Εἴ τις πρεσβύτερος, ἤ διάκονος, ἤ ὅλως τοῦ καταλόγου τῶν κληρικῶν, ἀπολείψας τήν ἑαυτοῦ παροικίαν, εἰς ἑτέραν ἀπέλθῃ, καί παντελῶς μεταστάς διατρίβῃ ἐν ἄλλῃ παροικίᾳ, παρά γνώμην τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου, τοῦτον κελεύομεν μηκέτι λειτουργεῖν, εἰ μάλιστα προσκαλουμένου αὐτόν τοῦ ἐπισκόπου αὐτοῦ ἐπανελθεῖν, οὐχ ὑπήκουσεν, ἐπιμένων τῇ ἀταξίᾳ· ὡς λαϊκός μέντοι ἐκεῖσε κοινωνείτω.
Ὁ ἕκτος κανών τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου διατάττεται μή ἀπολελυμένως χειροτονεῖσθαί τινα, ἀλλ’ ἐν ἐπισκοπῇ, ἤ ἐκκλησίᾳ τινί, ἤ μοναστηρίῳ. Ὁ γοῦν οὕτω χειροτονηθείς καί καταλιπών τήν ἐκκλησίαν, ἧς ὠνομάσθη κληρικός, καί εἰς ἄλλην ἀπελθών, τῆς λειτουργίας παρά τοῦ κανόνος τούτου κωλύεται, καί μᾶλλον, εἰ προσκαλούμενος οὐκ ἐπάνεισι∙ μεταλαμβάνειν δέ ὡς λαϊκῷ αὐτῷ ἐπιτέτραπται. Καί ὁ ιστ΄ κανών τῆς α΄ συνόδου, καί ὁ ε΄ τῆς τετάρτης ὁμοίως φασίν. Ὁ στ΄ κανών τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου διατάττεται, μή ἀπολελυμένως, ἀλλ’ ἐν ἐπισκοπῇ, ἤ ἐκκλησίᾳ, ἤ μοναστηρίῳ χειροτονεῖσθαι τούς κληρικούς. Καί οὐ δύνανται οὗτοι δίχα γνώμης τοῦ προεστῶτος αὐτῶν εἰς ἑτέραν ἐπαρχίαν ἀπιέναι, καί ἐνεργεῖν τά τῶν κληρικάτων ὀφφικίων αὐτῶν∙ τόν δέ τοιοῦτόν τι ποιοῦντα ἀφορίζει ὁ κανών, καί μᾶλλον μετακαλούμενον, καί μή πειθόμενον ὑποστρέψαι εἰς τήν προτέραν παροικίαν αὐτοῦ∙ διάγειν μέντοι τοῦτον ἐν ἑτέρᾳ πόλει ὡς λαϊκόν οὐ κωλύει ὁ κανών. Ζήτει καί τόν ιστ΄ κανόνα τῆς α΄ συνόδου, καί τόν ε΄ κανόνα τῆς δ΄, ὥστε σημείωσαι, ὅτι οὐ μόνον συστατικῆς γραφῆς χρεία τῷ κληρικῷ εἰς ἑτέραν βουλομένῳ διάγειν ἐνορίαν, καί ὡς κληρικῷ ἐνεργεῖν, ἀλλά καί ἀπολυτικῆς γραφῆς τοῦ ἐπισκόπου τοῦ τοῦτον κληρώσαντος∙ εἰ μή γάρ καί τοιαύτην γραφήν ὑποδεικνύει, κωλυθήσεται τῆς ἐνεργείας. Ζήτει καί τόν ιζ΄ κανόνα τῆς ἐν τῷ Τρούλλῳ συνόδου. Κληρικός ἅπας ὁ τῆς οἰκείας ἐκστάς, καί τήν ἀλλοτρίαν οἰκῶν, καί πρός τοῦ ἐπισκόπου δυσωπούμενος, καί μή παλινοστῶν, ἀκοινώνητος. Οἱοσδήποτε κληρικός τήν ἑαυτοῦ καταλιπών παροικίαν, καί πρός ἑτέραν ἀπελθών, καί μή ὑποστρέψας, καί ταῦτα παρά τοῦ ἰδίου προσκαλούμενος ἐπισκόπου, μηκέτι λειτουργείτω∙ εἰ δέ καί ἐπιμένει τῇ ἀταξίᾳ ταύτῃ, καθαιρείσθω∙ ὡς λαϊκός μέν τοι ἐκεῖσε κοινωνείτω∙ καί ζήτει τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ συνόδου κανόνα τρίτον. Ὁ στ΄ Κανὼν τῆς δ΄ συνόδου προστάζει νά μήν χειροτονῆται πρεσβύτερος, ἤ διάκονος, ἤ ἄλλος τις κληρικός ἁπλῶς καί ἀορίστως εἰς κάθε Ἐκκλησίαν, ἀλλά διωρισμένως εἰς Ἐκκλησίαν πόλεως, ἤ χωρίου ἤ εἰς μοναστήριον. Ὅποιος λοιπόν ἀπό αὐτούς μέ τοιοῦτον τρόπον χειροτονηθῇ, διορίζει ὁ παρών Ἀποστολικός, νά μήν ἀφίνη τήν ἰδικήν του διωρισμένην Ἐκκλησίαν, καί νά πηγαίνῃ εἰς ἄλλην ξένης ἐπαρχίας, χωρίς τήν γνώμην, καί ἀπολυτικήν ἐπιστολήν τοῦ ἰδικοῦ του ἐπισκόπου. Εἰ δέ καί τοῦτο ἤθελε κάμῃ, προστάζομεν νά μήν ἐνεργῇ εἰς τήν Ἐκκλησίαν ἐκείνην κᾀνένα λειτούργημα τῆς Ἱερωσύνης, ἤ τοῦ κλήρου, καί μάλιστα ἀνίσως τόν ἐπροσκάλεσεν ὁ Ἐπίσκοπός του νά ἐπιστρέψῃ, αὐτός δέ μένοντας εἰς τήν ἀταξίαν, καί τό πεῖσμά του, δέν ἔκαμεν ὑπακοήν εἰς τό νά ἐπιστρέψῃ. Ὡσάν λαϊκός ὅμως ἂς συμπροσεύχεται μέ τούς χριστιανούς ἐκείνης τῆς Ἐκκλησίας, καί ἂς μεταλαμβάνῃ ὁμοῦ μέ αὐτούς. Ἀνάγνωθι καί τούς ἐν τῷ περιθορίῳ Κανόνας.
