Ἐπειδή τῇ Ῥωμαίων ἐκκλησίᾳ ἐν τάξει κανόνος παραδεδόσθαι διέγνωμεν, τούς μέλλοντας διακόνου, ἤ πρεσβυτέρου χειροτονίας ἀξιοῦσθαι, καθομολογεῖν, ὡς οὐκέτι ταῖς αὐτῶν συνάπτονται γαμεταῖς· ἡμεῖς τῷ ἀρχαίῳ ἐξακολοθοῦντες κανόνι τῆς ἀποστολικῆς ἀκριβείας καί τάξεως, τά τῶν ἱερῶν ἀνδρῶν κατά νόμους συνοικέσια, καί ἀπό τοῦ νῦν ἐῤῥῶσθαι βουλόμεθα, μηδαμῶς αὐτῶν τήν πρός γαμετάς συνάφειαν διαλύοντες, ἤ ἀποστεροῦντες αὐτούς τῆς πρός ἀλλήλους κατά καιρόν τόν προσήκοντα ὁμιλίας. Ὥστε, εἴ τις ἄξιος εὑρεθείη πρός χειροτονίαν ὑποδιακόνου, ἤ διακόνου, ἤ πρεσβυτέρου, οὗτος μηδαμῶς κωλυέσθω ἐπί τοιοῦτον βαθμόν ἐμβιβάζεσθαι, γαμετῇ συνοικῶν νομίμῳ· μήτε μήν ἐν τῷ τῆς χειροτονίας καιρῷ ἀπαιτείσθω ὁμολογεῖν, ὡς ἀποστήσεται τῆς νομίμου πρός τήν οἰκείαν γαμετήν ὁμιλίας, ἵνα μή ἐντεῦθεν τόν ἐκ Θεοῦ νομοθετηθέντα, καί εὐλογηθέντα τῇ αὐτοῦ παρουσίᾳ γάμον καθυβρίζειν ἐκβιασθῶμεν· τῆς τοῦ Εὐαγγελίου φωνῆς βοώσης· Ἃ ὁ Θεός ἔζευξεν, ἄνθρωπος μή χωριζέτω· καί τοῦ Ἀποστόλου διδάσκοντος· Τίμιον τόν γάμον, καί τήν κοίτην ἀμίαντον· καί, Δέδεσαι γυναικί; μή ζήτει λύσιν. Ἴσμεν δέ, ὥσπερ καί οἱ ἐν Καρθαγένῃ συνελθόντες, τῆς ἐν βίῳ σεμνότητος τῶν λειτουργῶν τιθέμενοι πρόνοιαν, ἔφασαν, ὥστε τούς ὑποδιακόνους, τούς τά ἱερά μυστήρια ψηλαφῶντας, καί τούς διακόνους, καί πρεσβυτέρους, κατά τούς ἰδίους ὅρους καί ἐκ τῶν συμβίων ἐγκρατεύεσθαι ἵνα καί τό διά τῶν Ἀποστόλων παραδοθέν, καί ἐξ αὐτῆς τῆς ἀρχαιότητος κρατηθέν, καί ἡμεῖς ὁμοίως φυλάξωμεν, καιρόν ἐπί παντός ἐπιστάμενοι πράγματος, καί μάλιστα νηστείας καί προσευχῆς. Χρή γάρ τούς τῷ θυσιαστηρίῳ προσεδρεύοντας, ἐν τῷ καιρῷ τῆς τῶν ἁγίων μεταχειρήσεως, ἐγκρατεῖς εἶναι ἐν πᾶσιν, ὅπως δυνηθῶσιν, ὃ παρά τοῦ Θεοῦ ἁπλῶς αἰτοῦσιν ἐπιτυχεῖν. Εἴ τις οὖν τολμήσοι παρά τούς ἀποστολικούς κανόνας κινούμενος, τινά τῶν ἱερωμένων, πρεσβυτέρων, φαμέν, ἤ διακόνων, ἤ ὑποδιακόνων, ἀποστερεῖν τῆς πρός τήν νόμιμον γυναῖκα συναφείας τε καί κοινωνίας, καθαιρείσθω· ὡσαύτως καί εἴ τις πρεσβύτερος, ἤ διάκονος, τήν ἑαυτοῦ γυναῖκα προφάσει εὐλαβείας ἐκβάλλει, ἀφοριζέσθῳ· ἐπιμένων δέ, καθαιρείσθω.
Ἐν τῇ Ῥωμαίων ἐκκλησίᾳ, φασίν οἱ θεῖοι Πατέρες ἔθος κρατῆσαι, καί ὡς κανόνα ἐκείνοις κρίνεσθαι, τούς χειροτονουμένους ἱερεῖς, καί διακόνους, συντίθεσθαι καί ὁμολογεῖν ἀπέχεσθαι τελείως μετά τήν χειροτονίαν, τῶν πρότερον αὐτοῖς συζευχθεισῶν γυναικῶν· τοῦτο δέ ἡμεῖς οὐκ ἀπαιτοῦμέν φασιν, ἀλλά τῷ κανόνι τῷ ἀποστολικῷ ἀκολουθοῦντες, τά νόμιμα συνοικέσια τῶν εἰς ἱερωσύνην ἐρχομένων κρατεῖν βουλόμεθα, καί ἐῤῥωμένα εἶναι, καί ἀδιάλυτα, καί οὐκ ἀποστεροῦμεν αὐτούς τῆς πρός ἀλλήλους συναφείας, καί κατά τόν προσήκοντα καιρόν ὁμιλίας. Ὃς τοίνυν ἄξιος φανείη χειροτονίας πρεσβυτέρου, ἤ διακόνου, ἤ ὑποδιακόνου, ἔχων γυναῖκα οὐ κωλυθήσεται τῆς τοιαύτης χειροτονίας· οὔτε ἀπαιτηθήσεται ὁμολογῆσαι, ὡς ἀποστήσεται τῆς πρός τήν οἰκείαν γαμετήν ὁμιλίας· ὡς ἄν μή ἐντεῦθεν διαβάλλοιτο ὁ γάμος, ὅν ὁ Κύριος παρουσιάσας, καί ἐν αὐτῷ θαυματουργήσας, εὐλόγησε. Καί ἑτέραις δέ γραφικαῖς ῥήσεσι κέχρηνται περί τοῦ γάμου· εἶτα ὅ εἶπον ἀνωτέρω περί τοῦ κατά τόν προσήκοντα καιρόν ὁμιλεῖν ταῖς γαμεταῖς τούς ἱερωμένους, σαφηνίζουσι· καί μέμνηνται τῆς ἐν Καρθεγένῃ συνόδου, διαταξαμένης τούς τά ἱερά ψηλαφῶντας, ἤτοι μεταχειριζομένους, κατά τούς ἰδίους ὅρους, ἤγουν κατά τάς ἐφημερίας αὐτῶν, καί τούς καιρούς, καθ’ οὕς ἱερουργοῦσιν, ἐκ τῶν συμβίων ἐγκρατεύεσθαι. Καί ὁ γ΄ δέ κανών τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας Διονυσίου τά αὐτά διατάττεται· εἶτα ἐπάγουσιν· ἵνα δυνηθῶσιν, ὅ παρά τοῦ Θεοῦ ἁπλῶς, ἀντί τοῦ, ἀδιστάκτως καί οὐ διακρινόμενοι αἰτοῦσιν, ἐπιτυχεῖν· καί ἐπί τούτοις ἀπειλοῦσιν οἱ τόν κανόνα θέμενοι Πατέρες τοῖς ἀποστερεῖν ἐπιχειροῦσι πρεσβυτέρους, ἤ διακόνους, ἤ ὑποδιακόνους, τῆς πρός τήν νόμιμον γυναῖκα συναφείας εἰς τό παντελές, καθαίρεσιν. Ἀλλ’ οὐδέ τοῖς εἰρημένοις ἱερωμένοις συγχωρεῖ τάς οἰκείας γυναῖκας ἐκβάλλειν προφάσει εὐλαβείας· ἀφορίζει γάρ τούς τοιούτους μέχρις ἄν προσλάβωνται αὖθις τάς οἰκείας συμβίους· ἐπιμένοντας δέ, καθαιρεῖ. Κωλύσαντες οἱ θεῖοι Πατέρες τούς ἐπισκόπους μετά τήν χειροτονίαν ταῖς οἰκείαις συνοικεῖν γυναιξίν, ὑποδιαστέλλουσι τά περί τῶν διακόνων, καί τῶν ἱερέων· καί διορθούμενοι ὥσπερ τό γινόμενον χάριν τούτων εἰς τήν τῶν Ῥωμαίων ἐκκλησίαν, δηλονότι τό ἀναγκάζεσθαι καί τούτους μετά τήν χειροτονίαν ἀπέχειν ἐκ τῶν πρότερον συζευχθεισῶν αὐτοῖς γυναικῶν· ἀναστέλλοντες δέ καί τούς ἴσως μέλλοντας εἰπεῖν, κωλύεσθαι καί τούτους συνεῖναι ταῖς οἰκείαις γυναιξίν, ὥσπερ δή κεκώλυνται καί οἱ ἀρχιερεῖς, διορίζονται, τούς ἀξίους χειροτονίας μή ἀποζευγνύεσθαι ἐκ τῶν προτέρων νομίμων γυναικῶν αὐτῶν. Προστιθέασι δέ, μή ἔχειν τούτους τήν μετά τῶν ὁμοζύγων αὐτῶν συνάφειαν ἀδιάφορον· ἀλλά ἀποδιΐστασθαι τούτων, κατά τόν καιρόν τῆς ἐφημερίας αὐτῶν, ἤγουν καθ’ οὕς ἱερουργοῦσι καιρούς· ὥσπερ τοῦτο διωρίσατο καί ἡ ἐν Καρθαγένῃ σύνοδος ἐν τῷ γ΄ καί δ΄ καί κη΄ κανόνι, καί ὁ γ΄ κανών τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας Διονυσίου. Τούς δέ τολμῶντας ἀποστερεῖν μετά τήν χειροτονίαν τούς διακόνους καί τούς ἱερεῖς τῆς μετά τῶν προτέρων νομίμων γυναικῶν αὐτῶν συναφείας, καθαιρεῖσθαί φασι· προσέτι γε μήν, καί αὐτούς τούς χειροτονουμένους, προφάσει εὐλαβείας, τάς γυναίκας αὐτῶν ἐκβάλλοντας, ἀφορίζεσθαι διορίζονται· ἐπιμένοντας δέ τῷ κακῷ, ἤγουν μή προσλαμβανομένους ταύτας, καί καθαιρεῖσθαι. Ὑπέξελέ μοι τούς ἐν ταῖς βαρβαρικαῖς ἐκκλησίαις ἱερεῖς· καί ἀνάγνωθι τόν λ΄ κανόνα τῆς παρούσης συνόδου περί τούτων θεσμοθετοῦντα. Μή ἐναντιωθῇς δέ τῷ γ΄ κανόνι τῆς ἐν Καρθαγένῃ συνόδου, λέγοντι κωλύεσθαι τῆς μετά τῶν ὁμοζύγων αὐτῶν συναφείας, κατά τόν καιρόν τῆς ἐφημερίας αὐτῶν, ἐπισκόπους, πρεσβυτέρους, καί διακόνους· ὁ γάρ δ΄ κανών τῆς αὐτῆς συνόδου, καί ὁ κη΄ καί ὁ παρών, καί τούς ὑποδιακόνους προστίθησι. Σημείωσαι, ὅτι καί ἀπό τοῦ παρόντος κανόνος ἀναγκάζονται οἱ ἱερεῖς, οἱ διάκονοι, καί οἱ ὑποδιάκονοι, ὡς τά ἱερά μεταχειριζόμενοι, ἐγκρατεύεσθαι, τοὐτέστι μή συνάπτεσθαι ταῖς ἰδίαις γυναιξί κατά τόν καιρόν τῆς ἐφημερίας αὐτῶν. Οἱ γοῦν διόλου καί σχεδόν καθ’ ἑκάστην λειτουργοῦντες, καί ψηλαφῶντες τά ἅγια, τί ἀπολογήσονται; Ἀναγνωσον καί ζήτει γ΄, δ΄ καί κη΄ κανόνα τῆς ἐν Καρθαγένῃ συνόδου καί τά ἐν αὐτοῖς. Κᾂν οἱ Ῥωμαῖοι τόν εἰς διάκονον, ἤ πρεσβύτερον προαγόμενον, ἀφεῖναι τήν γυναῖκα βεβούληνται· ἡμεῖς ἐῤῥῶσθαι τά διακόνων, καί πρεσβυτέρων, βουλόμεθα συνοικέσια. Ὁ δέ βιαζόμενος λύσαι, καθῃρημένος. Εἰ καί ἐν τῇ Ῥωμαίων ἐκκλησίᾳ, ὡς ἐν τάξει κανόνος, κρατεῖ τό, τόν μέλλοντα γενέσθαι, πρεσβύτερον, ἤ διάκονον, πρό τῆς χειροτονίας ὁμολογεῖν τό μηκέτι συνάπτεσθαι τῇ αὐτοῦ γαμετῇ, ἀλλά τήν πρός αὐτήν συνάφειαν διαλύειν· ἀλλ’ οὖν ὡς ἐναντιούμενον καί τῇ εὐαγγελικῇ καί τῇ ἀποστολικῇ ἀκριβείᾳ, ἄδεκτόν ἐστι καί τῷ παρόντι κανόνι· καί διορίζεται μηδαμῶς τούς πρεσβυτέρους καί διακόνους τά κατά νόμους συστάντα συνοικέσια διαλύειν· ἀλλά τήν πρός τάς γαμετάς αὐτῶν συνάφειαν διατηρεῖν, ἀπέχεσθαι δέ τῆς πρός αὐτάς ὁμιλίας κατά τόν καιρόν τόν προσήκοντα, Τοὐτέστιν ἐν τῷ καιρῷ τῆς νηστείας, καί τῆς τῶν ἁγίων μεταχειρήσεως· ὅπως δυνηθῶσιν, ὅ παρά τοῦ Θεοῦ αἰτοῦσιν ἁπλῶς, ἐπιτυχεῖν· τόν δέ ἐπιχειρήσαντα προφάσει εὐλαβείας τήν ἑαυτοῦ ἐκβαλεῖν γυναῖκα, ἀφορίζεσθαι· εἶτα καί ἀδιόρθωτον μένοντα, καθαιρεῖσθαι, κατά τόν ἀποστολικόν πέμπτον κανόνα. Τοῦτο διορίζει ὁ παρών Κανών∙ ἐπειδή ἐμάθομεν ὅτι εἰς τήν Ῥώμην ὡς Κανὼν φυλάττεται ἀπαράβατος, τό νά ὁμολογοῦσιν ἐν καιρῷ τῆς χειροτονίας οἱ μέλλοντες γίνεσθαι Διάκονοι, καί Πρεσβύτεροι, ὅτι μετά τήν χειροτονίαν πλέον νά μή σμίγωσι μέ τάς γυναῖκάς των: ἡμεῖς ἀκολουθοῦντες εἰς τόν παλαιόν Κανόνα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, τόν ε΄ δηλαδή, θέλομεν καί διορίζομεν νά μένουσι στερεά καί ἀχώριστα τά συνοικέσια τῶν ἱερωμένων, χωρίς νά χωρίζωμεν αὐτούς μετά τήν χειροτονίαν, ἀπό τήν μίξιν τῶν ἰδίων των γυναικῶν, τήν ἐν τῷ πρέποντι καιρῷ γινομένην. Ὅτε δηλαδή δέν εἶναι νηστεία, καί ὄτε δέν ἱερουργοῦσι τά θεῖα μυστήρια,1 ὥστε ὅποιος εἶναι ὕπανδρος μέ γυναῖκα νόμιμον, καί εἶναι ἄξιος διά νά γένῃ Ὑποδιάκονος, Διάκονος, καί Πρεσβύτερος, ἂς γίνεται, καί ἂς μή χρεωστῇ ἀναγκαίως νά ὁμολογῇ, ὅτι θέλει χωρισθῇ ἀπό τήν γυναῖκά του. Δία νά μή βιαζώμεθα ἐκ τούτου νά ἀτιμάζωμεν τόν γάμον, τόν καί παρά τοῦ Θεοῦ νομοθετηθέντα, καί μέ τήν αὐτοῦ παρουσίαν εὐλογηθέντα κατά τόν ἐν Κανᾷ γάμον δηλ. διότι καί ἡ ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ φωνή τοῦ Κυρίου βοᾷ. Ἐκείνους ὁποῦ ὁ Θεός ἥνωσε διά τοῦ νομίμου γάμου, ἂς μή τούς χωρίζῃ ἄνθρωπος∙ καί ὁ Ἀπόστολος διδάσκει, ὁ γάμος εἶναι τίμιος, καί ἡ κοίτη ἀμίαντος καί πάλιν, ἐδέθης μέ γυναῖκα, μή ζήτει νά χωρισθῇς ἀπό αὐτήν. Καθὼς δέ οἱ Πατέρες τῆς ἐν Καρθαγένῃ Συνόδου προνοοῦντες διά τήν σεμνότητα τῶν ἱερωμένων, ὥρισαν ὅτι οἱ τά ἱερά μυστήρια ψηλαφῶντες Ὑποδιάκονοι, Διάκονοι, καί Πρεσβύτεροι νά ἐγκρατεύωνται ἀπό τάς συμβίας των, κατά τούς ἰδίους των ὄρους2 κατά τόν λγ΄ Κανόνα, ἵνα τήν διά τῶν Ἀποστόλων, καί ἐξ αὐτῆς τῆς ἀρχαιότητος κρατήσασαν παράδοσιν, καί ἡμεῖς ὁμοίως φυλάξωμεν, κατά τόν γ΄ Κανόνα τῆς αὐτῆς (δηλαδή καί τάς ἐγγράφους παραδόσεις, καί τάς ἀγράφους, κατά τόν Ζωναρᾶν, καί Βαλσαμῶνα), οὕτω καί ἡμεῖς τά αὐτά μέ τούς πατέρας τούτους λέγοντες, διορίζομεν, ὅτι, αἱ ἀνωτέρω τρεῖς τάξεις τῶν ἱερωμένων νά ἐγκρατεύωνται ἀπό τάς γυναῖκάς των ἐν καιρῷ νηστείας, καί προσευχῆς, κατά τόν Παῦλον. Διότι, οἱ τῷ θυσιαστηρίῳ προσεδρεύοντες πρέπει νά ᾖναι ἐγκρατεῖς ἀπό ὅλα ἐν τῷ καιρῷ ὁποῦ ἱερουργοῦσι, διά νά ἠμποροῦν μέ τό μέσον τῆς ἐγκρατείας ταύτης, νά λαμβάνουσιν ἀπό τόν Θεόν, ἐκεῖνο ὁποῦ ζητοῦσιν ἁπλῶς, ἤ ἀδιακρίτως δηλαδή κατά τόν Ζωναρᾶν, ἤ διά τό κοινόν συμφέρον τοῦ λαοῦ (κατά τόν γ΄ δηλ. τῆς αὐτῆς Καρθαγ.)∙ ὅποιος λοιπόν τολμήσοι ἔξω ἀπό τούς Ἀποστολικούς Κανόνας νά κωλύσῃ τούς Ὑποδιακόνους, Διακόνους, καί Πρεσβυτέρους ἀπό τήν νόμιμον μίξιν τῶν γυναικῶν τους, ἂς καθῄρεται.3 Ἐκθέτει δέ αὐτολεξεί τόν ε΄ Ἀποστολ., οὗ τήν ἑρμηνείαν ἀνάγνωθι. 1Σημείωσαι ὅτι ὁ Πατριάρχης κύρ. Λουκᾶς ἐρωτηθείς πόσας ἡμέρας πρέπει νά ἀπέχουσι γυναικός οἱ μέλλοντες μεταλαβεῖν, ἀπεφήνατο συνοδικῶς ὅτι τρεῖς ἡμέρας νά μήν πλησιάσουν εἰς τάς γυναῖκάς των, οὐ μόνον οἱ ἱερωμένοι, ἀλλά καί οἱ ὕπανδροι κοσμικοί. Διότι ἂν ὁ Θεός ἐπρόσταξε τούς Ἑβραίους τρεῖς ἡμέρας νά μήν πλησιάσουν εἰς τάς γυναῖκάς των, διά νά λάβουν τόν παλαιόν νόμον, «Γίνεσθε ἕτοιμοι∙ τρεῖς ἡμέρας μή προσέλθετε γυναικί (Ἔξοδ. κεφ. ιθ΄, 45)» πόσῳ μᾶλλον πρέπει νά φυλάττωσι ταύτας καί ἐκεῖνοι ὁποῦ μέλλουν νά λάβουν μέσα εἰς τόν ἑαυτόν τους, ὄχι τόν νόμον∙ ἀλλά τόν ἴδιον νομοθέτην Θεόν διά τῆς θείας εὐχαριστίας; καί ἂν ὁ Ἀβιμέλεχ (ἤ Ἀβάθαρ) ὁ Ἀρχιερεύς μέλλωντας νά δώσῃ τούς ἄρτους τῆς προθέσεως εἰς τόν Δαβίδ, καί εἰς τά παληκάριά του, ἠρώτησεν αὐτούς, ἂν ἦτον καθαροί ἀπό γυναικός, καί αὐτοί ἀπεκρίθησαν ὅτι τρεῖς ἡμέρας ἦτον φυλαγμένοι ἀπό μίξιν γυναικός. Καί ἀπεκρίθη Δαβίδ τῷ ἱερεῖ καί εἶπεν∙ ἀλλά ἀπό γυναικός ἀπεσχήμεθα χθές καί τρίτην ἡμέρα (Βασιλ. κα΄, 5), πῶς δέν πρέπει νά ᾖναι τρεῖς ἡμέρας καθαροί ἀπό γυναικός οἱ κοινωνῆσαι μέλλοντες τοῦ δεσποτικοῦ σώματος; ἀλλά καί ἐκεῖνοι ὁποῦ μέλλουν νά ὑπανδρευθοῦν, πρέπει νά ἐξομολογοῦνται μετά τῶν γυναικῶν των, νά νηστεύουν καί νά προετοιμάζωνται, καί πρό τοῦ μέν νά ἀρχίσῃ ἡ θεία λειτουργία, νά στεφανώνωνται∙ ἀφ’ οὗ δέ στεφανωθοῦν, τότε νά ἀρχινᾷ ἡ θεία λειτουργία, καί τελειωθείσης ταύτης νά προσέρχωνται νά μεταλαμβάνουν τά θεῖα μυστήρια, καί νά φυλάττωνται νά μήν σμίγουν ἐκείνην τήν νύκτα μετά τήν θείαν κοινωνίαν, καθὼς μία τοιαύτη ἁγιωτάτη συνήθεια καί τάξις, καί ἐφυλάττετο, καί φυλάττεται ἕως τοῦ νῦν ἀπό τούς ἀληθινούς, καί θέλοντας σωθῆναι χριστιανούς. Διά τοῦτο, κατά τόν Βαλσαμῶνα, καί ὁ ἀνωτέρω ῥηθείς κύρ. Λουκᾶς εἰς ἐπιτίμια καθυπέβαλε τούς νεονύμφους ἐκείνους ὁποῦ ἐσμίχθησαν κατά τήν αὐτήν ἡμέραν μετά τήν ἁγίαν κοινωνίαν. Ἐντεῦθεν συμπεραίνομεν ἐκ τοῦ μείζονος τό ἔλαττον, ὅτι ἂν ᾖναι ἀρκετή εἰς ἑτοιμασίαν τῆς θείας Κοινωνίας ἡ τριήμερος ἀποχή τῆς σαρκικῆς μίξεως, πολλῷ μᾶλλον εἶναι ἀρκετή εἰς αὐτήν ἡ τριήμερος νηστεία. Καί μ’ ὅλον ὁποῦ ἀπό τούς θείους Κανόνας νηστεία πρός τῆς μεταλήψεως οὐ διορίζεται∙ οἱ δυνάμενοι δέ νηστεύειν πρό αὐτῆς καί ὁλόκληρον ἑβδομάδα, καλῶς ποιοῦσιν. Ὅρα καί τήν β΄ ὑποσημείωσιν τοῦ ξγ΄ Ἀποστολικοῦ∙ καί τήν τοῦ ζ΄ τῆς ἐν Νεοκαισαρείᾳ.2Τό κατά τοῦ ἰδίους ὅρους, ἡ μέν ἐν Καρθαγ. ἐκλαμβάνει ἀντί τοῦ, κατά τάς ἰδίας ὑποσχέσεις ὁποῦ οἱ τοιοῦτοι ἱερωμένοι ἔκαμαν νά ἐγκρατεύωνται, ἤτοι νά παρθενεύωσιν ἀπό τάς γυναῖκάς των μέ συμφωνίαν. Ἡ δέ οἰκουμενική αὕτη Σύνοδος βελτιοῦσα τά ἐκείνης, τοπικῆς οὔσης, τούς ἰδίους ὅρους ἐξέλαβεν, ἀντί τοῦ κατά τόν καιρόν τῆς ἱερουργίας καί τῆς ἰδίας ἐφημερίας, ὡς ὁ Ζωναρᾶς καί ὁ Βαλσαμών ἑρμηνεύουσιν. Ὠσαύτως καί τό ἐγκρατεῖς εἶναι ἐν πᾶσι τῆς ἐν Καρθαγένῃ∙ περί τῆς ἐν ταῖς ἐφημερίαις ἐγκρατείας ἀπό γυναικός, καί οὐχί πάντοτε ἡ Σύνοδος αὕτη ἐξέλαβεν, αἰχμαλωτίζουσα τό νόημα ἐκείνης εἰς λόγον ἀσφαλέστερον, ἵνα μή ἐκ τῆς ὑποσχέσεως τοῦ νά ἀπέχουν παντοτεινά οἱ ἱερωμένοι ἀπό τάς γυναῖκάς των, ἀναγκασθῶσιν ἐκ τούτων πολλοί νά πορνεύωσι καί νά ἀσελγαίνωσι. Βαρβαρικαί ἐκκλησίαι δέ ἦτον αἱ ἐν τῇ Λιβύῃ καί Βαρβαρίᾳ εὑρισκόμεναι∙ δι’ ὃ καί ὁ ιβ΄ Κανὼν τῆς παρούσης, ὀνομαστί Λιβύην καί Ἀφρικήν ἀναφέρει, ἐν αἷς ἐπεκράτει ἡ τοιαύτη συνήθεια.3Βλασφημοῦσιν οἱ Λατῖνοι, λέγοντες, ὅτι ἥμαρτεν ἡ παροῦσα Σύνοδος μέ τό νά νομοθετῇ εἰς τήν ἐν Ῥώμῃ ἐκκλησίαν περί γάμων ἱερέων, καί τῷ ἁγίῳ Πνεύματι φανερῶς ἀντιπίπτουσι, τῷ διά ταύτης λαλήσαντι. Διότι οἰκουμενική οὖσα αὕτη, πάσῃ τε τῇ οἰκουμένῃ μετ’ ἀξιώματος νομοθετεῖ, χωρίς ἐξαίρεσίν τινος∙ καί Πάπαι γάρ ταῖς Συνόδοις πείθονται, ὡς καί πᾶς Ἀρχιερεύς, καθὼς ὁ Πελάγιος ὁ Δεύτερος τοῦτό φησιν∙ οὐχ ἥμαρτε δέ αὕτη περί τοῦ γάμου τῶν ἱερέων διορίζουσα. Ἐπειδή ἕπεται καί τῇ γραφῇ, ἥτις θέλει νά μένῃ ὁ γάμος ἄλυτος∙ καί τῇ οἰκουμενικῇ α΄ ἥτις ἀπέφυγε τοῦτο, τό νά μή γίνεται δηλ. διαζύγιον βίᾳ εἰς τόν γάμον τῶν ἱερέων. Ἐπειδή δέ ἡ ἐν τῇ Ῥώμῃ ἀπαράβατος αὕτη συνήθεια, μᾶλλον δέ Κανών, ἠνάγκαζε πολλούς χωριζομένους βιαίως (βιαίως δέ λέγω, καθ΄ ὅτι πολλοί μέ τό νά ἠγάπων τήν ἀξίαν τῆς ἱερωσύνης, καί δέν ἐπιτύχαιναν μέ τό νά εἶχον γυναῖκας, ἠναγκάζοντο διά τήν τοῦ ἀξιώματος δόξαν νά χωρίζωνται τῶν γυναικῶν τους καί μή θέλοντες) νά πορνεύουσι, καί νά ἀσελγαίνουσι μετά ταῦτα, καί συνεισάκτους νά ἔχωσι (ὡς καί νῦν οἱ Λατῖνοι ἀνυποστόλως καί κατ’ ἐπιτροπήν μάλιστα ταύτας ἔχουσι), διά τοῦτο λέγω ἐμπόδισε τοῦτο ἡ Σύνοδος. Τούς μέν γάρ Ἀρχιερεῖς ἀνάγκη ἦτον νά ἐμποδίσῃ ἀπό τόν γάμον διά τάς αἰτίας ὁποῦ εἴπαμεν εἰς τόν ιβ΄ κανόνα, καί μάλιστα διά νά μή χαρίζουν εἰς τά τέκνα των τά τῆς ἐκκλησίας πράγματα. Περί δέ τῶν ἱερέων δέν εἶναι τόση ἀνάγκη, ὡσάν ὁποῦ ὁ ἱερεύς ἐδιωρίσθη νά ᾖναι οἰκουρός παροικίας μικρᾶς, καί χωρίου, καί γειτονίας. Ἄλλως τε, καί ἐάν τις τῶν ἱερέων, γνώμῃ τῆς συζύγου αὐτοῦ διαζεύγνυται, ἤ ἀπέχῃ πρός καιρόν, δεκτέον τό ἔργον. Τό δέ βιαίως χωρίζεσθαι, ὅπερ ἐπροξένει ὁ ἐν τῇ Ῥώμῃ Κανών τῆς ὁμολογίας τῶν ἱερέων, παράνομόν ἐστι, καί ἀντινομοθεσία κατά τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Εἰ δέ καί κατηγοροῦσιν οἱ Λατῖνοι τήν Σύνοδον ταύτην, διά τί ἐνεργοῦσι τό ὑπ’ αὐτῆς θεσπιζόμενον; τοῦ γάρ τῶν Μαρωνιτῶν ἔθνους τοῦ περί τόν Λίβανον ὄρους, καί τήν Φοινίκην κειμένου, λατινοφρονοῦντος, συγχωροῦσι τούς ἱερεῖς νά ἔχωσι τάς γυναῖκάς των. Ἂς κατηγοροῦσιν οὖν ἑαυτούς οἱ δύστηνοι, διότι συγχωροῦσι τούς ἱερεῖς τῶν Μαρωνιτῶν νά σμίγωσι μέ τάς γυναῖκάς των, καί ἐν τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ νά λειτουργοῦσιν, ἀντιπίπτοντες τῷ Παύλῳ, καί τοῖς Κανόσι, τούτῳ τε, καί τῷ γ΄ Διονυσίου, καί ε΄ καί ιγ΄ Τιμοθέτου, οἵ τινες τοῦτο κωλύουσι, καί διότι συγχωροῦσι τούς διγαμήσαντας ἐν τῇ Λεχίᾳ ὀρθοδόξους, νά ἔχωσι τήν ἱερωσύνην, ἂν μόνον δεχθῶσι τόν παπισμόν, τό ὁποῖον εἶναι καί εἰς τούς κανόνας, καί εἰς ὅλην τήν ἀρχαιότητα ἐναντίον, καί ἐν τάξει ἀξιώματος λέγεται, ὅτι ὁ δίγαμος οὐ δύναται εἶναι κληρικός.
