Ὁ χήραν λαβών, ἤ ἐκβεβλημένην, ἤ ἑταίραν, ἤ οἰκέτιν, ἤ τῶν ἐπί σκηνῆς, οὐ δύναται εἶναι ἐπίσκοπος, ἤ πρεσβύτερος, ἤ διάκονος, ἤ ὅλως τοῦ καταλόγου τοῦ ἱερατικοῦ.
Καί τοῖς Ἰουδαίοις ἀπηγόρευτο παρά τοῦ νόμου τοῦ παλαιοῦ τούς ἱερεῖς αὐτῶν πόρνας πρός γάμον ἄγεσθαι, ἤ αἰχμαλώτους, ἤ δούλας, καί τάς ἐκ καπηλείας καί τοῦ πανδοχεύειν τήν ζωήν ποριζομένας, καί τάς ἐξ ἀνδρῶν κεχωρισμένας∙ εἰ δέ ἐκείνοις ταῦτα νενομοθέτητο, πολλῷ μᾶλλον τοῖς κατά τό εὐαγγέλιον ἱερουργεῖν μέλλουσιν∙ ἰδού γάρ φησι πλέον τοῦ ἱεροῦ ὧδε. Διά ταῦτα καί ὁ παρών κανών τούς ἱερωμένους κωλύει μήτε χήραν εἰς γάμον ἄγεσθαι, μήτ’ ἐκβεβλημένην παρά τοῦ οἰκείου ἀνδρός, μήτε πόρνην, μήτε δούλην, ἀλλά μηδέ τινα τῶν ἐπί σκηνῆς∙ αἱ γάρ τοιαῦται ἀδιαφόρως ζῶσαι, καί ἀναιδέστερον προσομιλοῦσαι τοῖς ἐντυγχάνουσιν, οὐδέ πιστεύονται σωφρονεῖν. Τόν γοῦν μίαν ἐκ τῶν ἀπηριθμημένων λαβόντα, εἰς ἱερωσύνην οἱανδήτινα προβιβάζεσθαι οὐ συγχωρεῖ ὁ κανών. Σημείωσαι τόν παρόντα κανόνα, βούλεται γάρ μή μόνον τόν ἱερωμένον σωφρονεῖν, ἀλλά καί τήν σύμβιον τούτου∙ διά γάρ τοῦτο καί τάς ἐντός περιεχομένας γυναῖκας ἐκώλυσε τοῖς ἱερωμένοις συνάπτεσθαι, ὡς μή πιστευομένας σωφρονεῖν, διά τό φαῦλον τοῦ βίου αὐτῶν. Εἴ τις γοῦν τοιαύτῃ γυναικῖ συναφθῇ, οὐκ ἀξιωθήσεται ἱερωσύνης∙ καί μετά τήν ἱερωσύνην δέ καθαιρεθήσεται, τῆς γυναικός αὐτοῦ μοιχευομένης, καί τοῦτον ἀνεχομένου. Ἀνάγνωθι καί τό κθ΄ κεφ., τοῦ θ΄ τίτ. τοῦ παρόντος συντάγματος, καί τόν ι΄ κανόνα τῆς ἐν Ἀγκύρᾳ συνόδου, καί τά ἐν αὐτῷ γραφέντα χάριν τῆς ἑρμηνείας τῶν παρόντων δύο κανόνων. Ἀπολελυμένην, ἤ χήραν, ἤ θεράπαιναν, ἤ μαινάδα λαβών ἱερεύς, ἀνίερος. Καί οὗτος ὁ μή κοσμίαν γυναῖκα λαβών, καί παρθένον, ἀλλ’ ἥν ἀπεβάλετο ἕτερος, ἤ χήραν, ἤ θεράπαιναν, ἤ μαινάδα, εἰς ἱερωσύνην οὐ προσδεχθήσεται. Ἀνίσως εἰς τούς ἱερεῖς τῶν Ἰουδαίων ἦτον ἐμποδισμένον τό νά λαμβάνουν εἰς γυναῖκας, πόρνην, ἤ διωγμένην ἀπό τόν ἄνδρα της, ἤ ὅλως ἔχουσα ὄνομα κατηγορημένον: «γυναῖκα γάρ φησί πόρνην, και βεβηλωμένην οὐ λήψονται, καί γυναῖκα ἐκβεβλημένην ἀπό τοῦ ἀνδρός αὐτῆς. Ὅτι ἅγιός ἐστι Κυρίῳ τῷ Θεῷ αὐτοῦ». [Λευιτ. κα΄, 7, 13]. Πόσῳ μᾶλλον εἶναι ἐμποδισμένον τοῦτο εἰς τούς ἱερεῖς τοῦ Εὐαγγελίου; «Ἰδού γάρ, φησί, μεῖζον τοῦ ἱεροῦ ᾧδε». Διά τοῦτο καί ὁ παρών Ἀποστολικός κανών διορίζει, ὅτι, ὅποιος πάρῃ γυναῖκα χήραν, ἤ διωγμένην ἀπό τόν ἄνδρα της, ἤ πόρνην ἤ δούλην, ἤ μίαν ἀπό τάς γυναῖκας ἐκείνας, ὁποῦ εὑρίσκονται εἰς τάς κωμῳδίας καί σκηνάς, καί ὑποκρίνονται διάφορα πρόσωπα, δέν ἠμπορεῖ νά γένῃ Ἐπίσκοπος, ἤ Πρεσβύτερος, ἤ Διάκονος, ἤ ὅλως νά συγκαταριθμηθῇ εἰς τάγμα ἱερατικόν. Ἐπειδή ὅλαι αὐταί αἱ γυναῖκες εἶναι διαβεβλημέναι καί κατηγορημέναι. Οἱ δε ἱερωμένοι πανταχόθεν πρέπει νά ᾖναι ἀκατηγόρητοι, καί ἀνεπίληπτοι, καθώς λέγει ὁ μακάριος Παῦλος. Ὁ δέ γ΄ τῆς στ΄ λέγει, ὅτι οἱ Πρεσβύτεροι, Διάκονοι ἤ Ὑποδιάκονοι, ὁποῦ ἔλαβον χήραν, ἤ μετά τήν χειροτονίαν ἔπεσαν εἰς γάμον παράνομον, οὗτοι χωριζόμενοι ἀπό τάς γυναῖκάς των, νά ἀργοῦσιν ἀπό τήν ἱερωσύνην εἰς ὀλίγον καιροῦ διάστημα, καί νά ἐπιτιμῶνται. Ἔπειτα νά ἐπαναλαμβάνουσι τούς οἰκείους τῆς ἱερωσύνης βαθμούς, εἰς μεγαλήτερον ὅμως βαθμόν νά μήν προκόπτωσιν, ἀγκαλά καί ἡ στ΄ συγκαταβατικῶς οἰκονόμησε τότε τούς τοιούτους, ἀπό τότε ὅμως καί ὕστερον, ὥρισε ἡ αὐτή νά κρατῇ πάλιν ὁ παρών Ἀποστολικός κανών.
