Ὁ δέ Νεεμάν, οὐχί μέγας παρά Κυρίῳ, ἀλλά παρά τῷ κυρίῳ αὐτοῦ, τοὐτέστι, τῶν παραδυναστευόντων ἦν τῷ βασιλεῖ τῶν Σύρων. Πρόσεχε οὖν ἀκριβῶς τῇ Γραφῇ, καί αὐτόθεν εὑρήσεις τήν λύσιν τοῦ ζητήματος.
Ἠρωτήθη ὁ ἅγιος, καί πῶς ἡ Γραφή λέγει τόν Νεεμάν μέγαν παρά Κυρίῳ∙ καί εἶπεν, ὡς οὐ παρά τῷ Θεῷ μέγας ἦν ὁ Νεεμάν, ἀλλά παρά τῷ κυρίῳ αὐτοῦ∙ ἤγουν τῶν ᾠκειωμένων ἐκείνῳ, καί πολλά παρ᾽ ἐκείνῳ δυναμένων. Οἱ παρόντες δύο κανόνες, ὁ ιε΄, καί ὁ ιστ΄, μή ποιούμενοι κανονικήν κοινήν οἱανδήτινα παράδοσιν, ἀλλ᾽ ἑρμηνείαν γραφικῶν ῥημάτων, οὐκ ἐξηγήθησαν παρ ἡμῶν, ὡς μηδέ προθεμένων γραφικά ἑρμηνεύειν ῥήματα, ἀλλά κανονικά, καί νομικά παραγγέλματα. Νεεμάν μέγας παρά τῷ κυρίῳ, οὐ τῷ Θεῷ, ἀλλά τῷ κυρίῳ αὐτοῦ. Ἐν τούτοις τοῖς δυσί κεφαλαίοις, ἤγουν τῷ ιε΄, καί τῷ ιστ΄, ἑρμηνεία οὐκ ἔστι, διά τό εἶναι ταῦτα μᾶλλον ἑρμηνείας τῶν ἀπορηθέντων γραφικῶν ῥημάτων παρά τοῦ ἁγίου Ἀμφιλοχίου τῷ μεγάλῳ Βασιλείῳ∙ πρός γάρ τά ζητήματα, ἅ παρ’ αὐτοῦ διηπορεῖτο, ἐποιεῖτο καί τήν ἀπόκρισιν. Ἠρωτήθη ὁ Ἅγιος, διά τί ἡ γραφή λέγει μεγάλον τόν Νεεμάν; καί ἀποκρίνεται, ὅτι δέν ἦτον μεγάλος κοντά εἰς τόν Κύριον, ἤτοι εἰς τόν Θεόν, ἀλλά κοντά εἰς τόν Κύριόν του, ἤτοι τόν Βασιλέα τῆς Συρίας. Καί τοῦτο μαρτυρεῖ ἡ θεία Γραφή, λέγουσα∙ «Καί Νεεμάν ὁ ἄρχων τῆς δυνάμεως Συρίας, ἦν ἀνήρ μέγας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου αὐτοῦ» (δ΄ Βασιλ. ε΄, 1).
