Ὁμοίως ἤρεσεν ἀπό Τριπόλεως, διά τήν τῆς χώρας ἔνδειαν, ἕνα ἐπίσκοπον εἰς τοποτηρησίαν ἐλθεῖν, καί ἵνα ὁ πρεσβύτερος, ἐκεῖσε ἀπό πέντε ἀκούηται ἐπισκόπων, καί ὁ διάκονος ἀπό τριῶν, ὡς ἀνωτέρω εἴρηται, τοῦ ἰδίου αὐτοῦ δηλονότι ἐπισκόπου προκαθημένου.
Τρίπολι τήν ἐν Ἀφρικῇ λέγει∙ ἦν γάρ κἀκεῖ Τρίπολις, ἔνθα ὀλίγοι ἦσαν ἐπίσκοποι∙ διό καί ἕνα τοποτηρητήν ὥρισεν ἡ σύνοδος ἐκεῖθεν πέμπεσθαι∙ διά δέ τήν αὐτήν αἰτίαν καί πέντε ἐπισκόπους ἀρκεῖν διετυπώσατο εἰς τό δικάσαι πρεσβύτερον, προκαθημένου τοῦ ἐπισκόπου, ὑφ’ ὃν τέτακται ὁ δικαζόμενος πρεσβύτερος, ὥστε ἓξ πάλιν εἶναι τούς διαγνώμονας. Ἔστι καί ἐν τῇ Ἀφρικῇ Τρίπολις∙ καί ἐπεί ἦσαν ἐν αὐτῇ ὀλίγοι ἐπίσκοποι, ὥρισεν ἡ σύνοδος, ἕνα μέν πέμπεσθαι ἐκεῖθεν τοποτηρητήν εἰς τάς ἐτησίους συνόδους, ὑπό πέντε δέ ἐπισκόπων, διά τήν ὀλιγότητα τῶν ἀρχιερέων, τηρεῖσθαι τάς ἐγκληματικάς τῶν ἱερέων ὑποθέσεις, καί ὑπό τριῶν τάς τῶν διακόνων, ὀφειλόντων ἐπέκεινα τούτων προκαθῆσθαι καί τῶν ἐπισκόπων, ὑφ οὓς οἱ δικαζόμενοι τάττονται. Ὥστε σημείωσαι καί ἀπό τούτου, ὅτι οἱ ἐπίσκοποι, οἱ ἔχοντες ὑφ’ ἑαυτούς τούς δικαζομένους, ἐπέκεινα ὀφείλουσιν εἶναι τῆς δωδεκάδος, τῆς ἑξάδος, καί τῆς τριάδος τῶν συνδικαστῶν, καί ὅτι, ἐνδείας μή οὔσης ἐπισκόπων, πλείονες τούτων ἐπίσκοποι ὀφείλουσι τηρεῖν τάς ὑποθέσεις τῶν ἱερωμένων. Διά τήν εἰς Τρίπολιν τῶν ἐπισκόπων ἔνδειαν, καί εἷς ἐπίσκοπος εἰς τοποτηρησίαν ἐπάρκιος. Οἱ μέν ἄλλοι τῶν ἐπαρχιῶν πρόεδροι, δύο ἤ καί πλείονας ἐπισκόπους τοποτηρητάς ἐπιλέγεσθαι ὡρίσθησαν, καί ἀποστέλλειν αὐτούς ἐν τῇ κατ’ ἐνιαυτόν συνόδῳ ἐν Καρχηδόνι∙ ἀπό δέ Τριπόλεως καί ἕνα ἐπίσκοπον ἐπαρκεῖν εἰς τοποτηρησίαν, διά τήν τῶν ἐπισκόπων ἔνδειαν. *Στο Πηδάλιο, ο 14ος κανόνας είναι η α΄ παράγραφος του 15ου κανόνα: «Ἤρεσεν, ἵνα ὁστισδήποτε τῶν ἐπισκόπων, ἤ πρεσβυτέρων, ἤ διακόνων, ἤ κληρικῶν, πράγματος αὐτῷ ἐγκληματικοῦ ἤ πολιτικοῦ ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ κινουμένου, ἐάν παραιτούμενος τό ἐκκλησιαστικόν δικαστήριον, δημοσίοις θέλησῃ καθαρθῆναι δικαστηρίοις, κᾂν ὑπέρ αὐτοῦ ἡ ψῆφος ἐκφωνηθῇ, ὅμως τόν ἴδιον τόπον ἀπολέσῃ· καί τοῦτο μέν ἐπί τοῦ ἐγκληματικοῦ· ἐπί δέ τοῦ πολιτικοῦ, ἀπολέσῃ, τό εἰς ὃ ἐνίκησεν, ἐάν τόν ἴδιον τόπον θέλησῃ κατέχειν» και επ’ αυτού ακολουθεί ο σχολιασμός: Ερμηνεία. Οἱ Ἱερωμένοι πάντες καί Κληρικοί, ὅταν ἔχουσι κᾀμμίαν ὑπόθεσιν, ἤ ἐγκληματικήν, ἡ ὁποία ἠμπορεῖ νά τούς καθήρῃ, ἤ πολιτικήν, ἤγουν διά χρημάτων ζημίαν, πρέπει τόσον οἱ ἐνάγοντες, ὅσον καί οἱ ἐναγόμενοι, νά θεωροῦν ταύτην εἰς τό ἐκκλησιαστικόν κριτήριον τοῦ Ἐπισκόπου, ἤ τοῦ Μητροπολίτου, εἰς τόν ὁποῖον ὑπόκεινται, καθὼς ὁ παρών Κανών διορίζεται. Ὄχι καί καταφρονήσει μέν τό ἐσωτερικόν κριτήριόν τινας ἐξ αὐτῶν, θελήσει δέ νά φανῇ καθαρός ἀπό τό ἔγκλημά του, εἰς ἐξωτερικά δικαστήρια καί κοσμικά, οὗτος, κᾂν καί δικαιωθῇ ἀπό τό ἔγκλημά του εἰς αὐτά, νά καθῄρεται, ἂν ἡ ὑπόθεσις ἦτον ἐγκληματική. Εἰ δέ ἡ ὑπόθεσις ἦτον διά χρήματα, καί ἐνίκησε τήν κρίσιν. Εἰ μέν αὐτός θέλῃ νά ἔχῃ τόν βαθμόν τῆς Ἱερωσύνης, καί νά μήν καθαιρεθῇ, πρέπει νά χάσῃ τό κέρδος τῶν χρημάτων ὁποῦ ἔλαβε διά τῶν κοσμικῶν κριτηρίων. Ὄχι καί δέν παραιτεῖ τό κέρδος αὐτό, νά καθῄρεται διά τήν καταφρόνησιν ὁποῦ ἔκαμε τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ κριτηρίου. Ἀνάγνωθι καί τόν οδ΄ Ἀποστολικόν, τόν στ΄ τῆς α΄ καί τόν θ΄ τῆς δ΄.
