Ὁμοίως καί διάκονος, ἐάν τῷ αὐτῷ ἁμαρτήματι περιπέσῃ, τήν τοῦ ὑπηρέτου τάξιν ἐχέτω.
Ἐκπεισεῖται γάρ τῆς διακονίας, καί εἰς ὑπηρέτου τόπον καταβιβασθήσεται∙ οἱ γάρ ὑπηρέται οὐ προσφέρουσιν. Ἐν τῷ θ΄ κανόνι τά περί πρεσβυτέρων ἡμαρτηκότων διελήφθησαν, ἐν δέ τῷ παρόντι περί διακόνων∙ καί οὗτοι γάρ ἐξομολογούμενοι, τοῦ μέν διακονικοῦ ἀξιώματος ἐκπεσοῦνται, εἰς ὑπηρέτου δέ τάξιν καταβιβασθήσονται, ἤτοι ἀχειροτονήτου ὑποδιακόνου, ἤ ἀναγνώστου. Καί ὁ διάκονος, τῷ αὐτῷ ἁμαρτήματι συσχεθείς, ὑπηρέτης μενέτω. Καί διάκονος, τῷ αὐτῷ περιπεσὼν ἁμαρτήματι, παυθήσεται τοῦ ἄρτον, ἤ ποτήριον ἀναφέρειν, ἤ τόν λαόν διδάσκειν, ἤ ὅλως τι τῶν ἱερατικῶν λειτουργεῖν∙ ὑπηρέτης δέ μόνον ἔσται τῆς ἐκκλησίας. Ἐάν δέ Διάκονος πέσῃ εἰς μίξιν σαρκικήν πρό τῆς χειροτονίας, καί μετά τήν χειροτονίαν ὁμολογήσῃ τοῦτο εἰς πνευματικόν Πατέρα, ἂς καθαιρῆται ἀπό τήν διακονίαν, καί ἂς λαμβάνῃ τάξιν ὑπηρέτου, καί κληρικοῦ, Ὑποδιακόνου, τυχόν, ἤ Ἀναγνώστου, ἤ Ψάλτου. Καί σημείωσαι ὅτι δέν ἀπέῤῥιψεν αὐτόν ὁ κανὼν εἰς τόν τῶν λαϊκῶν τόπον, διά τήν προθυμίαν ὁποῦ ἔδειξεν εἰς τό νά ἐξομολογηθῇ ἀφ’ ἑαυτοῦ τό ἁμάρτημά του. Εἰ γάρ ἐλεγχθῇ ὡς τοιοῦτο πράξας, οὐδέ εἰς τάξιν κληρικοῦ μένειν συγχωρηθήσεται. Ἀνάγνωθι τόν θ΄ τῆς α΄ καί τόν ρμα΄ Καρθ.
