Εἴ τις ἐπίσκοπος, ἤ πρεσβύτερος, ἤ ὅλως τοῦ κανόνος, ἄνευ γνώμης καί γραμμάτων τῶν ἐν τῇ ἐπαρχίᾳ επισκόπων, καί μάλιστα τοῦ κατά τήν μητρόπολιν, ὁρμήσειε πρός βασιλέα ἀπελθεῖν, τοῦτον ἀποκηρύττεσθαι, καί ἀπόβλητον γίνεσθαι, οὐ μόνον τῆς κοινωνίας, ἀλλά καί τῆς ἀξίας, ἧς μετέχων τυγχάνει· ὡς παρενοχλεῖν τολμῶντα τάς τοῦ θεοφιλεστάτου βασιλέως ἡμῶν ἀκοάς, παρά τόν θεσμόν τῆς ἐκκλησίας. Εἰ δέ ἀναγκαία καλοίη χρεία πρός βασιλέα ὁρμᾶν, τοῦτο πράττειν μετά σκέψεως καί γνώμης τοῦ κατά τήν μητρόπολιν τῆς ἐπαρχίας ἐπισκόπου καί τῶν ἐν αὐτῇ, τοῖς τε τούτων γράμμασιν ἐφοδιάζεσθαι.
Εἰ μή ὅτι πᾶσα ἀνάγκη, οὐ βούλονται οἱ κανόνες τούς ἐπισκόπους προσέρχεσθαι βασιλεῖ, καί ἐνοχλεῖν αὐτῷ ὑπέρ οἰκείων δεήσεων. Ἀλλά καί ὅτε μέλλοι τις ἀναγκαῖόν τι ἀνενεγκεῖν βασιλεῖ, μή ἀπέρχεσθαι ἄνευ γνώμης τῶν τῆς ἐπαρχίας ἐπισκόπων, ἀφ’ ἧς καί ὁ ἀπελθεῖν μέλλων ἐστί, μάλιστα δέ τοῦ μητροπολίτου τῆς ἐπαρχίας ἐκείνης∙ τόν δέ ὁρμήσαντα χωρίς γνώμης καί γραμμάτων τοῦ μητροπολίτου ἀπελθεῖν πρός βασιλέας, καθαιρεῖσθαι. Ὁ δέ τῆς ἐν Σαρδικῇ συνόδου ζ΄ κανών, καί η΄, εἰ διά βοήθειαν χηρῶν, καί ὀρφανῶν, καί πενήτων, καί λαϊκῶν προσφευγόντων τῇ ἐκκλησίᾳ ὡς ἀδικουμένων, ἤ καταδυναστευομένων, ἤ ἀποστερουμένων τῶν ἀνηκόντων αὐτοῖς, ἤ καί περιορισθῆναι διά πταίσματα καταδικασθέντων, προσελθεῖν ἐθέλοι τῷ βασιλεῖ, ἐκχωροῦσι τῷ τοιούτῳ ἀπιέναι∙ μᾶλλον δέ διάκονον στέλλειν οἰκεῖον πρός τόν βασιλέα μετά γραμμάτων εἰς ἐπικουρίαν τῷ προσφευγόντων τῇ ἐκκλησίᾳ. Ὁ παρών κανὼν διορίζεται, μή μόνον ἀφορίζεσθαι, ἀλλά καί καθαιρεῖσθαι τούς εἰς βασιλέα ἀπερχομένους ἐπισκόπους ἤ κληρικούς, ἄνευ γραμμάτων τοῦ κατά χώραν ἐπισκόπου, καί μάλιστα τοῦ μητροπολίτου, ὡς παρενοχλοῦντας τάς βασιλικάς ἀκοάς παρά τά δεδογμένα τῇ ἐκκλησίᾳ. Ἀναγκαίας δέ προκειμένης αἰτίας, παραχωρεῖ πρός βασιλέα ὁρμᾷν μετά ἐγγράφου ἐκχωρήσεως συνοδικῆς. Ἀνάγνωθι τῆς ἐν Σαρδικῇ συνόδου κανόνας ζ΄, η΄, θ΄, κα΄, καί τῆς ἐν Καρθαγένῃ κανόνα ρστ΄. Ἐπεί δέ τινες τῶν ῥημάτων τοῦ παρόντος κανόνος ἐξεχόμενοι, (τῆς γάρ ἐννοίας ἀποδιΐστανται), θέλουσι τούς ἐνδημοῦντας ἀρχιερεῖς εἰς τήν τῶν πόλεων βασιλεύουσαν μετά εἰδήσεως καί προτροπῆς πατριαρχικῆς, καί μή ἄλλως, εἰς βασιλέως προσκύνησιν ἀπέρχεσθαι, φαμέν, ὅτι τά τοῦ παρόντος κανόνος, καί τῶν λοιπῶν τῶν ἐνταῦθα μνημονευομένων, χώραν ἔχουσιν, εἰ ὁ ἀρχιερεύς ἀπό τῆς λαχούσης αὐτοῦ αὐθόρμητος εἰς βασιλέα ἀπέλθῃ∙ ὅταν γάρ ἐνδημῇ ἐν τῇ βασιλευούσῃ, ἤ κατά βασιλικόν ὁρισμόν, ἤ κατά πατριαρχικήν ἐπιτροπήν, ἀκωλύτως προσκυνήσει τόν βασιλέα, καί ὑπομνήσει περί ὧν βούλεται. Τό δέ κατά βασιλικόν ὁρισμόν ἀπέρχεσθαι τούς ἀρχιερεῖς ἔνθα ἂν προσταχθεῖεν καί δίχα συνοδικῆς εἰδήσεως, ἐν διαφόροις κανόνων ἑρμηνείαις ἐδηλώθη, καί οὐ χρή ἡμᾶς ταυτολογεῖν. Ὁ προσιὼν αὐτομάτως τῷ βασιλεῖ ἐπίσκοπος, ἤ πρεσβύτερος, καί οὐχί κελευσθείς παρά τοῦ τῆς χώρας μητροπολίτου, μετά τῆς κοινωνίας ἐκπιπτέτω καί τῆς ἀξίας. Τό ἀνυπότακτον ἐν πᾶσιν οἱ Πατέρες περιαιροῦντες, καί τό εὔτακτον συντηροῦντες, κωλύουσι καί τούς ἐπισκόπους, καί τούς πρεσβυτέρους, καί τούς ἄλλους τοῦ ἱερατικοῦ καταλόγου, ἄνευ γραμμάτων τοῦ πρώτου αὐτῶν πρός βασιλέα ἀπέρχεσθαι, καί τάς ἀκοάς αὐτοῦ παρενοχλεῖν, καί ἀναφέρειν περί τινων. Καί διά τοῦτο τόν ἄνευ γνώμης τοῦ κατά τήν μητρόπολιν τῆς ἐπαρχίας ἐπισκόπου τῷ βασιλεῖ προσιόντα, καί τῆς ἀξίας καθαιρεῖσθαι προστάττουσι, καί τῆς κοινωνίας ἀπείργεσθαι. Ἐμποδίζει ὁ παρών Κανών, τό νά πηγαίνῃ τινάς Ἐπίσκοπος, ἤ Ἱερεύς, ἤ Κληρικός εἰς τόν Βασιλέα, καί νά τόν ἐνοχλῇ διά ἐδικά του αἰτήματα, χωρίς νά ᾖναι ἀνάγκη μεγάλη, ἀλλά καί ὅταν ᾖναι ἀνάγκη, πρέπει πρῶτον νά συμβουλεύεται περί τούτου τόν Μητροπολίτην του, καί τούς Ἐπισκόπους τῆς ἐπαρχίας ἐκείνης, καί οὕτω νά λαμβάνῃ γράμματα ἀπό αὐτούς πρός τόν Βασιλέα, δηλωτικά καί τῆς ἐπαρχίας, ἀπό τήν ὁποίαν αὐτός κατάγεται, καί τῆς χρείας, διά τήν ὁποίαν ἐκεῖσε ἀπέρχεται. Εἰ δέ τις ἤθελε τολμήσει νά παραβῇ ταῦτα, οὗτος καί νά ἀφορίζεται καί νά καθαιρῆται.
