Ὅσοι προεχειρίσθησαν τῶν παραπεπτωκότων, κατ᾿ ἄγνοιαν, ἤ καί προειδότων τῶν προχειρισαμένων, τοῦτο οὐ προκρίνει τῷ κανόνι τῷ ἐκκλησιαστικῷ· γνωσθέντες γάρ, καθαιροῦνται.
Τούς τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν ἀρνησαμένους, εἶτα μετανοήσαντας, εἰς ἱερωσύνην προάγεσθαι οὐ χρή∙ πῶς γάρ ἱερεύς ἔσεται, ὅς τῶν ἁγιασμάτων διά βίου οὐκ ἀξιοῦται, εἰμή ἐν τῷ θανάτῳ αὐτοῦ; Εἰ δ’ ἴσως ἀγνοοῦντος τοῦ χειροτονοῦντος, ἤ καί εἰδότος, ἱερωσύνης ἀξιωθείη, καθαιρεθῆναι αὐτόν, εἰ μετά ταῦτα γνωσθείη, ὁ παρών κανών διατάττεται∙ τό γάρ ἀθέσμως γενόμενον τῷ κανόνι οὐ προκρίνει, ἀντί τοῦ, οὐκ ἐμποδίζει, οὐ βλάπτει. Τούς ἀρνησιθέους, μετανοοῦντας εἰλικρινῶς δεχόμεθα, ἱερᾶσθαι δέ οὐ παραχωροῦμεν, ἀλλά καί κληρικούς ὄντας, καθαιροῦμεν, καθώς τοῦτό φησιν ὁ ξβ΄ ἀποστολικός κανών. Εἴ τινες γοῦν ἐκ τούτων ἐχειροτονήθησαν, ἀγνοούντων τῶν χειροτονησάντων, ἤ καί εἰδότων, μετά διάγνωσιν καθαιρεθήσονται∙ ὡς μή ὠφελούμενοι ἐκ τῆς χειροτονίας, κᾂν ἐν εἰδήσει τοῦ χειροτονήσαντος αὕτη γέγονεν. Ἴσως γάρ εἶπέ τις ὠφελεῖσθαι αὐτούς ἀπό τοῦ χειροτονηθῆναι παρά ἀνθρώπων, εἰδότων τό τούτων ἁμάρτημα, καί οἷον συγχωρησάντων αὐτό διά τῆς χειροτονίας. Ταῦτα δέ περί ἱερέων καί διακόνων, καί λοιπῶν ἐκληπτέον, οὐ μήν περί ἐπισκόπων∙ περί τούτων γάρ ζήτει τόν ιβ΄ κανόνα τῆς ἐν Ἀγκύρᾳ συνόδου, καί τά ἐν αὐτῷ γραφέντα. Οἱ παραπεπτωκότες, ἐν ἀγνοίᾳ, ἤ γνώσει τῶν χειροτονησάντων, καί προαχθέντες, καθαιρείσθωσαν. Κᾂν ἠγνόησαν οἱ χειροτονήσαντες τῶν χειροτονηθέντων τά πταίσματα, ἤ καί ἐν εἰδήσει τούτων ὄντες, παρεβλέψαντο ταῦτα, τῷ ἐκκλησιαστικῷ κανόνι τοῦτο οὐ φέρει κατάκριμα∙ ἀλλά καί μετά τοῦτο γνωσθέντες οἱ χειροτονηθέντες, ὡς ἁμαρτήσαντες, καθαιρεθήσονται. Ὅσοι παρέπεσον,1 ἤτοι ἀρνήθησαν τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ἔπειτα ἐμετανόησαν, ἱερεῖς οὐ γίνονται. Διότι πῶς εἶναι δυνατόν νά γένῃ ἱερεύς, ἐκεῖνος ὁποῦ κατά τούς κανόνας ἐμποδίζεται, νά κοινωνήσῃ τῶν θείων μυστηρίων ἕως τοῦ θανάτου αὐτοῦ; διά τοῦτο καί ὁ παρών Κανών λέγει, ὅτι, ὅσοι ἀπό τούς ἀρνησιθέους ἐχειροτονήθησαν, ἤ διά τί ὁ χειροτονήσας αὐτούς Ἀρχιερεύς δέν ἤξευρε τήν ἄρνησιν. Ἤ καί διά τί ἤξευρε μέν, κατεφρόνησε δέ, ἤ καί ἐνόμισεν ὅτι ἡ χειροτονία δύναται ὡσάν τό βάπτισμα νά τούς καθαρίση, ὡς ἑρμηνεύει ὁ Βαλσαμών. Τοῦτο λέγω, τό νά χειροτονηθοῦν δηλ. ἐν ἀγνοίᾳ, ἤ ἐν γνώσει, δέν φέρει κᾀνένα πρόκριμα ἤ ἐμπόδιον εἰς τόν Ἐκκλησιαστικόν κανόνα, ὥστε δηλαδή νά μή τούς παύσῃ ἀπό τό νά ἐνεργοῦσι τήν ἱερωσύνην, ὄχι. Διότι ἀφ’ οὗ αὐτοί φανερωθοῦν, πῶς τοιουτρόπως ἐχειροτονήθησαν, καθαιροῦνται. Ὅσοι ὅμως πρό τοῦ βαπτίσματος ἐθυσίασαν τοῖς εἰδώλοις, οὗτοι ἀφ’ οὖ βαπτισθοῦν, ἱεροῦνται, ὡς ἀπολουσθέντες κατά τόν ιβ΄ τῆς Ἀγκύρ. ὅσοι δέ ὑπέρ τοῦ Χριστοῦ ἐβασανίσθησαν, καί ἐφυλακίσθησαν, καί ἐδέχθησαν μέ βίαν καί ἀνάγκην εἰς τάς χεῖρας λιβανωτόν, ἤ εἰς τό στόμα βρώματα θυσιῶν. Οὗτοι, ἐάν ἡ ἄλλη ζωή των εἶναι καλή, προχειρίζονται κληρικοί, κατά τόν γ΄ τῆς αὐτῆς. Σημείωσαι δέ, ὅτι ὄχι μόνον οἱ πρό τῆς χειροτονίας ἀρνηθέντες, εἶτα χειροτονηθέντες καθαιροῦνται, ἀλλά καί ὅσοι μετά τήν χειροτονίαν ἀρνήθησαν, καί ἀνάγνωθι τόν ξβ΄ Ἀποστολικόν. 1Σημείωσαι, ὅτι εἰς τόν καιρόν τῶν διωγμῶν, ὅσοι ἐπέμενον σταθεροί εἰς τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ ὠνομάζοντο γενικῶς ἐστηκότες. Οἵτινες ἐδιαιροῦντο εἰς δύω, εἰς Ὁμολογητάς, καί Μάρτυρας. Καί Ὁμολογηταί μέν ἐλέγοντο, ἐκεῖνοι ὁποῦ ἐλάμβανον διάφορα βάσανα ὑπέρ τῆς ὁμολογίας τοῦ Χριστοῦ, ἔξω μόνον ἀπό τόν θάνατον. Μάρτυρες δέ ἐκεῖνοι ὅπου καί ἀπέθαινον ἐν τῇ φυλακῇ εἰς τά μαρτύρια. Ὅσοι δέ ἐξ ἐναντίας δέν ἐπέμενον εἰς τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, ὠνομάζοντο παραπεπτωκότες, ἤ ἐπταικότες, ἤ παραβάντες, πρός διαφοράν τῶν ἑστηκότων. Οἵτινες εἰς τέσσαρας ἐδιαιροῦντο τάξεις. Οἱ πρῶτοι ὠνομάζοντο θυσιάσαντες, διά τί ἐθυσίασαν εἰς τά εἴδωλα, ἤ ἔφαγον εἰδωλόθυτα. Οἱ δεύτεροι θυμιάσαντες, διά τί ἐθυμίασαν εἰς τά εἴδωλα. Οἱ τρίτοι λιβελλατικοί, διατί ἔδιδον λίβελλον, ἤτοι ἔγγραφον ὁμολογίαν, ὅτι δέν εἶναι χριστιανοί. Ἤ καί ἀγόραζαν τοιοῦτον λίβελλον ἀπό τόν ἔπαρχον, ὅτι ἐθυσίασαν. Καί τέταρτοι, οἱ προδόται, οἱ ὁποῖοι φοβούμενοι τούς διώκτας, ἐπρόδιδαν τά ἱερά βιβλία τῶν χριστιανῶν εἰς τό νά καοῦν. (Ἀδόλφος Λάμπιος Ἐκκλησ. ἱστορ. βιβλ.β΄, κεφ. 3).
