Περί τοῦ τούς ἐπισκόπους κρίσει τῶν μητροπολιτῶν καί τῶν πέριξ ἐπισκόπων καθίστασθαι εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν ἀρχήν, ὄντας ἐκ πολλοῦ δεδοκιμασμένους ἔν τε τῷ λόγῳ τῆς πίστεως, καί τῇ τοῦ εὐθέος βίου1 (ΠΗΔΑΛΙΟΝ) πολιτείᾳ.
Τό παλαιόν οἱ δῆμοι τῶν πόλεων ᾑροῦντο τούς ἐπισκόπους. Ὅτι δέ στάσεις ἐντεῦθεν ἠγείροντο, διά τοῦτο τοῖς ἐπισκόποις ἑκάστης ἐπαρχίας τά περί τῆς τῶν ἐπισκόπων καταστάσεως ἀνετέθη ψηφίσματα. Ἐπάγει δέ ὁ κανών, καί οἵους δεῖ εἶναι τούς εἰς ἐπισκοπήν προχειριζομένους, ἤγουν πρό πολλοῦ δεδοκιμασμένους ἅν τε τῷ λόγῳ τῆς πίστεως, Τοὐτέστιν ὀρθῶς καί ὑγιῶς ἔχοντας περί τήν πίστιν, ἤ καί ἄλλως, ἤτοι περί τόν λόγον τῆς πίστεως γεγυμνασμένους καί δοκίμους. Τῷ μέν γάρ Τιμοθέῳ γράφων ὁ μέγας Παῦλος, διδακτικόν εἶναι δεῖν λέγει, τόν ἐπισκοπῆς ὀρεγόμενον. Τῷ Τίτῳ δ’ ἐπιστέλλων, ἀντεχόμενον τοῦ κατάτήν διδαχήν πιστοῦ λόγου, ἵνα δυνατός ᾖ καί παρακαλεῖν ἐν τῇ διδασκαλίᾳ τῇ ὑγιαινούσῃ, καί τούς ἀντιλέγοντας ἐλέγχειν. Οὕτω μέν οὖν ἔχειν τόν ἐπισκοπῆς προστησόμενον ἐν τῷ λόγῳ τῆς πίστεως ὁ κανών διατάττεται∙ ἐν δέ τῇ πολιτείᾳ, ἤγουν τῇ τοῦ βίου διαγωγῇ, εὐθύτατον εἶναι, μή σκολιόν, μή πονηρίας μεστόν, ἀλλά κἀκεῖ δεδοκιμασμένον, καί γνώριμον∙ ὅτι εὐθύς ὁ βίος αὐτῷ, καί ὁ τρόπος, καί ἡ πολιτεία ἀνεπίληπτος. Καί ὁ παρών κανών κωλύει ὑπό τοῦ ὄχλου τούς ἐπισκόπους ψηφίζεσθαι∙ καί διορίζεται παρά μητροπολιτῶν καί ἐπισκόπων τούτους καθίστασθαι. Παρακελεύεται δέ δοκίμους εἶναι αὐτούς κατά τε τό δόγμα καί τόν βίον. Ὁ πίστει καί πολιτείᾳ δοκιμώτατος, καί λογιώτατος, ἐπιτήδειος εἰς ἐπισκοπήν. Δεῖ γάρ τόν ἐπίσκοπον δόκιμον εἶναι τῇ πίστει, καί τῷ ὀρθῷ βίῳ. . Ὁ παρών Κανών διορίζει, ὅτι μέ τήν κρίσιν, καί ψῆφον τῶν πέριξ Μητροπολιτῶν καί Ἐπισκόπων τῆς ἐπαρχίας, νά γίνωνται οἱ χειροτονούμενοι Ἐπίσκοποι, ὄντες πρό πολλῶν χρόνων δεδοκιμασμένοι, καί μαρτυρημένοι, καί κατά τά ὀρθόδοξα δόγματα τῆς πίστεως, καί κατά τήν μέ ὀρθόν λόγον γινομένην ἐνάρετον πολιτείαν. Ὅρα καί τόν α΄ Ἀποστολικόν, καί τόν δ΄ τῆς α΄. 1Ἐν ἄλλοις, βίου. (σημ: στο Πηδάλιο υπάρχει η λέξη «λόγου», εξ ού και η παραπομπή).
