Τούς πρό τοῦ βαπτίσματος τεθυκότας, καί μετά ταῦτα βαπτισθέντας, ἔδοξεν εἰς τάξιν προάγεσθαι, ὡς ἀπολουσαμένους.
Τό παλαιόν, τό μέν κήρυγμα ἐδέχοντο οἱ πλείους, καί ἐπίστευον τῷ Χριστῷ, βαπτίζεσθαι δέ ὑπερετίθεντο. Διό καί ὁ Θεολόγος Γρηγόριος, καί ὁ μέγας Βασίλειος, τούς εἰς τό ἅγιον βάπτισμα προτρεπτικούς συνεγράψαντο λόγους. Ἦσαν οὖν ἐν τοῖς καιροῖς τῶν διωγμῶν τοιοῦτοι πολλοί, Χριστιανοί μέν ὄντες, μήπω δέ βαπτισθέντες. Φησίν οὖν περί τούτων ὁ κανών, ὅτι, ἐάν τινες ἔθυσαν κατασχεθέντες ὡς Χριστινοί, ἀφώτιστοι δέ ὄντες μετά ταῦτα ἐβαπτίσθησαν, οὐδέν αὐτούς κωλύει τό θύσαι εἰς τό προαχθῆναι εἰς τάξιν, Τοὐτέστιν εἰς ἱερωσύνης βαθμόν∙ τό γάρ ἅγιον βάπτισμα, ἅπαντα τά πρῴην μολύσματα ἀπολοῦσαι καί ἐκκαθάραι πιστεύεται, ὁποῖα ἂν εἶεν. Τινές ἄπιστοι τό μέν κήρυγμα ἐδέχοντο, καί ἐπίστευον τῷ Χριστῷ∙ βαπτίζεσθαι δέ ὑπερετίθεντο. Ἐπεί οὖν οὗτοι κατά τούς λοιπούς ἀπίστους θύσαντες ἠξίουν, μετά τό βαπτισθῆναι ἱερωθῆναι, καί οὐ παρεχωροῦντο, ὡς τινῶν λεγόντων μή ὀφείλειν τούτους εἰς βαθμούς ἐκκλησιαστικούς προαναβιβάζεσθαι κατά τούς προῤῥηθέντας κανόνας, τούς ἐπιτιμῶντας τούς θύσαντας τοῖς εἰδώλοις∙ διωρίσαντο οἱ Πατέρες, τούτους εἰς ἱερωσύνην προάγεσθαι, ὡς διά τοῦ ἁγίου βαπτίσματος ἀπολουσαμένους καί καθαρισθέντας ἀπό παντός ῥύπου ἁμαρτίας. Ἐρωτήσει δέ τις, καί τίνος χάριν, τούτους μέν ἑκοντί καί μή κατά βίαν θύσαντας δεχόμεθα καί βαπτίζομεν, καί τῷ κλήρῳ συντάττομεν, τούς δέ Χριστιανούς κατά βίαν θύσαντας, οὐ μόνον ἱερωσύνης οὐκ ἀξιοῦμεν, ἀλλά καί ἐπιτιμίοις καθυποβάλλομεν, ὡς προείρηται; Λύσις. Ἐκεῖνοι μέν Χριστιανοί ὄντες, καί τάς βασάνους μή ἀναμείναντες, ἀλλά θύσαντες, ἀρνησίθεοι γεγόνασι, καί ὡς τά ἔσχατα ἐπταικότες, εἰς ἱερωσύνην οὐ παραδέχονται, ἀλλά καί ἐπιτιμῶνται∙ οὗτοι δέ, ἐκ γενετῆς ὄντες ἄπιστοι, καί πρό τοῦ θείου βαπτίσματος θύσαντες, οὐκ ἠρνήσαντο τόν Θεόν∙ πῶς γάρ, ὃν ἔτι οὐ παρεδέξαντο, διά τό μηδέ βαπτισθῆναι; καί κατά τοῦτο οὐδέ ἥμαρτον ποιήσαντες κατά τήν οἰκείαν θρησκείαν∙ κἀντεῦθεν καί προσερχόμενοι τῇ ἐκκλησίᾳ δέχονται ὡς ἄπιστοι. Καί ἐπεί οἱ τοιοῦτοι βαπτιζόμενοι καί ἱερωσύνης ἀξιοῦνται, μετά δοκιμασίας ἐπισκοπικῆς, οὐδέ αὐτοί κωλυθήσονται ἱερωθῆναι, ἀλλά γενήσεται καί ἐπί τούτοις πάντα τά τοῖς θείοις Πατράσι διωρισμένα χάριν τῶν ἐξ ἀπίστων βαπτισθέντων καί θελόντων ἱερωθῆναι. ΕΤΕΡΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ. Τῷ παρόντι κανόνι χρησάμενος ὁ ἁγιώτατος ἐκεῖνος πατριάρχης κυρός Πολύευκτος, πρῶτον μέν ἐξώθησεν ἐκ τῶν ἱερῶν περιβόλων τῆς ἁγιωτάτης τοῦ Θεοῦ μεγάλης ἐκκλησίας τόν βασιλέα κυρόν Ἰωάννην τόν Τσιμισκῆν, ὡς φονεύσαντα τόν βασιλέα κύριον Νικηφόρον τόν Φωκᾶν∙ ὕστερον δέ ἐδέξατο. Εἶπε γάρ μετά τῆς ἁγίας συνόδου ἐν τῆ γενομένῃ τηνικαῦτα συνοδικῆ πράξει, τῆ ἐν τῷ χαρτοφυλακείῳ ἀποκειμένῃ, ὡς, ἐπεί τό χρίσμα τοῦ ἁγίου βαπτίσματος τά πρό τούτου ἁμαρτήματα ἀπαλείφει, οἷα καί ὅσα ἄν ὦσι, πάντως καί τό χρίσμα τῆς βασιλείας τόν πρό ταύτης γεγονότα φόνον παρά τοῦ Τσιμισκῆ ἐξήλειψεν. Ἀκολούθως οὖν τῆ ταύτῃ πράξει, λέγουσιν ὅσοι μᾶλλόν εἰσι συμπαθέστεροι καί τόν τοῦ Θεοῦ ἔλεον τῆς κρίσεως προαρπάζουσι, διά τοῦ χρίσματος τῆς ἀρχιερωσύνης τά πρό ταύτης ἀπολείφεσθαι ἁμαρτήματα καί διενίστανται καλῶς περί τῶν πρό τῆς ἀρχιερωσύνης ψυχικῶν μολυσμάτων τούς ἀρχιερεῖς μή εὐθύνεσθαι∙ ὡς γάρ οἱ βασιλεῖς Χριστοί Κυρίου κέκληνται καί εἰσίν, οὕτω καί οἱ ἀρχιερεῖς εἰσί τε καί ὀνομάζονται. Κατασκευάζουσι δέ τόν οἰκεῖον λόγον καί ἀπό τοῦ εἶναι τῆς αὐτῆς δυνάμεως τάς ἀναγιγνωσκομένας εὐχάς, ὅτε στέφονται οἱ βασιλεῖς, καί ὅτε χειροτονοῦνται οἱ ἀρχιερεῖς. Ἀντί δέ τοῦ χριομένου ἐλαίου τοῖς βασιλεῦσι καί τοῖς ἀρχιερεῦσι, κατά τόν παλαιόν νόμον, εἶπον ἀρκεῖν τοῖς ἀρχιερεῦσι τόν ἐπικείμενον ζυγόν τοῦ εὐαγγελίου τῷ τραχήλῳ αὐτῶν, καί τήν δι’ ἐπικλήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σφραγίδα τοῦ χειροτονοῦντος. Εἰς συγκρότησιν δέ τούτων πάντων ἀναντίῤῥητον, χρῶνται καί τῷ τοῦ μεγάλου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου λόγῳ, τῷ γραφέντι μετά τήν οἰκείαν χειροτονίαν πρός τόν πατέρα αὐτοῦ, οὗ ἡ ἀρχή∙ Πάλιν ἐπ’ ἐμέ χρίσμα καί πνεῦμα∙ καί μάθῃς ὅτι οὐδέν ἧττον ἀξιοῦται τῆς τοῦ παναγίου Πνεύματος χάριτος ὁ ἀναξίως χειροτονηθείς, καί ἐν καθαρότητι τόν μετά τήν χειροτονίαν βίον ἀνύσας, τοῦ ἀξίως χειροτονηθένος, καί μετά τῆς αὐτῆς καθαρότητας τον ἐν ἡμῖν βίον ἀπολιπόντος. Ταῦτα περί ἀρχιερέων∙ περί γάρ ἱερέων καί ἑτέρων κληρικῶν, ζήτει συνόδου Νικαίας κανόνα ιθ΄, συνόδου Νεοκαισαρείας κανόνα θ΄, ια΄, Βασιλείου κανόνα κζ΄ καί Θεοφίλου ἐκ τοῦ υπομνηστικοῦ κανόνα δ΄, ε΄, η΄ και σημείωσαι ἀπό πάντων, ὅτι ἡ μέν χειροτονία τῶν ἀρχιερέων καί τό χρίσμα τῶν βασιλέων ἀπαλείφουσι τά πρό τῆς χειροτονίας καί τοῦ χρίσματος ἁμαρτήματα, οἷα ἄν ὦσι. Διά γάρ τοῦτο καί ἐξουσίαν ἔχουσιν οἱ ἐπίσκοποι ἀφιέναι ἁμαρτήματα, ὡς ἀκούσαντες ἅμα τῷ χειροτονηθῆναι, Ὅσα δήσετε ἐπί τῆς γῆς ἔσται δεδεμένα ἐν τῷ ουρανῷ, καί ὅσα λύσετε ἐπί τῆς γῆ, ἔσται λελυμένα καί ἐν τῷ οὐρανῷ. Ἡ δέ χειροτονία τῶν ἱερέων καί τῶν ἑτέρων ἱερωμένων μικρά ἁμαρτήματα ἀπαλείφει, συγκατάθεσιν , φημί, καί ψεῦδος, καί ἕτερα τοιαῦτα, μή ἐπάγοντα καθαίρεσιν∙ πορνείαν δέ οὐχί∙ ὅθεν οὐδέ ἀφιέναι ἁμαρτίας οἱ ἱερεῖς δύνανται∙ καί ἀνάγνωθι τῆς ἐν Νεοκαισαρείᾳ συνόδου κανόνα θ΄ τά αὐτά περί ἱερέων λέγοντα. Μή ἐναντιωθῆ δέ σοι ὁ ιζ΄ κανών τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, λέγων∙ Ὁ δυσί γάμοις ἐμπλακείς μετά τό βάπτισμα, ἤ παλλακήν χρησάμενος, οὐ δύναται εἶναι ἐπίσκοπος ἤ πρεσβύτερος, ἤ διάκονος, ἤ ὅλως τοῦ ἱερατικοῦ καταλόγου, μηδέ ὁ ιε΄ κανών, τά αὐτά σχεδόν διοριζόμενος. Ἀλλ’ ἐκλαβοῦ τό εἶναι εἰς τό γενέσθαι, καί εἰπέ, ὅτι ούδείς οὕτως ὀλισθήσας ἀξιωθήσεται ἐπισκοπικοῦ ἤ ἱερατικοῦ ἀξιώματος∙ ἀξιωθείς δέ παρά τά δεδογμένα, εἰ μέν ἐστιν ἐπίσκοπος, οὐκ ἀνακριθήσεται διά τάς ῥηθείσας αἰτίας∙ καί ὅτι οἱ ἀρχιερεῖς, ἅμα τῷ χειροτονηθῆναι, οὐ μόνον ἀποστολικοῦ χαρίσματος ἀξιοῦνται, ἀλλά καί προφητικοῦ. Οὕτω γάρ καί ὁ Σαούλ ἐν προφήταις, καί Καϊάφας ἄκων προεφήτευσεν εἰπών περί τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Συμφέρει ἕνα ἀπολέσθαι ὑπέρ παντός τοῦ λαοῦ. Ἦν, γάρ, φησίν, ἀρχιερεύς τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐκείνου. Εἰ δέ ἱερεύς ἐστιν, ἤ ἕτερος ἱερωμένος, καθαιρεθήσεται. Ἀνάγνωθι καί τό κθ΄ κεφ., τοῦ θ΄ τίτλου τοῦ παρόντος συντάγματος, καί εὑρήσεις ἐν αὐτῷ νόμους διαφόρους πολλά περί ἱερέων καί ἑτέρων ἱερωμένων διαλαμβάνοντας, ἐπισκόπων δέ ὅλως μνείαν μή ποιουμένους. Ὁ πρό τοῦ βαπτίσματος θύσας, ἀνεύθυνος μετά τό βάπτισμα. Ἐπεί τό ἅγιον βάπτισμα πάντα ῥύπον ψυχικόν ἀποπλύνει, εἰκότως ὁ πρό τοῦ βαπτίσματος θύσας, μετά τό βάπτισμα ἔσται ἀνεύθυνος, καί εἰς ἱερατικόν βαθμόν προαχθήσεται, εἴπερ ὁ μετά ταῦτα βίος αὐτοῦ εὑρεθῇ ἀνεπίληπτος. Κατά τόν παλαιόν καιρόν, πολλοί μέν ἐδέχοντο τόν Χριστιανισμόν, καί ἐπίστευαν εἰς τόν Χριστόν, ἀργοποροῦσαν δέ νά λάβουν τό ἅγιον βάπτισμα. Διά ταύτην τήν ἀφορμήν καί ὁ θεολόγος Γρηγόριος, καί ὁ μέγας Βασίλειος, συνέγραψαν τούς παρακινητικούς εἰς τό βάπτισμα λόγους. Διά τούτους λοιπόν λέγει ὁ παρών Κανών, ὅτι, ἂν ὡς Χριστιανοί οὗτοι ἐπιάσθησαν ἀπό τούς διώκοντας, καί ἐθυσίασαν, ἐάν μετά τήν θυσίαν ἐβαπτίσθησαν, ἠμποροῦν νά ἀναβοῦν καί εἰς βαθμόν Κλήρου καί Ἱερωσύνης. Ἐπειδή πιστεύομεν ὅτι τό ἅγιον βάπτισμα τούς ἐκαθάρισεν ἀπό ὅλα τά πρότερα ἁμαρτήματα, ὁποῖα καί ἂν ᾖναι, εἴτε συγγνωστά, εἴτε θανάσιμα. Ὅρα καί τόν β΄ Ἀποστολικόν.
