῷ Κυρίῳ, καί ἀποταξαμένην τῷ γάμῳ, καί τόν ἐν ἁγιασμῷ προτιμήσασαν βίον∙ εἰ παραβῇ τάς ὁμολογίας, καί τήν πρός τόν νυμφίον Χριστόν ἕνωσιν ἀτιμάσει, ἡδοναῖς ἀκολάστοις ἑαυτήν ἐπιδοῦσα, οὐ παραδεχθήσεται ἄλλως τῇ ἐκκλησίᾳ, εἰ μή παυθῇ τῆς ἁμαρτίας, καί διαλύσει τό ἄθεσμον συνοικέσιον. Τοῦτο γάρ διασπάσασα, καί μεταμεληθεῖσα, τόν χρόνον τοῦ ἐπί τῇ μοιχείᾳ ἁμαρτήματος ἐκπληρώσει, ὥστε ἐν δέκα καί πέντε ἔτεσιν ἀκοινώνητον αὐτήν εἶναι τῶν ἁγιασμάτων∙ ἐν τέσσαρσιν ἔτεσιν ἐξ αὐτῶν τῶν πεντεκαίδεκα ἐτῶν προσκλαίουσαν μέν, ἐν πέντε δέ τοῖς ἀκροωμένοις τῶν θείων Γραφῶν συντασσομένην, ἐν τέσσαρσιν ὑποπίπτουσαν, καί ἐν δυσί, τοῖς πιστοῖς συνεστῶσαν, καί τῶν εὐχῶν κοινωνοῦσαν∙ καί μετά τόν πεντεκαιδέκατον χρόνον, τοῦ τελείου τυχεῖν, καί τῆς θείας κοινωνίας ἀξιωθῆναι. Κᾂν ὁ κανὼν οὗτος ὑπέρ τά δεκαέξ, ἤ καί δεκαεπτά ἔτη, ἀπαιτῇ εἶναι τήν ἐκλιπαροῦσαν παραδεχθῆναι εἰς τό τῶν παρθένων τάγμα, ἵν᾽ ὡς τηνικαῦτα κυρία οὖσα τῶν λογισμῶν, καί τήν τοῦ λόγου συμπλήρωσιν ἔχουσα, εἰ ἀθετήσει τάς συνθήκας, ἀπαραιτήτως κολασθῇ∙ ἀλλ᾽ οὖν ὁ τεσσαρακοστός κανὼν τῆς ἐν τῷ Τρούλλῳ ἕκτης συνόδου, καί τόν δέκα ἐτῶν ὄντα, μέλλοντα τόν μοναδικόν ζυγόν ὑπελθεῖν, παραδέχεται, διά τό τήν ἐκκλησίαν κραταιοτέραν γενέσθαι, καί τό τῶν πιστῶν σύστημα πρός τήν τῶν ἐντολῶν τήρησιν, χάριτι θείᾳ, πάγιόν τε καί ἀσφαλές εἶναι. Ὁ παρών κανών διορίζεται, ὅτι, οἱ μέν παλαιοί Πατέρες συγκαταβατικώτερον φερόμενοι, καθ’ ὁμοιότητα τῶν διγάμων, ἕνα χρόνον μόνον ἐκανόνισαν τάς Παρθένους ἐκείνας, ὁποῦ ἀφιερώσουν μέν τόν ἑαυτόν τούς εἰς τόν Θεόν, καί ὑποσχεθοῦν νά φυλάξουν Παρθενίαν,2 μετά ταῦτα δέ πορνεύσουν, ἤ ὑπανδρευθοῦν. Ὁ δέ μέγας Βασίλειος λέγει, ὅτι ἐπειδή μέ τήν χάριν τοῦ Χριστοῦ ἡ ἐκκλησία δυνατωτέρα ἀπό τό πρῶτον ἔγινεν εἰς τήν ἀρετήν, καί τό τάγμα τῶν Παρθένων τούτων, ὅσον πηγαίνει, αὐξάνει, διά τοῦτο πρέπει καί αἱ Παρθένοι ὁποῦ πορνεύσουν, αὐστηρότερα νά ἐπιτιμῶνται, καί τοῦτο ἀκολούθως κατά τό νόημα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Διότι, ἀνίσως, καθὼς λέγει αὐτός, ἡ Χήρα ἐκείνη ὁποῦ συναριθμηθῇ μέν εἰς τό ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ τάγμα τῶν Χηρῶν, (περί οὗ ὅρα τήν ὑποσημ. τοῦ μ΄ τῆς στ΄) καί ὑποσχεθῇ σωφροσύνην, ἀθετήσῃ δέ τήν ὑπόσχεσιν αὐτῆς, καί ὑπανδρευθῇ, εἰς κρίμα, καί καταδίκην βαρυτάτην ὑποπίπτει. Πόσῳ μᾶλλον καταδικάζεται ἡ Παρθένος τοῦτο ποιήσασα, ἥτις εἶναι νύμφη Χριστοῦ, καί σκεῦος ἀφιερωμένον εἰς αὐτόν; ὁμόλογον γάρ εἶναι, ὅτι ἡ χηρεία εἶναι κατωτέρα ἀπό τήν παρθενίαν, καί ἀκολούθως τό τῶν Χηρῶν ἁμάρτημα εἶναι κατώτερον ἀπό τό τῶν Παρθένων. Καί ἀντιστρόφως τό ἁμάρτημα τῶν Παρθένων εἶναι μεγαλήτερον ἀπό τό τῶν Χηρῶν. Καί ἂν ἡ δούλη πορνεύσασα ἀτιμάζῃ καί τόν αὐθέντην αὐτῆς, καί ὅλον τόν οἶκον του, πόσῳ μᾶλλον ἀτιμάζῃ αὐτόν ἡ ἰδία του Νύμφη καί Γυνή, μοιχαλίς εὑρεθεῖσα; ὥστε ἡ μέν ἀνωτέρω Χήρα παραβαίνουσα τήν ὑπόσχεσίν της, ὡς δούλη πόρνη κανονίζεται, ἤτοι ἑπτά χρόνους. Ἡ δέ Παρθένος τοῦτο ποιοῦσα, ὡς Νύμφη μοιχαλίς ἐπιτιμᾶται, ἤτοι ιδ΄ χρόνους. Καί ἀκολούθως, καθὼς τόν μοιχόν δέν δεχόμεθα εἰς τήν μετάνοιαν, ἂν δέν χωρισθῇ ἀπό τήν ξένην γυναῖκα, τοιουτοτρόπως δέν δεχόμεθα καί τόν ἁμαρτήσαντα εἰς τήν Παρθένον, ἂν δέν χωρισθῇ ἀπό αὐτήν. Ταῦτα εἰπὼν ὁ Ἅγιος ἐπιφέρει, πότε καί πῶς πρέπει νά συγκαταριθμοῦνται εἰς τό τάγμα τῶν Παρθένων αἱ γυναῖκες, δηλαδή ὑπέρ τούς δεκαέξ, ἤ δεκαεπτά χρόνους τῆς ἡλικίας των, ὅταν γνωρίσουν τόν ἑαυτόν των καί ἔχουν κύριον τόν λογισμόν. Καί ὅταν αὐταί ἀφ’ ἑαυτῶν θεληματικῶς προσφέρουν τόν ἑαυτόν των εἰς τόν Θεόν, καί δοκιμαζόμεναι εἰς τοῦτο πολύν καιρόν, μείνουν στερεαί εἰς τόν αὐτόν σκοπόν, καί παρακαλοῦν θερμῶς νά δεχθοῦν. Τοιουτοτρόπως γάρ ταύτας εἰς τάς Παρθένους συναριθμοῦντες, καί τήν ὑπόσχεσιν αὐτῶν τῆς Παρθενίας, κεκυρωμένην, καί βεβαίαν πρέπει νά ἔχωμεν, καί τήν ἀθέτησιν αὐτῆς, ἀπαραιτήτως νά κανονίζωμεν. Τάς δέ μή θεληματικῶς καί ἀφ’ ἑαυτῶν προτιμώσας τήν Παρθενίαν, ἀλλά πρό τοῦ νά φθάσουν εἰς τήν ἀνωτέρω ἡλικίαν, προσφερομένας ἀπό τούς γονεῖς, καί συγγενεῖς των, ἴσως διά τί δέν ἔχουν προῖκα νά δώσουν εἰς αὐτάς νά ὑπανδρευθοῦν, ἤ διά ἄλλο τοιοῦτο κοσμικόν τέλος. Ταύτας, λέγω, εὐκόλως εἰς τό τάγμα τῶν Παρθένων δέν πρέπει νά δεχώμεθα. Οὐδέ τάς ἀνηλίκους ὁμολογίας αὐτῶν βεβαίας καί ἀσφαλεῖς νά νομίζωμεν, ἕως ὁποῦ νά ἐρευνήσωμεν καθαρά τήν γνώμην των. Ἀνάγνωθι καί τόν μ΄ τῆς στ΄ καί τόν ιστ΄ τῆς δ΄. 1Προδιωμολογῆσθαι, ἐν ἄλλ. (Σημ.: στο Πηδάλιο χρησιμοποιείται ο όρος «προωμολογῆσθαι», εξ ου και η παραπομπή).2Ἐπειδή αἱ Παρθένοι αὗται, συνηριθμοῦντο εἰς τό τάγμα τῶν Παρθένων, ἀφ’ οὗ ἦτον τέλειαι καί κύριαι εἰς τόν λογισμόν. Ἀφ’ οὗ ὡμολόγουν Παρθενίαν, ἀφ’ οὗ ἐδοκιμάζοντο πολύν καιρόν ἂν μένουν εἰς τήν ὁμολογίαν ταύτην, καί ἀφ’ οὖ μετά δεήσεως ἐδέχοντο. Καί πρός τούτοις, ἐπειδή μετά τήν συναρίθμησιν ταύτην τήν μετά τῶν Παρθένων, ἐφόρουν, κατά τόν μέγαν Ἀθανάσιον (λογ. περί Παρθενίας) καί σχῆμα μοναχικόν καί κατά τόν με΄ τῆς στ΄ καί τόν ρλε΄ τῆς ἐν Καρθαγ. διά τοῦτο δυνάμεθα νά νοοῦμεν αὐτάς πῶς ἦτον, ὡσάν τάς νῦν μοναζούσας Καλογραίας. Εἰ καί ὁ Βαλσαμών λέγει, ὅτι κᾂν καί δέν κουρευθῇ τινας Καλόγηρος (ὡς οὐδέ αἱ Παρθένοι αὗται). Ἀλλά μόνον ῥασοφορήσῃ (ὡς αὐταί), δέν ἠμπορεῖ πλέον νά εὐγάλῃ τά ῥάσα, καί νά ὑπανδρευθῇ. Ἀλλά θέλει ἀναγκασθῇ νά γυρίσῃ εἰς τήν μοναχικήν ζωήν ὡς πολλαῖς φοραῖς, λέγει, εἴπομεν τοῦτο. Περί οὗ ὅρα τήν ὑποσημ. τοῦ μγ΄ τῆς ἕκτης.
