Ἐάν τις κληρικός χειροτονῆται, ὀφείλει ὑπομιμνήσκεσθαι τούς ὅρους φυλάττειν· καί ἵνα τοῖς σώμασι τῶν ἀποθανόντων εὐχαριστία μή δίδωται, μηδέ βάπτισμα· καί ἵνα καθ’ ἕκαστον ἐνιαυτόν εἰς πάσας τάς ἐπαρχίας πρός σύνοδον οἱ μητροπολῖται ἔρχωνται.
Ὅτε χειροτονεῖται κληρικός, (κληρικόν δ᾽ ἐνταῦθα πρεσβύτερον καί διάκονον νοητέον∙ οὗτοι γάρ κυρίως χειροτονοῦνται, καί οὗτοι μόνοι τῶν κληρικῶν μεταδιδόασι, τῆς εὐχαριστίας) δέον, φησίν, ὑπομιμνήσκεσθαι αὐτόν τούς ὅρους φυλάττειν. Ὅρους δέ, ἤ τούς τῆς πίστεως ὑποληπτέον, τούς παρά τῶν ἁγίων ἀποστόλων καί τῶν Πατέρων ὁρισθέντας, ἤ τούς κανόνας, μᾶλλον δέ καί ἀμφότερα. Καί ἵνα μή νεκροῖς σώμασι διδῶται εὐχαριστία, ἤγουν ἅγια δῶρα∙ ἐπράττετο γάρ τοῦτο∙ ὃ καί ὁ πγ΄ κανὼν τῆς ἐν τῷ Τρούλλῳ ἐκώλυσεν∙ ἀλλά μηδέ βαπτίζωνται τελευτήσαντες. Καί τοῦτο γάρ ἐγίνετο, τινῶν μέν αὐτούς τούς νεκρούς βαπτιζόντων, τινῶν δέ καί ἄλλους ὑπέρ τῶν νεκρῶν, τῶν τοῦτο ποιούντων τά ῥήματα προβαλλομένων τῆς πρός Κορινθίους ἐπιστολῆς τοῦ μεγάλου Παύλου, τά λέγοντα∙ ἐπεί τί ποιήσουσιν οἱ βαπτιζόμενοι ὑπέρ τῶν νεκρῶν; εἰ ὅλως νεκροί οὐκ ἐγείρονται, τί καί βαπτίζονται ὑπέρ τῶν νεκρῶν; Οἱ δέ ταῦτα προβαλλόμενοι καί βαπτίζοντες τούς νεκρούς, οὐ καλῶς ἐξελαμβάνοντο τῶν ἀποστολικῶν ῥημάτων τήν ἔννοιαν∙ οὐ γάρ βαπτίζεσθαι τούς ἀποθανόντας ὁ ἀπόστολος λέγει, ἤ ἄλλους ἀντ᾽ ἐκείνων∙ ἀλλ᾽ ἐπεί οἱ βαπτιζόμενοι, μανθάνοντες τοῦ καθ᾿ ἡμᾶς μυστηρίου τήν δύναμιν, μετά τῶν ἄλλων, καί ἀνάστασιν νεκρῶν ἐλπίζειν διδάσκονται, καί τήν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ κατάδυσιν τόν θάνατον παραδηλοῦν, τήν δ᾽ ἀνάστασιν αὖθις διά τῆς ἀναδύσεως ὑπεμφαίνεσθαι, φησίν ὁ Ἀπόστολος πρός τούς ἀμφιβάλλοντας περί τῆς ἀναστάσεως, ὅτι εἰ μή ἀνάστασις ἐστι, τί ποιήσουσι οἱ βαπτιζόμενοι ἐπ’ ἐλπίδι τοῦ ἀναστῆναι τούς νεκρούς; καί τί βαπτίζονται, ὡς προσδοκῶντες νεκρῶν ἀναζώωσιν; Λοιπόν ματαιοπονοῦσιν οἱ βαπτιζόμενοι, εἴγε περί τῆς ἀναστάσεως ἀμφιβάλλουσι, διά μέν τοῦ βαπτίζεσθαι καί καταδύεσθαι εἰς τό τῆς κολυμβήθρας ὕδωρ, καί ἀναδύεσθαι, τόν θάνατον καί τήν ἀνάστασιν καταγγέλοντες, δι᾽ ὧν δέ λέγουσιν, ἀπιστοῦντες αὐτῇ. Τῷ μέν οὖν Ἀποστόλῳ οὕτως εἴρηται ταῦτα∙ οἱ δέ, μή συνιέντες τήν δύναμιν τῶν ῥημάτων, ἤ τούς νεκρούς ἐβάπτιζον, ἤ ἄλλους ὑπέρ τῶν νεκρῶν∙ ὃ μή γίνεσθαι ὁ κανὼν διορίζεται. Καί σύνοδον τούς ἐπισκόπους κατ’ ἐνιαυτόν κελεύει ποιεῖν∙ τοῦτο καί ἄλλων συνόδων διαταξαμένων καί πρό ταύτης τῆς συνόδου, καί μετά ταύτην. Ἀνάγνωθι τῆς στ΄ συνόδου κανόνα πγ΄, τῶν ἀγίων Ἀποστόλων λζ΄, τῆς ἐν Νικαίᾳ συνόδου ε΄, τῆς ἐν Ἀντιοχεία κ΄, τῆς ἐν Χαλκηδόνι ιθ΄ καί τῆς ἐν Νικαίᾳ τό β΄ στ΄. Ὅτε χειροτονεῖται κληρικός, (κληρικόν δ᾽ ἐνταῦθα πρεσβύτερον καί διάκονον νοητέον∙ οὗτοι γάρ κυρίως χειροτονοῦνται, καί οὗτοι μόνοι τῶν κληρικῶν μεταδιδόασι, τῆς εὐχαριστίας) δέον, φησίν, ὑπομιμνήσκεσθαι αὐτόν τούς ὅρους φυλάττειν. Ὅρους δέ, ἤ τούς τῆς πίστεως ὑποληπτέον, τούς παρά τῶν ἁγίων ἀποστόλων καί τῶν Πατέρων ὁρισθέντας, ἤ τούς κανόνας, μᾶλλον δέ καί ἀμφότερα. Καί ἵνα μή νεκροῖς σώμασι διδῶται εὐχαριστία, ἤγουν ἅγια δῶρα∙ ἐπράττετο γάρ τοῦτο∙ ὃ καί ὁ πγ΄ κανὼν τῆς ἐν τῷ Τρούλλῳ ἐκώλυσεν∙ ἀλλά μηδέ βαπτίζωνται τελευτήσαντες. Καί τοῦτο γάρ ἐγίνετο, τινῶν μέν αὐτούς τούς νεκρούς βαπτιζόντων, τινῶν δέ καί ἄλλους ὑπέρ τῶν νεκρῶν, τῶν τοῦτο ποιούντων τά ῥήματα προβαλλομένων τῆς πρός Κορινθίους ἐπιστολῆς τοῦ μεγάλου Παύλου, τά λέγοντα∙ ἐπεί τί ποιήσουσιν οἱ βαπτιζόμενοι ὑπέρ τῶν νεκρῶν; εἰ ὅλως νεκροί οὐκ ἐγείρονται, τί καί βαπτίζονται ὑπέρ τῶν νεκρῶν; Οἱ δέ ταῦτα προβαλλόμενοι καί βαπτίζοντες τούς νεκρούς, οὐ καλῶς ἐξελαμβάνοντο τῶν ἀποστολικῶν ῥημάτων τήν ἔννοιαν∙ οὐ γάρ βαπτίζεσθαι τούς ἀποθανόντας ὁ ἀπόστολος λέγει, ἤ ἄλλους ἀντ᾽ ἐκείνων∙ ἀλλ᾽ ἐπεί οἱ βαπτιζόμενοι, μανθάνοντες τοῦ καθ᾿ ἡμᾶς μυστηρίου τήν δύναμιν, μετά τῶν ἄλλων, καί ἀνάστασιν νεκρῶν ἐλπίζειν διδάσκονται, καί τήν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ κατάδυσιν τόν θάνατον παραδηλοῦν, τήν δ᾽ ἀνάστασιν αὖθις διά τῆς ἀναδύσεως ὑπεμφαίνεσθαι, φησίν ὁ Ἀπόστολος πρός τούς ἀμφιβάλλοντας περί τῆς ἀναστάσεως, ὅτι εἰ μή ἀνάστασις ἐστι, τί ποιήσουσι οἱ βαπτιζόμενοι ἐπ’ ἐλπίδι τοῦ ἀναστῆναι τούς νεκρούς; καί τί βαπτίζονται, ὡς προσδοκῶντες νεκρῶν ἀναζώωσιν; Λοιπόν ματαιοπονοῦσιν οἱ βαπτιζόμενοι, εἴγε περί τῆς ἀναστάσεως ἀμφιβάλλουσι, διά μέν τοῦ βαπτίζεσθαι καί καταδύεσθαι εἰς τό τῆς κολυμβήθρας ὕδωρ, καί ἀναδύεσθαι, τόν θάνατον καί τήν ἀνάστασιν καταγγέλοντες, δι᾽ ὧν δέ λέγουσιν, ἀπιστοῦντες αὐτῇ. Τῷ μέν οὖν Ἀποστόλῳ οὕτως εἴρηται ταῦτα∙ οἱ δέ, μή συνιέντες τήν δύναμιν τῶν ῥημάτων, ἤ τούς νεκρούς ἐβάπτιζον, ἤ ἄλλους ὑπέρ τῶν νεκρῶν∙ ὃ μή γίνεσθαι ὁ κανὼν διορίζεται. Καί σύνοδον τούς ἐπισκόπους κατ’ ἐνιαυτόν κελεύει ποιεῖν∙ τοῦτο καί ἄλλων συνόδων διαταξαμένων καί πρό ταύτης τῆς συνόδου, καί μετά ταύτην. Ἀνάγνωθι τῆς στ΄ συνόδου κανόνα πγ΄, τῶν ἀγίων Ἀποστόλων λζ΄, τῆς ἐν Νικαίᾳ συνόδου ε΄, τῆς ἐν Ἀντιοχεία κ΄, τῆς ἐν Χαλκηδόνι ιθ΄ καί τῆς ἐν Νικαίᾳ τό β΄ στ΄.
