Εἴ τις ἀκοινωνήτῳ κᾂν ἐν οἴκῳ συνεύξηται, οὗτος ἀφοριζέσθω.
Οἱ ἀφοριζόμενοι, δι’ ἁμαρτήματα δήπουθεν ἀφορίζονται. Χρή οὖν τούτοις μή συγκοινωνεῖν τινα∙ τοῦτο γάρ εἰς καταφρόνησιν τοῦ ἀφορίσαντος ἀφορᾷ, ἤ μᾶλλον καί εἰς διαβολήν, ὡς κακῶς ἀφορίσαντος. Εἴ τις οὖν ἀκοινωνήτῳ ἤγουν ἀφωρισμένῳ συνεύξηται, κᾂν μή ἐν ἐκκλησίᾳ ἀλλ’ ἐν οἴκῳ, κᾀκεῖνος ἀφορισθήσεται∙ τοῦτο καί ὁ θ΄ κανών τῆς ἐν Καρθαγένῃ συνόδου φησί. Τό ῥῆμα τό τῆς ἀκοινωνησίας ἀφορισμός ἐστιν. Ὁ τοίνυν ἀφωρισμένῳ συνευξάμενος ὁπουδήποτε ἀφορισθήσεται, κᾂν ἐπίσκοπός ἐστι, κᾂν λαϊκός. Τοῦτο δέ γέγραπται διά τούς λέγοντας, ὅτι ὁ ἀφωρισμένος ἀπό τῆς ἐκκλησίας ἐξεβλήθη∙ εἴ τις οὖν μετ’ αὐτοῦ συμψάλλει ἐν οἴκῳ, ἤ ἐν ἀγρῷ, οὐκ αἰτιαθήσεται∙ ταὐτόν γάρ ἐστι τό ἐν ἐκκλησίᾳ ἤ ἔξωθεν ταύτης συνεύξασθαι μετά τοῦ ἀφωρισμένου∙ συνομιλεῖν δέ μετά τοῦ ἀφορισθέντος οὐ κωλυόμεθα. Ἀνάγνωθι καί τόν θ΄ κανόνα τῆς ἐν Καρθαγένῃ συνόδου. Ὁ συνευχόμενος ἀκοινωνήτῳ ταὐτοκατάκριτος. Ὁ συνευχόμενος αἱρετικοῖς ἐν ἐκκλησίᾳ, ἤ ἐν οἴκῳ, ἀκοινώνητος ὠσαύτως ἔστω καί αὐτός. Τό ὄνομα, ἀκοινώνητος, ἔχει τρεῖς σημασίας. Διότι, ἤ δηλοῖ τόν συνεστῶτα μέν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ, καί συμπροσευχόμενον μέ τούς λοιπούς Χριστιανούς, μή κοινωνοῦντα δέ τά θεῖα μυστήρια∙ ἤ δηλοῖ τόν μήτε κοινωνοῦντα, μήτε συνιστάμενον καί προσευχόμενον μέ τούς πιστούς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἀλλά ἀφοριζόμενον ἀπό αὐτούς, καί εὐγαίνοντα ἔξω τῆς Ἐκκλησίας καί προσευχῆς. Ἤ τελευταῖον δηλοῖ, κάθε κληρικόν ὁποῦ γένη ἀπό τόν κλῆρον ἀκοινώνητος: Ἐπίσκοπον θετέον, ἀπό τούς συνεπισκόπους του, Πρεσβύτερον, ἀπό τούς συμπρεσβυτέρους του, ἤ Διάκονον, ἀπό τούς συνδιακόνους του, καί καθ’ ἑξῆς. Καί κάθε μέν ἀκοινώνητος, ταὐτόν εἰπεῖν ἀφωρισμένος ἀπό τούς πιστούς τούς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, εἶναι ἐνταυτῷ καί ἀκοινώνητος ἀπό τά μυστήρια, κάθε δέ ἀκοινώνητος ἀπό τά μυστήρια, δέν εἶναι ἀκοινώνητος καί ἀπό τήν ὁμήγυριν τῶν πιστῶν. Καθὼς εἶναι οἱ καθαιρεθέντες κληρικοί, καί ἀπό τῶν μετανοούντων οἱ συνεστῶτες. Οἱ ὁποῖοι, μήτε κοινωνοῦσι, μήτε τῆς Ἐκκλησίας ἐξέρχονται, ὡς οἱ κατηχούμενοι καθὼς εἴπομεν. Ὁ δέ παρὼν Κανών, ἀκοινώνητον ἐκλαμβάνει, κατά τήν δευτέραν σημασίαν. Δι’ ὃ καί λέγει. Ὅποιος ἤθελε συμπροσευχηθῇ μέ ἐκεῖνον ὁποῦ διά ἁμαρτίας ἀφωρίσθη ἀπό τήν ὁμήγυριν, καί τήν προσευχήν τῶν πιστῶν, κᾂν καί δέν ἤθελε συμπροσευχηθῇ μέσα εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ἀλλά μέσα εἰς οἶκον, ὁ τοιοῦτος, ἤ ἱερωμένος εἶναι, ἤ λαϊκός, ἂς ἀφορίζεται ὁμοίως μέ ἐκεῖνον ἀπό τήν Ἐκκλησίαν, καί τήν μετά τῶν Χριστιανῶν προσευχήν. Διατί αὐτή ἡ συγκοινωνία τῆς προσευχῆς, τήν ὁποίαν κάμνει μέ τόν ἀφωρισμένον, γνωρίζωντας καί ἠξεύρωντας αὐτόν τοιοῦτον, ἀποβλέπει εἰς ἀτιμίαν καί καταφρόνησιν τοῦ ἀφορίσαντος, καί διαβάλλει αὐτόν, ὡς ἀδίκως ἀφορίσαντα.
