Ἐρώτησις. Ἐκ ποίας κείρας κρίνονται παρά Θεοῦ τά ἁμαρτήματα;
Ἀπόκρισις. Πρός τήν γνῶσιν καί τήν φρόνησιν ἑκάστου, οἱ μέν ἀπό δεκαετοῦς κείρας, οἱ δέ καί μείζονος.
Πρός τήν γνῶσιν ἑκάστου, καί τό φρόνημα, ἔφη κρίνεσθαι τῷ Θεῷ τά ἁμαρτήματα. Οἱ μέν γάρ ὀξυτέρας φύσεως ὄντες τῶν παίδων καί μᾶλλον ἐγρηγορυίας, συντομώτερον διακρίνουσι τό καλόν καί τό χεῖρον∙ οἱ δέ νωθροτέρας τυχόντες καί ἀναπεπτωκυίας ἕξεως, βραδεῖς εἰσι πρός τήν γνῶσιν τοῦ δέοντος∙ διό τοῖς μέν, ἀπό δεκάτου ἐνιαυτοῦ τῆς ἡλικίας αὐτῶν λογίζεσθαι εἶπε τά ἁμαρτήματα, τοῖς δέ, ἐκ μείζονος καί τελεωτέρας. Ἐρωτήθη καί περί τούτου ὁ Πατἡρ οὗτος, ἀπό ποίαν ἡλικίαν τοῦ άνθρώπου κρίνονται παρά Θεοῦ τά ἁμαρτήματα; καί ἀποκρίνεται, ὅτι, κατά τήν γνῶσιν καί φρόνησιν τοῦ κάθε ἀνθρώπου, ἔτζι κρίνονται καί τά ἁμαρτήματά του. Διότι, ἐκεῖνα μέν τά παιδία ὁποῦ εἶναι φύσεως δεξιᾶς, καί ἔξυπνα, αὐτά εὐκολώτερα, καί ὀγλιγωρότερα διακρίνουσι τό καλόν ἀπό τό κακόν. Διά τοῦτο, καί ἀπό δέκα χρόνων κρίνονται παρά Θεοῦ τά ἁμαρτήματά των. Ἐκεῖνα δέ ὁποῦ ἐξ ἐναντίας εἶναι φύσεως νωθρᾶς, καί τούς ἀποκοιμημένους, δυσκολώτερα καί ἀργότερα ἔρχονται εἰς τήν τοῦ καλοῦ καί κακοῦ διάκρισιν. Ὅθεν καί ἀπό περισσοτέρους χρόνους τῆς ἡλικίας των κρίνονται παρά Κυρίου τά ἁμαρτήματά των. Ὅρα καί τήν ὑποσημ. τοῦ μ΄ τῆς στ΄.
