Ὁμοίως ἤρεσεν, ἵνα, ὁστισδήποτε εἴποι τήν χάριν τοῦ Θεοῦ, ᾗ τινι δικαιοῦται διά Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν, πρός μόνην ἄφεσιν ἁμαρτιῶν ἰσχύειν τῶν ἤδη πεπλημμελημένων, καί μή παρέχει ἔτι μήν βοήθειαν πρός τό μή ἕτερα πλημμελεῖσθαι, ἀνάθεμα εἴη.
(βλ. τον σχολιασμό του κανόνα στον 112ο της Καρχηδόνας) (βλ. τον σχολιασμό του κανόνα στον 112ο της Καρχηδόνας) (βλ. τον σχολιασμό του κανόνα στον 112ο της Καρχηδόνας) *Στο Πηδάλιο, ο 111ος κανόνας αντιστοιχεί στον 122ο (αρίθμηση Πηδαλίου). Ερμηνεία. Εἰς τρεῖς προτάσεις ἐπεριλάμβανον οἱ Πελαγιανοί τά αἱρετικά των φρονήματα. Εἰς μίαν μέν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος μεταχειριζόμενος μόνον τάς κατά φύσιν δυνάμεις, δύναται νά τηρήσῃ ὅλον τόν νόμον καί νά δικαιωθῇ, καί νά ἐπιμείνῃ εἰς τήν δικαιοσύνην, καί νά ἀπολαύσῃ ζωήν αἰώνιον. Εἰς ἄλλην δέ, ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν χρειάζεται κᾀμμίαν ἐσωτερικήν χάριν τοῦ Θεοῦ, διεγείρουσαν εἰς τό καλόν, ἤ βοηθοῦσαν, ἤ δικαιοῦσαν. Ἀλλ’ ἀρκεῖ μόνον εἰς αὐτόν πρός σωτηρίαν, τό αὐτεξούσιον, ὁ νόμος, ἡ διδασκαλία, καί τό παράδειγμα. Καί εἰς τρίτην, ὅτι ἂν καί χάρις παρά τοῦ Θεοῦ δίδεται, ὅμως αὕτη δίδεται διά τήν ἀξίαν τοῦ αὐτεξουσίου. Ὅθεν ἀπό τήν β΄ ταύτην αὐτῶν πρότασιν κρέμεται καί τοῦτο ὁποῦ διορίζει ὁ παρών κανών. Ἤγουν, ὅτι, ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ δικαιοῦσα τόν ἄνθρωπον ἐν τῷ βαπτίσματι, ἄφεσιν μόνον χαρίζει τῶν προτέρων ἁμαρτημάτων, ἀλλ’ ὄχι καί βοήθειαν εἰς τό νά μήν ἁμαρτάνῃ τινάς ἄλλην φοράν. Δι’ ὃ καί τούς τοῦτο λέγοντας ἀναθεματίζει. Ἡ γάρ καθολική ἐκκλησία πιστεύει ὅλον τόν ἐναντίον, δηλ. ὅτι ἡ διά Ἰησοῦ Χριστοῦ διδομένη χάρις ἐν τῷ Βαπτίσματι, καί ἄφεσιν τῶν προτέρων ἁμαρτιῶν παρέχει, καί δύναμιν καί βοήθειαν εἰς τό νά μήν ἁμαρτήσωμεν πλέον, ἂν ἡμεῖς ἀπό τήν ἀμέλειαν, δέν ἐκδώσωμεν τόν ἑαυτόν μας εἰς τάς ἁμαρτίας. Δι’ ὃ καί ὁ Δαβίδ, λέγει, «ὁ Θεός εἰς τήν βοήθειάν μου πρόσχες, Κύριε, εἰς τό βοηθῆσαί μοι σπεῦσον. Καί ἡ βοήθειά μου παρά Κυρίου κτ΄ καί ὁ Παῦλος, τό Πνεῦμα συναντιλαμβάνεται ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν. Καί αὐτό ὑπερεντυγχάνει ὑπέρ ὑμῶν». Καί μυρία ἄλλα ἐν ταῖς θείαις γραφαῖς εὑρίσκεται.
