Ἐπί τῶν ἐνδοξοτάτων βασιλέων Ὁνωρίου τό ἕβδομον, καί Θεοδοσίου τό τρίτον, τῶν αὐγούστων ὑπάτων, τῇ πρό ἑπτακαιδεκάτῃ καλανδῶν Ἰουλίων, εἰς Καρχηδόνα, ἐν τῇ Σεκούνδου ἐκκλησίᾳ. Εἰς ταύτην τήν σύνοδον ἤρεσεν, ὥστε ἕνα ἐπίσκοπον μή ἐκδικεῖν ἑαυτοῦ διάγνωσιν.
Ὁ ἔννατος κανὼν τῆς τετάρτης συνόδου, τούς κληρικούς ὁρίζει παρά τοῖς οἰκείοις ἐπισκόποις δικάζεσθαι. Εἰ δέ κληρικός πρός τόν ἐπίσκοπον αὐτοῦ ἔχει ὑπόθεσιν, ἤ ἐπίσκοπος πρός ἐπίσκοπον, παρά τῇ συνόδῳ τῆς ἐπαρχίας δικάζεσθαι. Τοῦτο οὖν ἔοικε καί ὁ παρὼν κανὼν διαττάτεσθαι, ὥστε ἐπισκόπων δύο δίκην ἐχόντων, ἤ κληρικοῦ κατά ἐπισκόπου ἐνάγοντος, μή ἕνα ἐπίσκοπον ζητεῖν τήν περί αὐτῶν ποιεῖσθαι διάγνωσιν, ἀλλά τήν σύνοδον τῆς ἐπαρχίας δικάζειν. Τά ἐν τῷ παρόντι κανόνι δηλωθέντα, ὡς ἰδικῶς ἐκφωνηθέντα, ἐξηγήσεως οὐ δέονται. Τό δέ ῥηθέν χάριν τοῦ μή διεκδικεῖν ἕνα ἐπίσκοπον ἑαυτῷ διάγνωσιν, ἐκληπτέον κατά τόν ἑνδέκατον κανόνα τῆς παρούσης συνόδου. Εἷς ἐπίσκοπος μή ἐκδικείτω ἑαυτῷ διάγνωσιν. Οὐ μόνον ἑνός ἐπισκόπου διάγνωσις, ἀλλ’ οὐδέ δύο ἀρκέσουσιν εἰς καθαίρεσιν πρεσβυτέρου, ἤ διακόνου∙ ἀλλ’ εἰ μέν ἐπίσκοπός ἐστιν ὁ κατηγορούμενος, εἰ μή δυνατόν πολλούς συνελθεῖν ἐπισκόπους, παρά δώδεκα τό ἐλάχιστον ἐπισκόπων κριθήσεται∙ εἰ δέ πρεσβύτερος, παρά ἓξ ἐπισκόπων, καί τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου∙ εἰ δέ διάκονος, παρά τριῶν, καί τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου∙ ὡς ὁ δωδέκατος κανὼν καί ὁ εἰκοστός τῆς συνόδου ταύτης διαλαμβάνουσιν. Οὐκ οὖν ἐπίσκοπος εἰς δικαστήν ἑαυτόν ἐπ’ ἐγκλήμασι καταστήσει πρεσβυτέρου, ἤ διακόνου, καί τήν οἰκείαν διεκδικήσει διάγνωσιν, καί εἰς ἔργον ταύτην ἀγάγῃ, εἰ μήπου τῶν λοιπῶν κληρικῶν εἰσιν οἱ κρινόμενοι τῶν ὑποκάτωθεν διακόνων ὄντων∙ ἐπ’ αὐτοῖς γάρ καί μόνος ἐπίσκοπος εἷς, ὁ ἐντόπιος, διαγνώσεται, ὡς ἐν τῷ τέλει τοῦ εἰκοστοῦ κανόνος τῆς παρούσης συνόδου διείληπται. *Στο Πηδάλιο, ο 107ος κανόνας και ειδικότερα η β΄ πργφ. αυτού: «Εἰς ταύτην τήν σύνοδον ἤρεσεν, ὥστε ἕνα ἐπίσκοπον μή ἐκδικεῖν ἑαυτοῦ διάγνωσιν» αντιστοιχεί στον 118ο (αρίθμηση Πηδαλίου). Ερμηνεία. Ὁ παρών κανών διορίζει, ὅτι ἕνας Ἐπίσκοπος, οὔτε Ἐπίσκοπον ἄλλον δύναται νά κρίνῃ, ἔχοντα πρός ἄλλον τινά κρίσιν, οὔτε Πρεσβύτερον ἔχοντα κατ’ αὐτοῦ τοῦ ἰδίου διαφοράν τινα, οὔτε ἄλλον τινά Κληρικόν, κατά τόν θ΄ τῆς δ΄ ἀλλ’ οὔτε Πρεσβύτερον κατηγορούμενον παρ’ ἅλλου, ἤ Διάκονον δύναται νά καθήρῃ εἷς μόνος Ἐπίσκοπος, κατά τόν ιβ΄ τῆς παρούσης. Ὅρα καί τόν οδ΄ Ἀποστολ. τόν στ΄ τῆς β΄ καί ιστ΄ τῆς παρούσης.
