Περί τοῦ μή δεῖν ἐπισυνάπτειν ἐν ταῖς συνάξεσι τούς ψαλμούς, ἀλλά διά μέσου καθ᾽ ἕκαστον ψαλμόν γίνεσθαι ἀνάγνωσιν.
Ἔθους ἦν καί τοῦτο παλαιοῦ, ὅπερ ἐσχόλασεν, εἰς ἄλλην κατάστασιν καί τάξιν ἐλθούσης τῆς ἐκκλησίας. Τῶν ψαλμῶν ἀναγινωσκομένων διά μιᾶς ὑφῆς κατά παλαιάν παράδοσιν, καί τοῦ συναγομένου λαοῦ ἀποκναίοντος, κἀντεῦθεν ἀκηδιῶντος ὑπό τοῦ κόπου, καί ἐξερχομένου ἀπό τῆς ἐκκλησίας, ὥρισαν οἱ Πατέρες μή συναπτῶς ἐν ταῖς συνάξεσιν ἐκφωνεῖσθαι τούς ψαλμούς, ἀλλά διαμέσου γίνεσθαι καί ἀναγνώσεις, ἐφ’ ᾧ ἀναπαύεσθαι τόν λαόν πρός μικρόν, καί πάλιν ψάλλειν. Διά γάρ τοῦτο καί εἰς καθίσματα διάφορα τό ἱερόν κατεμερίσθη Ψαλτήριον. Χάρις οὖν τοῖς ἁγίοις Πατράσι καί ὑπέρ ταύτης τῆς κηδεμονίας. Ἐν ταῖς συνάξεσιν ἀναγνώσεις τούς ψαλμούς περικοπτέτωσαν. Τοῦ λαοῦ πρός ὄρθρον ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ συναθροιζομένου, δεῖ μεταξύ τῶν ψαλμῶν ἀναγνώσεις γίνεσθαι, καί μή ἐπισυνάπτειν αὐτούς, καί ψάλλειν κατά συνέχειαν, ἵνα μή κατάκοποι γενόμενοι οἱ συναθροιζόμενοι, πρός ῥᾳθυμίαν ἐκκλίνωσι. Προστάζει ὁ παρών Κανών, διά νά μή ψάλλωνται διά μιᾶς ὅλοι οἱ ψαλμοί τοῦ Δαβίδ, εἰς τάς συνάξεις, καί ἀκολουθίας τῆς ἐκκλησίας, ἵνα μή ὁ λαός διά τήν μακράν ἔκτασιν αὐτῶν, βαρύνεται, καί εὐγαίνῃ ἔξω τῆς ἐκκλησίας. Ἀλλά ἀνάμεσα εἰς τούς ψαλμούς νά γίνεται καί ἀνάγνωσις καί προσευχή, ἵνα ὁ λαός ἀναπαύεται ὀλίγον, καί μέ τήν ποικιλίαν ταύτην νεαρώτερος ὁ νοῦς γινόμενος, καί νηφαλιώτερος, ὡς λέγει ὁ μέγας Βασίλειος, (ὅρ. κατά πλάτ. λζ΄) ἀρχινᾷ πάλιν νά ψάλῃ τούς ψαλμούς. Καί τούτη εἶναι ἡ ἀφορμή, διά τήν ὁποίαν οἱ θεῖοι Πατέρες ἐμοίρασαν τό ψαλτήριον εἰς διάφορα καθίσματα, καί ἀναμεταξύ τῶν καθισμάτων ἔβαλαν καί εὐχάς. Αἱ ὁποῖαι εὑρίσκονται εἰς πολλά ψαλτήρια, καί χειρόγραφα, καί τυπωμένα.1 Ὅρα καί τόν οε΄ τῆς στ΄. 1Περί τῆς ψαλμωδίας ταύτης, καί τῆς ἐν μέσῳ γινομένης προσευχῆς ὅρα τήν ὑποσημ. τοῦ οε΄ τῆς στ΄.
