Ὅσοι ῥιψοκινδύνως, μήτε τόν φόβον τοῦ Θεοῦ πρό ὀφθαλμῶν ἔχοντες, μήτε τόν ἐκκλησιαστικόν κανόνα εἰδότες, ἀναχωρήσωσι τῆς ἰδίας ἐκκλησίας, πρεσβύτεροι, ἤ διάκονοι, ἤ ὅλως ἐν τῷ κανόνι ἐξεταζόμενοι, οὗτοι οὐδαμῶς δεκτοί ὀφείλουσιν εἶναι ἐν ἑτέρᾳ ἐκκλησίᾳ· ἀλλά πᾶσαν αὐτοῖς ἀνάγκην ἐπάγεσθαι χρή, ἀναστρέφειν εἰς τάς ἑαυτῶν παροικίας· ἤ, ἐπιμένοντας, ἀκοινωνήτους εἶναι προσήκει. Εἰ δέ καί τολμήσειέ τις ὑφαρπάσαι τόν τῷ ἑτέρῳ διαφέροντα, καί χειροτονῆσαι ἐν τῇ αὐτοῦ ἐκκλησίᾳ, μή συγκατατιθεμένου τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου, οὗ ἀνεχώρησεν ὁ ἐν τῷ κανόνι ἐξεταζόμενος, ἄκυρος ἔστω ἡ χειροτονία.
Ὁ μέν πρό τούτου κανών, τούς ἀναχωροῦντας τῶν οἰκείων ἐκκλησιῶν, καί ἄλλαις προσερχομένους, ἀποκαθίστασθαι τῇ ἐκκλησίᾳ διορίζεται, ἐν ᾗ κεχειροτόνηται ἕκαστος. Οὗτος δέ τούς μή πειθομένους ἐπανελθεῖν, καί ἀκοινωνήτους εἶναι θεσπίζει. Ἔοικεν οὖν ἐναντιοῦσθαι τῷ ιε΄ κανόνι τῶν ἱερῶν Ἀποστόλων∙ ἐκεῖνος γάρ τούς καταλείψαντας κληρικούς τάς ἑαυτῶν παροικίας, καί εἰς ἄλλην παροικίαν παντελῶς μεταστάντας παρά γνώμην τοῦ ἐπισκόπου αὐτῶν, μηκέτι λειτουργεῖν κελεύει∙ ὡς δέ λαϊκούς κοινωνεῖν ἐπιτρέπει ἐκεῖ. Οἶμαι τοίνυν ἐπί τοῦ παρόντος κανόνος, τό, ἀκοινωνήτους εἶναι, οὕτω νοεῖσθαι∙ ἤγουν μή συγκοινωνεῖν αὐτοῖς τούς ἱερατικούς δηλαδή, ἀλλ’ ἀποτρέπεσθαι τοῦ συνιερουργεῖν αὐτοῖς τούς τοιούτους∙ κοινωνίαν ἐνταῦθα τῶν ἁγίων Πατέρων, οὐχί τήν μετάληψιν τῶν ἁγιασμάτων ὀνομασάντων, ἀλλά τήν τῶν ἱερῶν συμμεταχείρισιν καί κοινοπραξίαν, καί τό συλλειτουργεῖν τοῖς οἷσπερ προσῆλθον. Οὕτω γάρ νοούμενος ὁ παρών κανών, οὐ διαφωνεῖν πρός τόν ἀποστολικόν κανόνα δόξει τινί. Εἶτα ἐπάγει, ὡς, εἰ ἐπίσκοπός τις τόν ἀφ’ ἑτέρας πόλεως εἰς ἑτέραν μεταναστεύσαντα κληρικόν χειροτονήσει, προαγαγών αὐτόν ἴσως εἰς βαθμόν μείζονα, μή βουλομένου τοῦ ἐπισκόπου, ἐξ οὗ ἀνεχώρησεν, ἄκυρος ἔσται ἡ χειροτονία. Ἀπό τοῦ τέλους τοῦ ιε΄ κανόνος παρίσταται, ὅτι πάντες οἱ χειροτονούμενοι, ἤ εἰς ἐπισκοπάς ἐκληροῦντο, ἤτοι ἐχειροτονοῦντο, ἤ εἰς μοναστήρια, ἤ εἰς θείους ναούς∙ ὅθεν ἀκολούθως τούτῳ καί ὁ στ΄ κανών τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου, καί ὁ ι΄ διορίζονται οὕτω τούς κληρικούς γίνεσθαι, καί τήν παρά ταῦτα γενησομένην χειροθεσίαν ἀκυροῦσθαι. Διό καί δέδοκται μή ἔχειν ἐπ’ ἀδείας τινά κληρικόν ἀπό παροικίας εἰς παροικίαν μεταβαίνειν, καί ἀμείβειν τόν κλῆρον ἄνευ γραφῆς ἀπολυτικῆς τοῦ χειροτονήσαντος τοῦτον∙ τούς δέ μετακαλουμένους κληρικούς παρά τῶν χειροτονησάντων αὐτούς, καί μή πειθομένους ἀναστρέφειν, ἀκοινωνήτους αὐτοῖς εἶναι, ἤγουν μή παραχωρεῖσθαι συνιερουργεῖν τούτοις∙ εἰς τοῦτο γάρ τό μή κοινωνεῖν ἐκλαμβάνεται∙ οὐ μήν εἰς τό μή ἐκκλησιάζειν, ἤ εἰς τό μή μεταλαμβάνειν τῶν ἁγιασμάτων, ἀκολούθως πάντως τῷ ιε΄ ἀποστολικῷ κανόνι, τῷ διοριζομένῳ μή λειτουργεῖν τούς τοιούτους. Ὁ δέ ιστ΄ ἀποστολικός κανών, ἀφορισμῷ καθυποβάλλει τόν δεξάμενον ἐπίσκοπον ἐξ ἑτέρας παροικίας κληρικόν, ἄνευ ἀπολυτικῆς γραφῆς τοῦ χειροτονήσαντος αὐτόν. Ὥστε καλῶς ποιεῖ ὁ κατά καιρούς τῆς μεγάλης ἐκκλησίας χαρτοφύλαξ, μή παραχωρῶν τοῖς ἐξωχειροτονήτοις ἱερεῦσιν ἱερουργεῖν, μή προσκομίζουσι συστατικάς καί ἀπολυτικάς γραφάς τῶν χειροτονησάντων αὐτούς. Ἀνάγνωθι καί τόν λε΄ ἀποστολικόν κανόνα, συνόδου Ἀντιοχείας κανόνας ιγ΄ καί κβ΄, καί συνόδου Ἐφέσου κανόνα η΄. Ὅσοι πρεσβύτεροι καί διάκονοι τῆς ἐκκλησίας ἀναχωρήσουσιν, ἄδεκτοι εἰς ἑτέραν ἐκκλησίαν γενήσονται∙ ἀλλ’ ἐπιστρεφέτωσαν εἰς τάς ἑαυτῶν παροικίας. Εἰ δέ τις τόν ἑτέρῳ διαφέροντα χειροτονήσοι χωρίς γνώμης τοῦ οἰκείου ἐπισκόπου, ἄκυρος ἡ χειροθεσία. Καί οὗτος ὁ κανών τά αὐτά τῷ πρό αὐτοῦ διορίζεται∙ ὥστε μήτε τινά πρεσβύτερον, ἤ διάκονον, τῆς ἐκκλησίας ἐν ᾗ κεκλήρωται, ἀναχωρήσαντα, ὑφ’ ἑτέρου ἐπισκόπου παραδεχθῆναι, ἀλλ’ ἐπιστρέφειν αὖθις εἰς τήν ἑαυτοῦ παροικίαν. Εἰ δέ τις ἐπίσκοπος τόν ἑτέρῳ διαφέροντα κληρικόν παραδέξεται, καί χειροτονήσας αὐτόν, εἰς μείζονα προαγάγῃ βαθμόν ἐν τῇ αὐτοῦ ἐκκλησίᾳ, χωρίς γνώμης τοῦ οἰκείου ἐπισκόπου, ἀκυρωθήσεται ἡ χειροθεσία. Ὁ μέν ἀνωτέρω κανὼν διορίζεται νά ἀποκαθίστανται οἱ Πρεσβύτεροι, καί Διάκονοι εἰς τήν ἐκκλησίαν ἐκείνην, ἐν ᾗ ἐχειροτονήθησαν, ὁ δέ παρὼν καί ἀργίαν ἐπάγει εἰς τούς τοιούτους, ἂν δέν καταπεισθοῦν νά ἐπαναστρέψουν, λέγων∙ Ὅσοι Πρεσβύτεροι, ἤ Διάκονοι, ἤ ἐν τῷ Κανόνι συναριθμούμενοι, καί τῷ κλήρῳ,1 μήτε τόν Θεόν φοβούμενοι, μήτε τόν Κανόνα τῆς ἐκκλησίας γινώσκοντες (τόν ιε΄ Ἀποστολικόν δηλ.) ῥιψοκινδύνως ἀναχωρήσουν ἀπό τήν ἐκκλησίαν ἐκείνην εἰς τήν ὁποίαν ἐχειροτονήθησαν. Οὗτοι λέγω οὐδαμῶς πρέπει νά δέχωνται εἰς ἄλλην, (χωρίς γραμμάτων δηλ. συστατικῶν, καί ἀπολυτικῶν) ἀλλά πρέπει νά ἀναγκάζωνται εἰς τό νά γυρίζουν εἰς τάς ἰδίας των ἐκκλησίας. Ὄχι καί ἐπιμένουσιν εἰς τό πεῖσμα των, πρέπει νά εἶναι ἀκοινώνητοι. Ὄχι ἀπό τά μυστήρια. Ὄχι ἀπό τούς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ λαϊκούς καί πιστούς∙ (διότι κατά τοῦτο ἤθελεν εἶναι ἐνάντιος ὁ παρών Κανών με τόν ιε΄ Ἀποστολικόν, ὅστις τούς τοιούτους τῆς μετά τῶν λαϊκῶν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ οὐκ ἐκβάλλει κοινωνίας) ἀλλά ἀπό τούς ὁμοταγεῖς αὐτῶν συμπρεσβυτέρους, καί συνδιακόνους. Ταὐτόν εἰπεῖν, νά μήν συλλειτουργοῦν με τούς ἱερωμένους, ἀλλά νά μένουν ἀργοί. Εἰ δέ καί ἤθελε τολμήσῃ τινάς Ἐπίσκοπος νά ἁρπάσῃ δολερῶς τόν ξένον κληρικόν ἄλλου ἐπισκόπου, καί νά χειροτονήσῃ∙ αὐτόν (τυχόν εἰς μεγαλήτερον βαθμόν) ἐν τῇ οἰκείᾳ αὐτοῦ ἐκκλησίᾳ, χωρίς νά στέργῃ ὁ τοῦ κληρικοῦ Ἐπίσκοπος, ἀπό τόν ὁποῖον ἀνεχώρησεν, ἂς ᾖναι ἄκυρος ἡ τοιαύτη χειροτονία. Ἀνάγνωθι καί τόν ιε΄ Ἀποστολικόν. 1Κανονικοί, καί ἐν τῷ κανόνι, ἐξεταζόμενοι ἰδιαιτέρως ὀνομάζονται οἱ κληρικοί, ὡσάν ὁποῦ ἡ ζωή αὐτῶν καί ὁ νοῦς, καί ὁ λόγος διεξάγεται, καί ἀπευθύνεται κατά τούς ἱερούς Κανόνας, Ἀποστολικούς φημί, Συνοδικούς τε καί Πατρικούς (καί ὅρα εἰς τήν α΄ ὑποσημείωσιν τοῦ β΄ Ἀποστολικοῦ). Κανονικοί πρός τούτοις λέγονται καί οἱ μοναχοί, ὡς ἐν πολλοῖς τῶν κανόνων τοῦτο ὁρᾶται, ἀλλά δή καί αἱ μονάζουσαι γυναῖκες, διά τήν αὐτήν ἀφορμήν κανονικαί ὀνομάζονται, τῶν λαϊκῶν, ὡς ἐπί το πλεῖον αὐτονόμως, ταὐτόν εἰπεῖν, ἀκανονίστως, καί ἀδιαφόρως πολιτευομένων.
