Τούς προφάσει βαρβαρικῆς ἐπιδρομῆς, ἤ ἄλλως πως ἐκ περιστάσεως μετανάστας γενομένους κληρικούς, ἡνίκα ἂν ὁ τρόπος αὐτοῖς ἀποπαύσηται, ἤ αἱ τῶν βαρβάρων ἐπιδρομαί, δι᾿ ἃς τήν ἀναχώρησιν ἐποιήσαντο, αὖθις ἐν ταῖς οἰκείαις ἐκκλησίαις προστάσσομεν ἐπανέρχεσθαι, καί μή ἐπί πολύ ταύτας ἀπροφασίστως καταλιμπάνειν. Εἰ δέ τις μή κατά τόν παρόντα διαγένηται κανόνα, ἀφοριζέσθω, μέχρις ἂν πρός τήν οἰκείαν ἐκκλησίαν ἐπαναδράμῃ. Τό αὐτό δέ τοῦτο, καί ἐπί τῷ κατέχοντι αὐτόν ἐπισκόπῳ γινέσθω.
Τινές κληρικοί, διά βαρβάρων ἐφόδους, ἤ φορολόγων ἀπανθρωπίας, ἤ λιμόν ἴσως τῇ χώρᾳ αὐτῶν ἐπισυμβάντα, ἤ καί δι’ ἑτέρας αἰτίας μεταναστεύοντες, εἰς χώρας ἄλλας ἀπίασι· τούς οὖν τοιούτους βούλεται ὁ κανών, τῆς αἰτίας διαλυθείσης, δι’ ἥν μετανάσται τῶν ἰδίων γεγόνασι πόλεων καί τῶν ἐκκλησιῶν, εἰς αὐτάς ὑποστρέφειν, καί μή ἐπιμένειν τῇ χώρᾳ, ᾗ προσεληλύθασι, τῆς προφάσεως παρελθούσης. Τούς δέ μή ἐπανιόντας κληρικούς, ὡς ἀπροφασίστως τάς ἐκκλησίας καταλιμπάνοντες, ἐν αἷς κατετάχθησαν, καί ἑτέραις σχολάζοντας, ἀφορίζεσθαι κελεύει, ἕως ἄν ἐπανέλθωσι πρός τήν ἐκκλησίαν, ἐξ ἧς ὑπεχώρησαν· καί τόν ἐπίσκοπον δέ τόν δεξάμενον, καί κατέχοντα αὐτούς, ἀφορισμῷ ὑποτίθησι, μέχρις ἄν κατέχῃ αὐτούς. Μεγάλων εἰσίν ἐγκωμίων ἄξιοι οἱ ἅγιοι Πατέρες, τῆς γάρ ἐκκλησιαστικῆς εὐταξίας, καί τῆς τιμῆς ἑκάστου τῶν ἐπισκόπων φροντίζοντες, ὥρισαν τούς διά τινας εὐλόγους αἰτίας μετανεστεύσαντας κληρικούς, χωρίς ἀπολυτικῆς γραφῆς τῶν χειροτονησάντων αὐτούς, παλινδρομεῖν εἰς τόν οἰκεῖον κλῆρον, παρελθούσης τῆς περιστάσεως, δι’ ἥν ἀνεχώρησαν, καί μή ἔχειν ἐπ’ ἀδείας εἰς ἑτέρας ἐκκλησίας κατατάττεσθαι· τόν δέ μή πειθόμενον ὑποστρέψαι, ἀλλά καί αὐτόν τόν κατέχοντα τοῦτον ἐπίσκοπον, ἀφορίζεσθαι· εἴποι δέ τις, ὡς εἰ μέν ἐπίσκοπος τοιοῦτόν τι ποιήσει, παρά τοῦ μητροπολίτου ἀφορίζεσθαι. Ὠσαύτως καί ἐάν μητροπολίτης καταφρονήσῃ τοῦ κανόνος, παρά τοῦ πατριάρχου κολασθήσεται. Εἰ δέ αὐτοκέφαλος ἀρχιεπίσκοπος, ἤ πατριάρχης, χωρίς τοῦ Κωνσταντινουπόλεως, (οὗτος γάρ ἔλαβεν ἐξουσίαν, οἵαν εἴπομεν) ὑπό τοῦ κανόνος ἁλίσκηται, παρά τίνος ἀφορισθήσεται; Οἴομαι οὖν παρά τοῦ μείζονος ἀρχιερέως. Ὁ διά βαρβαρικήν ἐπιδρομήν μετανάστης, παυσαμένης τῆς ἐπιδρομῆς, παλινοστείτω πρός τήν ἐκκλησίαν, ᾗ κεκλήρωται· εἰ δέ μή, μετά τοῦ προσειληφότος ἀφορίζεται. Ὁ μέν μή διά τινα περίστασιν ἀναχωρήσας κληρικός τῆς ἐκκλησίας, ᾗ ἐκληρώθη, καί πρός ἑτέραν ἀπελθών ἐκκλησίαν, καί παρά τοῦ ἐκεῖσε ἐπισκόπου προσδεχθείς, καί τοῖς κληρικοῖς αὐτοῦ συγκαταλεγείς, καθαιρεῖται σύν τῷ προσδεξαμένῳ αὐτόν· καθώς ὁ προγραφείς ἑπτακαιδέκατος ὁρίζει κανών. Ὁ δέ δι’ ἐπιδρομήν βαρβάρων, ἤ περίστασιν ἄλλην, μετανάστης τῆς ἰδίας ἐκκλησίας γενόμενος κληρικός, ἐάν, τοῦ αἰτίου δι’ ὅ ὑπεχώρησεν ἐπιλείψαντος, οὐ θελήσῃ πάλιν ἐπανελθεῖν εἰς τήν ἐκκλησίαν αὐτοῦ, ἐν ᾗ ἐκληρώθη, ἀφορίζεται σύν τῷ κατέχοντι αὐτόν ἐπισκόπῳ, μέχρις ἄν πρός αὐτήν ἐπαναδράμῃ. Ἡ δέ αἰτία, δι’ ἥν μέν οὗτος ἀφορίζεται, ἐκεῖνος δέ καθαιρεῖται, εὔλογος· οὐδέ γάρ, ὡς ἐκεῖνος, καί οὗτος, ἐξ ἀρχῆς ὑπεχώρησεν ἄνευ εὐλόγου αἰτίας. Καί ὅσον τῷ ἐπ’ αὐτῷ, τόν τήν χειροτονίαν αὐτῷ ἐπιτεθεικότα οὐ περιύβρισε καί κατῄσχυνεν· ἀλλά δι’ ἀνάγκην τοῦτο πεποίηκεν. Ὄχι μόνον τούς χωρίς αἰτίας ἀφίνοντας τάς ἐκκλησίας των Κληρικούς δέν συγχωρεῖ ὁ Κανὼν οὗτος, ἀλλ’ οὐδέ ἐκείνους ὁποῦ ἀναχωρήσουν ἀπό αὐτάς, ἤ διά βαρβάρων ἐπιδρομήν, ἤ τυχόν διά βαρύτητα χρεῶν, καί φόρων, ἤ διά πεῖναν, ἤ θανατικόν, ἤ διά ἄλλην τινά περίστασιν. Προστάζει γάρ ὅτι ἀφ’ οὗ παύσῃ ἡ αἰτία ἐκείνη, διά τήν ὁποίαν ἀνεχώρησαν, νά ἐπαναστρέφουν πάλιν εἰς τάς ἐκκλησίας των. Ὅστις δέ οὐ ποιήσῃ κατά τόν Κανόνα τοῦτον, ἂς ἀφορίζεται καί αὐτός, καί ὁ κρατῶν αὐτόν Ἐπίσκοπος εἰς τήν ἐπαρχίαν του, ἕως ὁποῦ νά ἐπαναστρέψῃ εἰς τά ἴδια. Ὅρα καί τήν ἑρμηνείαν τοῦ ιε΄ Ἀποστολικοῦ.
