Ἐπιχώριοι πρεσβύτεροι ἐν τῷ Κυριακῷ τῆς πόλεως προσφέρειν οὐ δύνανται, παρόντος ἐπισκόπου, ἤ πρεσβυτέρων πόλεως· οὔτε μήν ἄρτον διδόναι ἐν εὐχῇ, οὐδέ ποτήριον· ἐάν δέ ἀπῶσι, καί εἰς εὐχήν κληθῇ μόνος, δίδωσιν.
Ὁ τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου ἕκτος κανών, μηδένα ἀπολελυμένως χειροτονεῖσθαι διακελεύεται. Οἱ γοῦν ἐν χωρίων ἤ κωμῶν ἐκκλησίαις χειροτονηθέντες, πῶς ἐν ἐκκλησίᾳ πόλεως δυνήσονται προσφέρειν, καί ταῦτα παρόντος τοῦ ἐπισκόπου τῆς πόλεως, ἤ πρεσβυτέρων ἐν αὐτῇ καθιερωθέντων; Οὔτε οὖν προσφέρειν δύνανται οἱ τοιοῦτοι, ἤγουν προσκομίζειν ἐπί λειτουργία, οὔτε ἄρτον ἤ ποτήριον διδόναι ἐν εὐχῇ, Τοὐτέστιν, οὐδέ τῶν ἁγίων δώρων ἔξεστιν αὐτοῖς μεταδιδόναι τῷ λαῷ ἐν εὐχῇ, ἤτοι ἐν ἱερουργίας καιρῷ. Οἱ γάρ προσφέρειν οὐ δυνάμενοι, οὐδέ τά ἄλλα τά τοῖς προσφέρουσιν ἀνήκοντα πράξουσιν ἐκεῖ. Ἐάν δέ ἀπῶσι ὁ τῆς πόλεως ἐπίσκοπος καί οἱ ἐν αὐτῇ ἱερεῖς, καί κληθῇ χωρίου ἤ κώμης ἱερεύς εἰς εὐχήν, τότε καί τῶν ἁγιασμάτων μεταδίδωσιν. Πανταχοῦ τῆς ἐκκλησιαστικῆς εἰρηναίας καταστάσεως τοῖς Πατράσιν ἐμέλησε. Διό, φασίν, ὡς, ἐπεί ἕτεροι πρεσβύτεροι χειροτονοῦνται εἰς τάς ἔξω τῶν πόλεων ἐκκλησίας, καί ἕτεροι ἐν τῷ Κυριακῷ τῆς πόλεως, ἤγουν ἐν τῇ ἐπισκοπῇ, οὐκ ὀφείλουσιν οἱ ἐπιχώριοι πρεσβύτεροι καταυθαδιάζειν τῶν τῆς πόλεως ἱερέων καί τοῦ ἐπισκόπου, καί ἱερουργεῖν ἐν τῷ Κυριακῷ, παρόντος καί ταῦτα τοῦ ἐπισκόπου, ἤ τῶν πρεσβυτέρων τῶν καθιερωθέντων ἐν τῷ Κυριακῷ. Τοῦτο γάρ εἰς ἀταξίαν ἀφορᾷ, καί εἰς καταφρόνησιν καί ὕβριν τοῦ ἐπισκόπου καί τῶν πρεσβυτέρων, ὡς δῆθεν καταγινωσκομένων. Εἰ μέν τοι ἀποδημοῦσιν οἱ πρεσβύτεροι καί ὁ ἐπίσκοπος, καί κληθῇ ἱερεύς ἐπιχώριος παρά τοῦ λαοῦ, ἀκωλύτως ἱερουργήσει. Καί τά μέν τοῦ κανόνος ἐν τούτοις∙ ἐγράφησαν δέ οὕτω διά τούς λέγοντας, ἐπεί κεκανόνισται ἕνα ἕκαστον χειροτονεῖσθαι εἰς τήνδε τήν ἐκκλησίαν καί μή ἀπολελυμένως, οἱ ἐπιχώριοι δέ ἱερεῖς εἰς τάς ἔξω τῆς πόλεως ἐκκλησίας ἐχειροτονήθησαν, οὐκ ὀφείλουσι χωρίς ἐπιτροπῆς τοῦ ἐπισκόπου ἐν ἐκκλησίᾳ πολιτικῇ ἱερουργεῖν, κᾂν μετακληθῶσιν, ὥσπερ οὐδέ οἱ παρ’ ἐνορίαν ἀρχιερεῖς. Τήν τοιαύτην οὖν ἀμφιβολίαν λύοντες οἱ Πατέρες φασίν, ὅτι, παρόντων μέν τῶν ἐπισκόπων, ἤ τῶν πρεσβυτέρων, οὐ δύναται εἰς πόλιν ἱερουργεῖν ἐπιχώριος ἱερεύς∙ ἀπόντων δέ δύναται, καί χωρίς ἐπιτροπῆς ἐπισκοπικῆς. Ταῦτα δέ περί ἱερέων νόει μόνων, ὅτι καί οὗτοι ἐκ τῆς παροικίας ἐκείνης εἰσί, καί ὑπό τόν ἐγχώριον ἐπίσκοπον τελοῦσιν. Ἑτέρας γάρ παροικίας ἐπίσκοπος εἰς τήν μή ὑποκειμένην αὐτῷ πόλιν οὐ λειτουργεῖ, μή ἐπιτρέποντος τοῦ ἐγχωρίου ἐπισκόπου, κᾂν μετακαλεῖται ὑπό τοῦ ταύτης λαοῦ. Νομίζω δέ, ὅτι οὐδέ ἱερεύς ἵνα λειτουργήσῃ παρ’ ἐνορίαν παρά γνώμην τοῦ ἐγχωρίου ἐπισκόπου. Διορίζει ὁ παρών Κανών, ὅτι δέν ἠμποροῦν οἱ τῶν χωρίων, (ἤ τῶν μικρῶν πόλεων) Ἱερεῖς, νά λειτουργοῦν εἰς τήν ἐκκλησίαν τῆς καθ’ αὐτό καί μεγάλης πόλεως. Καί μάλιστα ὅταν ᾖναι παρὼν ὁ Ἐπίσκοπος, ἤ οἱ ἱερεῖς τῆς πόλεως. Ἀλλ’ οὔτε νά δίδουσιν ἄρτον καί ποτήριον ἐν εὐχῇ. Ἤτοι, οὔτε νά μεταλαμβάνουν τούς ἐν τῇ πόλει Χριστιανούς ἐν καιρῷ λειτουργίας. Ἐάν δέ τυχόν λείπουσιν ὁ Ἐπίσκοπος, καί οἱ ἱερεῖς τῆς πόλεως, νά καλεσθῇ χωρίου (ἤ μικρᾶς πόλεως) Ἱερεύς εἰς εὐχήν, τότε ἠμπορεῖ καί νά μεταλάβῃ τούς ἐκεῖσε ἀπροκριματίστως. Ἀπολύτως γάρ οὐδείς χειροτονεῖται∙ ἀλλ’ ἕκαστος ἐν ᾧ ἐκλήθη, ἐκεῖ πρέπει καί νά μένῃ κατά τόν Ἀπόστολον.
