Πρᾶγμα σεμνόν οὕτω καί τίμιον καί τοῖς μακαρίοις καί ὁσίοις Πατράσιν ἡμῶν πάλαι καλῶς ἐπινοηθέν, ἡ τῶν μοναστηρίων οἰκοδομή, κακῶς ὁρᾶται πραττόμενον σήμερον. Τινές γάρ ὄνομα μοναστηρίου ταῖς οἰκείαις περιουσίαις καί ὑπάρξεσι περιθέμενοι καί Θεῷ καθαγιάζειν ταύτας ἐπαγγελλόμενοι, κυρίους τε τῶν ἀφιερωθέντων ἑαυτούς ἀναγράφουσι καί μόνῃ τῇ προσηγορίᾳ τό θεῖον ἀφοσιοῦν ἐκμηχανᾶσθαι διεγνώκασι. Τήν αὐτήν γάρ ἐξουσίαν καί μετά τήν ἀφιέρωσιν οὐκ ἐρυθριῶσι σφετερίζεσθαι, ἥνπερ ἔχειν οὐκ ἐκωλύοντο πρότερον. Καί τοσαύτη καπηλεία προσετρίβη τῷ πράγματι, ὥστε πολλά τῶν ἀφιερωθέντων, παρ᾿ αὐτῶν γε τῶν ἀφιερωσάντων, καθορᾶται πιπρασκόμενα, θάμβος ὁμοῦ καί μῖσος τοῖς ὁρῶσι παρεχόμενα. Καί οὐ μόνον οὐκ ἔστιν αὐτοῖς μεταμέλεια, ἐφ᾿ οἷς τῶν ἅπαξ ἀνατεθειμένων Θεῷ τήν ἐξουσίαν ἑαυτοῖς ἐπιτρέπουσιν, ἀλλά καί ἑτέροις ταύτην ἀδεῶς παραπέμπουσιν. Ὥρισεν οὖν διά ταῦτα ἡ ἁγία σύνοδος, μηδενί ἐξεῖναι μοναστήριον οἰκοδομεῖν ἄνευ τῆς τοῦ ἐπισκόπου γνώμης καί βουλῆς. Ἐκείνου δέ συνειδότος καί ἐπιτρέποντος καί τήν ὀφειλομένην ἐπιτελοῦντος εὐχήν, ὡς τοῖς πάλαι θεοφιλῶς νενομοθέτηται, οἰκοδομεῖσθαι μέν τό μοναστήριον, πάντα δέ τά ἐν αὐτῷ προσήκοντα, σύν αὐτῷ ἐκείνῳ, βρεβίῳ ἐγκαταγράφεσθαι καί τοῖς ἐπισκοπικοῖς ἀρχείοις ἐναποτίθεσθαι, μηδαμῶς ἄδειαν ἔχοντος τοῦ ἀφιεροῦντος, παρά γνώμην τοῦ ἐπισκόπου, ἑαυτόν ἡγούμενον ἤ ἀνθ᾿ ἑαυτοῦ ἕτερον καθιστᾶν. Εἰ γάρ ἅπερ τις ἀνθρώπῳ χαρίζεται, τούτων οὐκέτι κύριος εἶναι δύναται, πῶς ἅπερ τις Θεῷ καθαγιάζει καί ἀνατίθησι, τούτων ὑφαρπάζειν τήν κυριότητα παραχωρηθήσεται;
Ὁ κανών οὗτος τούς βουλομένους μοναστήρια συνιστᾷν, καί ἀφιεροῡν δι’ αὐτῶν τάς οἰκείας περιουσίας Θεῷ, κελεύει μή ἄλλως δύνασθαι ἄρχεσθαι τῆς τοῦ μοναστηρίου οἰκοδομῆς, εἰ μή ἐν γνώσει γενόμενος ὁ ἐπίσκοπος ὁ κατά τόπον, ἐπιτρέψει τήν οἰκοδομήν, ποιήσας καί τήν ὀφειλομένην εὐχήν. Καί οὕτω τό μέν ἀπαρτίζεσθαι, βρέβιον δέ γίνεσθαι∙ καί ἐν ἐκείνῳ αὐτό τε τό μοναστήριον καταγράφεσθαι, καί τά ἐν αὐτῷ ἀνήκοντα πάντα, καί τό βρέβιον τῇ ἐπισκοπῇ ἐναποτίθεσθαι∙ ὥστε μή τι δύνασθαι ἔκτοτε τόν τοῦ μοναστηρίου δομήτορα ἀφαιρεῖσθαί τι τῶν παρ’ αὐτοῦ ἀφιερωθέντων ἐν αὐτῷ∙ ἅ γάρ τις τῷ Θεῷ διά τῆς μονῆς ἀνατέθεικεν, ἀπεξένωσε τῆς ἐξουσίας αὐτοῦ, καί οὐκέτι κύριος αὐτῶν ἐστι. Πῶς οὖν ἐπ’ αὐτοῖς τι ὡς δεσπότης ἔκτοτε δυνήσεται διαπράξασθαι; Τοσοῦτον δε αὐτόν ἀπαλλοτριοῖ τῆς μονῆς ὁ κανών, ὥστε οὐδέ ἡγούμενον αὐτόν εᾷ γίνεσθαι τῆς μονῆς παρά γνώμην τοῦ ἐπισκόπου, οὐδέ ἕτερον ἀνθ’ ἑαυτοῦ ἡγούμενον προχειρίζεσθαι. Εἰ γάρ τά ἀνθρώποις δωρούμενα οὐκέτι ἀναιτίως ἀφελέσθαι ὁ δωρησάμενος δύναται, τήν δεσποτείαν τούτων ἐφ’ ἕτερον ἀφ’ ἑαυτοῦ μεταθείς, πῶς τά τῷ Θεῷ ανατεθειμένα ὑφαρπάσει, καί αὖθις πρός ἑαυτόν ἐπισπάσεται τήν αὐτῶν κυριότητα, Καί βιβλίον δέ τῶν βασιλικῶν δ΄, τίτ. α΄, κεφ. α΄, ἤγουν νεαρά ε΄ περί οἰκοδομῆς μοναστηρίων θεσπίζει, καί βιβλίον ε΄, τίτ. β΄, κεφάλαιον ιδ΄. Ἐν τῷ ζ΄ κανόνι τῆς ζ΄ συνόδου ἐγράψαμεν διάφορά τινα περί τοῦ, πῶς ὀφείλουσι γίνεσθαι τά μοναστήρια, καί ἀνάγνωθι ταῦτα. Ὁ δέ παρών κανών φησιν∙ ὡς, ἐπεί τινες ὀνόματι μόνῳ μοναστηρίου τόν Θεόν δεξιοῦνται, τοῖς πράγμασι δέ καί τῇ ἀληθείᾳ θέλουσι πάλιν κατεξουσιάζειν τῶν ἁφιερωθέντων αὐτῷ, ἐκποιούμενοι ταῦτα καθώς ἄν θελήσωσιν, οὐκ ὀφείλουσιν ἀνεγείρεσθαι μοναστήρια ἄνευ είδήσεως τοῦ ἐγχωρίου ἐπισκόπου. Οὗτος γάρ, μετά τό ποιῆσαι τήν ὀφειλομένην εὐχήν ἐπί τῷ θεμελίῳ, ἤγουν τῷ σταυροπηγίῳ, ἐπιτρέψει μέν τήν οἰκοδομήν, ἐγκαταγράψεται δέ καί ἐν βρεβίῳ τά πρός οἰκονομίαν τῆς μονῆς καί αὐτάρκειαν τῶν μοναχῶν μέλλοντα δοθῆναι παρά τοῦ δομήτορος, καί αὐτό τό μοναστήριον, ἐφ’ ᾧ ἀποκεῖσθαι τό βρεβίον ἐν τῇ ἐπισκοπῇ, καί ἀπαλλοτριωθῆναι τόν προσάγοντα ἐκ τῆς τῶν ἀφιερωθέντων τῷ Θεῷ κυριότητος. Προστίθησι δέ, ὡς τοσοῦτον ὀφείλει ἀπέχειν ὁ προσαγαγών ἐκ τῆς δεσποτείας τῶν προσαχθέντων τῷ Θεῷ, ὡς μηδέ ἡγουμενεύειν παρά γνώμην τοῦ ἐπισκόπου ἐν τῷ μοναστηρίῳ, ἀλλ’ οὐδέ ἕτερον καθιστᾷν ἡγούμενον. Εἰ γάρ, φησι, τά τοῖς ἀνθρώποις δωρούμενα, οὐκέτι ἀφελέσθαι ὁ δωρησάμενος δύναται, πῶς τά τῷ Θεῷ ἀνατεθειμένα ὑφαρπάσει, καί αὖθις ὑφ’ ἑαυτόν ποιήσεται; Ἠρώτησεν οὖν τις, πῶς παρά τήν τούτου περίληψιν οἱ τῶν μοναστηρίων δομήτορες τυπικά τε ἐκτιθέασι, καί οὐ μόνον ἡγουμένους, ἀλλά καί ἐφόρους ἐν αὐτοῖς καθιστῶσι, καί ἔστιν ὅτε ὑποτυποῦσι, σύν ἑτέροις ἀκανονίστους τισί, καί τό μή ἔχειν πάροδον ἐν αὐτῆ τόν κατά χώραν έπίσκοπον; Καί τινες μέν εἶπον, πάντα τά τυπικά, κᾂν ὅπως ἔχωσι περιλήψεως, εἶναι ἀνίσχυρα∙ καί το ἅπαξ ἀνατεθέν τῷ Θεῷ, τελεῖν ἀπολυπραγμονήτως ὑπό τά ἐπισκοπικά δίκαια, κατά τήν τοῦ παρόντος κανόνος περίληψιν. Ἕτεροι δέ εἶπον, ὀφείλειν κρατεῖν αὐτά, ὅτε τοῖς νόμοις, και τοῖς κανόσιν ἀκολούθως γεγράφαται. Ἄλλοι δέ ἤθελον, τότε ταῦτα ἔχειν τό ἐνεργόν, ὅτε σύν τῷ κανονικῶς τε καί νομίμως ἐκτεθῆναι, καί παρά χειρός βασιλικῆς ἑπικυρωθῶσιν. Ἐμοί δε δοκεῖ, ὡς, ἐπεί τό ζ΄ κεφ., τοῦ α΄ τίτλου, τοῦ ε΄ βιβλίου τῶν βασιλικῶν φησιν∙ Ὁ συστησάμενος δωρεατικόν ἐπί τῷ εὐκτήριον οἶκον κτισθῆναι, ἤ ξενῶνα, ἤ νοσοκομεῖον, ἀπαιτείσθω και αὐτός καί οἱ κληρονόμοι αὑτοῦ παρά τῶν ἐπισκόπων καί οἰκονόμων τά ὑποσχεθέντα∙ διοικούμενα μέντοι κατά τό δοκοῦν αὐτῷ ἐπ’ ἀδείας, ἔχουσιν οἱ δομήτορες τούτων τυπικά ἐκτίθεσθαι. Πλήν ἀπό τοῦ λέγειν τόν νόμον, διοικεῖσθαι τούς εὐαγεῖς οἴκους κατά τό δοκοῦν τῷ κτήτορι, οὐκ ἐφεῖται αὐτῷ ἀκανόνιστά τινα καί παράνομα διατάττεσθαι. Φησί γάρ τό λθ΄ κεφ., τοῦ α΄ τίτ., τοῦ γ΄ βιβλίου τῶν βασιλικῶν∙ Τούς παρά τῶν κτητόρων ἐπιλεγέντας εἰς τόπον κληρικῶν, ἀναξίους εὑρισκομένους, ἐκβάλλεσθαι, καί ἑτέρους παρά τῶν ἐπισκόπων χειροτονεῖσθαι∙ καί τό ζ΄ κεφ., τοῦ γ΄ τίτλου, τοῦ ε΄ βιβλίου διορίζεται περί τό τέλος ταῦτα ῥητῶς∙ Τῶν κατά τόπον ἐπισκόπων ἐποπτευόντων, εἰ καλῶς ἡ διοίκησις προβαίνει, καί εἰ εὕρωσι, μή χρησίμους ὄντας τούς διοικητάς, ἄδειαν ἑχόντων ἄνευ ζημίας ἄλλους ἀντί τούτων ἐπιτηδείους ποιεῖν∙ ὥστε, κᾂν ὅπως, ἑπιστηριχθῶσι τά παρανόμως καί ἀκανονίστως τοῖς τυπικοῖς περιεχόμενα, οὐ κρατήσουσιν. Ἔτι ἐρωτήσει τις, εἰ ἄρα ἀπό τοῦ διορίζεσθαι τόν κανόνα, ἔχειν τόν ἐπίσκοπον τοιαῦτα δίκαια ἐν τῷ κτισθέντι παρά τινος μοναστηρίῳ εἰς τήν ἑνορίαν αὐτοῦ, καί ἀποκεῖσθαι ἐν τοῖς ἀρχείοις τῆς ἐπισκοπῆς τό βρέβιον τοῦτο, ἐκχωρεῖται αὐτῷ παραπέμπειν τοῦτο ἔνθα βούλεται, καί ἁπλῶς κυριαρχικόν δίκαιον ἔχειν ἐπ’ αὐτῷ; Νομίζω οὖν, ὡς ἐκ τοῦ κανόνος τούτου, οὐκ ἐνεδόθη τῷ ἐπισκόπῳ κατεξουσιάζειν τοῦ μοναστηρίου, ὡς δεσποτικῶς διαφέροντος τῇ ἐκκλησίᾳ αὐτοῦ∙ ἀλλ’ ἔχειν μόνα δίκαια ἑπισκοπικά ἐπ’ αὐτῷ. Εἰσί, δέ ταῦτα∙ ἀνάκρισις τῶν ψυχικῶν σφαλμάτων, ἐπιτήρησις τῶν διοικούντων αὐτό, ἀναφορά τοῦ ὀνόματος τούτου, καί σφραγίς τοῦ ἡγουμένου. Συντηρηθήσεται οὖν ἡ μονή ἐλευθέρα, και καθ’ ἑαυτήν διεξαγομένη, ἀνεκποίητος καί ἀδώρητος. Ὁ δέ κατά χώραν ἀρχιερεύς ἕξει ἐπ’ αὐτῇ μόνα τά ῥηθέντα ἐπισκοπικά δίκαια. Καί ἀπό μέν τοῦ παρόντος κανόνος, καί ἐξ ἑτέρων διαφόρων νόμων καί κανόνων, ἐξεχωρήθη, παρά τοῦ βουλομένου ἀνεγείρεσθαι μοναστήριον ἐκ καινῆς, κατά την παροῦσαν θεσμοθεσίαν∙ Ἡ δέ νεαρά τοῦ βασιλέως κυροῦ Νικηφόρου τοῦ Φωκᾶ διορίζεται, μή κατασκευάζεσθαι νεωστί μοναστήρια, ἤ ξενῶνας, ἤ γηροκομεῖα, ἤ ἄλλους εὐαγεῖς οἴκους, ἀλλά τῶν παρόντων ἐπιμελεῖσθαι∙ καί προστίθησι περί τό τέλος ταῦτα ῥητῶς∙ ὥστε ἀπό τοῦ νῦν, ὅπερ ἐστίν ἡ ἀρχή τῆς ζ΄ Ἰνδικτιῶνος, μηδένί ἐξέστω, μή τόπους, μή ἀγρούς μοναστηρίοις, ἤ γηροκομείοις, ἤ ξενῶσιν ὁπωσοῦν παραπέμπειν∙ ἀλλ’ οὐδέ μητροπόλεσιν, ἤ ἐπίσκοπαῖς∙ οὐδέν γάρ οὐδέ ἐν ἐκείναις λυσιτελεῖ. Εἰ δέ τινα τῶν φθασάντων εὐαγῶν οἴκων, εἴτε μήν ἐπισκοπῶν, ἤ μοναστηρίων, τοιαύτης φαύλης ἔτυχον χειρός καί προνοίας, ὡς ἔρημα τόπων καταλελεῖφθαι, τούτοις γνώμῃ βασιλικῇ καί δοκιμασίᾳ ἡ τῶν ἀρκούντων κτῆσις οὐ κωλυθήσεται. Κελλία δέ, καί τάς καλουμένας Λαύρας ἐν ἐρήμοις οἰκοδομεῖν, μή πρός κτήσεις καί ἀγρούς ἑτέρους ἐκτεινομένας, ἀλλά τῇ περιοχῇ μόνῃ τῇ ἰδίᾳ ὁριζομένας, τοσούτῳ τούς βουλομένους οὐκ εἴργομεν, ὅσῳ καί δι’ ἐπαίνου μᾶλλον τό πρᾶγμα τίθεμεν. Ἥν δή νεαράν ὁ Πορφυρογέννητος κυρός Βασίλειος ὁ νέος ἀνῄρεσε διά νεαρᾶς αὐτοῦ, ἀπολυθείσης κατά μῆνα Ἀπρίλλιον, Ἰνδικτιῶνος α΄, ἔτους ͵στυϞε΄ καί διαλαμβανούσης ταῦτα ῥητῶς∙ Ἡ ἐκ Θεοῦ βασιλεία ἡμῶν, καί παρά μοναχῶν ἐπ’ εὐλαβείᾳ καί ἀρετῇ μαρτυρουμένων, καί παρά πολλῶν ἄλλων ἀναμαθοῦσα, τήν περί τῶν ἐκκλησιῶν τοῦ Θεοῦ καί τῶν εὐαγῶν οἴκων, ἤ κατά τῶν ἐκκλησιῶν μᾶλλον καί τῶν τοιούτων οἴκων, παρά τοῦ τῆς βασιλείας ἐπιβάντος κυροῦ Νικηφόρου τεθεῖσαν νομοθεσίαν, αἰτίαν καί ῥίζαν τῶν παρόντων γενέσθαι κακῶν, καί τῆς οἰκουμενικῆς ταύτης ἀνατροπῆς καί συγχύσεως, ἅτε μή πρός ἀδικίαν καί ὕβριν τῶν ἐκκλησιῶν μόνον καί τῶν εὐαγῶν οἴκων, ἀλλά καί αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ γενομένην, ἄλλως τε δέ καί ἔργῳ τοῦτο βεβαιωθεῖσαν∙ (ἐξ ὅτου γάρ τά τῆς τοιαύτης ἐκράτησαν νομοθεσίας, οὐδοπωσοῦν οὐδοτιοῦν χρηστόν ἄχρι καί σήμερον τό καθ’ ἡμᾱς ἀπήντησε βίῳ∙ ἀλλά τοὐναντίον, συμφορᾶς μᾶλλον ἐπέλιπεν εἶδος ὅλως οὐδέν)∙ θεσπίζει διά τοῦ παρόντος ἐνυπογράφου χρυσοβούλλου τό, τήν παροῦσαν νομοθεσίαν ἀργεῖν ἀπό τῆς παρούσης ταύτης ἡμέρας, ἀκυρόν τε καί ἄπρακτον τοῦ λοιποῦ διαμένειν.Ἐνεργεῖν δε τούς πρό ταύτης κειμένους, περί τε τῶν ἐκκλησιῶν τοῦ Θεοῦ καί τῶν εὐαγῶν οἴκων, νόμους. Πρός τούτοις γίνωσκε, ὅτι ὁ τρισμακάριστος βασιλεύς κυρός Μανουήλ ὁ Κομνηνός, δωρίσατο διά προστάξεως ἀπολυθείσης κατά Σεπτέμβριον μῆνα, Ἰνδικτιῶνος ζ΄ μή ἔχειν ἐπ’ ἀδείας τινάς λαβόντας, ἤ λαμβάνοντας δωρεάς ἀκινήτων παρά βασιλέων, παραπέμπειν αὐτάς ἀλλαχοῦ που καθ’ οἱονδήτινα τρόπον, εἰ μή εἰς πρόσωπα ἀπό τῆς συγκλήτου, ἤ ἀπό τοῦ στρατιωτικοῦ καταλόγου τυγχάνοντα∙ εἰ δέ παρά τοῦτο γένηται, ἵνα περιέρχηται τά ἀκίνητα εἰς τό δημόσιον. Ὡσαύτως καί κατά τόν Φεβρουάριον μῆνα τῆς γ΄ Ἰνδικτιῶνος, νεαρά νομοθεσία γέγονε τοῦ αὐτοῦ βασιλέως τῆς αὐτῆς σχεδόν περιλήψεως, ἅτινα δή προστάγματα ἀνῃρέθησαν διά μεταγενεστέρου χρυσοβούλλου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ τοῦ ἀοιδίμου Πορφυρογεννήτου καί βασιλέως κυροῦ Ἀλεξίου τοῦ Κομνηνοῦ, ἀπολυθέντος κατά μῆνα Δεκέμβριον, τῆς α΄ Ἰνδικτιῶνος τοῦ ͵στχϞα΄ ἕτους. Παρά γνώμην τοῦ ἐπισκόπου, μηδένί ἐξέστω μοναστήριον οἰκοδομεῖν∙ εἰδότος δέ, καί εὐχήν τελοῦντος, το κτισθέν μετά τῶν αὐτῷ διαφερόντων βρεβίῳ ἑγγραφέσθω∙ και τῆ ἐπισκοπῇ ἐναποτιθέσθω∙ καί παρά γνώμην τοῦ ἐπισκόπου μή ἐξέστω τῷ κτίσαντι, ἤ ἡγουμενεύειν, ἤ ἡγούμενον ποιεῖν. Ἐπειδή μερικοί κτίζοντες Μοναστήρια, καί ἀφιερώνοντες τά πράγματά των εἰς αὐτά, πάλιν μετά τήν ἀφιέρωσιν, οὐχί μόνον ἐξουσίαζον ταῦτα, ἀλλά καί ἐπώλουν, καί ἄλλους ἐκατέστησαν αὐτῶν ἐξουσιαστάς. Διά τοῦτο ὁ παρών Κανών διορίζει. Ὅτι κάθε μέν Μοναστήριον νά κτίζεται μέ τήν ἄδειαν καί γνώμην τοῦ κατά τόπον ἀρχιερέως, ἐπιτελοῦντος τήν συνειθισμένην εὐχήν, ὅταν θεμελιοῦται. Νά γράφεται δέ εἰς βρέβιον,1 ἤτοι εἰς μικρόν καί σύντομον κώδηκα, τόσον αὐτό τό νεόκτιστον Μοναστήριον, ὅσον καί ὅλα τά πράγματα καί ὑποστατικά ὁποῦ ἀφιέρωσαν εἰς αὐτό, εἴτε ὁ κτίσας τοῦτο, εἴτε ἄλλοι χριστιανοί. Καί ὁ Κώδηξ αὐτός νά φυλάττεται ἀσφαλῶς εἰς τήν Ἐπισκοπήν, ἤ Μητρόπολιν. Ἵνα τούτου μή ἠμπορῇ εἰς τό ἑξῆς ὁ ἀφιερώσας νά ἀφαιρέσῃ τι ἀπ’ αὐτά. Τόσον δέ νά ᾖναι ἀποξενωμένος τοῦ Μοναστηρίου ὁ κτίτωρ αὐτοῦ καί ἀφιερωτής, ὥστε οὔτε αὐτός ὁ ἴδιος νά γίνεται αὐτοῦ Ἡγούμενος, χωρίς τήν γνώμην τοῦ ἐπισκόπου, οὔτε ἄλλον τινά νά κατασταίνῃ Ἡγούμενον εἰς αὐτό, ὡς τάχα οἰκεῖον.2 Ἐπειδή ἂν ἐκεῖνα ὁποῦ χαρίσῃ τινάς εἰς ἄνθρωπον, δέν ἠμπορεῖ νά τά ὁρίζῃ πλέον, πῶς αὐτός ἐκεῖνα ὁποῦ ἀφιέρωσε μίαν φοράν εἰς τόν Θεόν, δύναται πάλιν νά τά ἐξουσιάζῃ; Ἱερόσυλος γάρ ὁ τοιοῦτος λογίζεται, καί τῆς καταδίκης τοῦ Ἀνανίου καί τῆς Σαπφείρας ὑπόδικος. 1Βρέβιον εἶναι λέξις Λατινική, παραγομένη ἀπό τοῦ βρεβίω τοῦ τέμνω, καί θέλει νά εἰπῇ, σύντομος καί συνοπτική ἀπογραφή, ἤ Κώδηξ, ὅπερ κοινῶς τώρα καλεῖται βραβίον.2Τοῦτο τό ἴδιον πρέπει νά φυλάττεται καί εἰς ἐκείνους ὁποῦ οἰκοδομοῦν σκήτας, ἤ ἀφιερώνουν πράγματα εἰς αὐτάς ἤ θείους ναούς, ἤ ἄλλα τινά ἀφιερωμένα τῷ Θεῷ. Μετά γάρ τήν ἀφιέρωσιν δέν δύνανται καί οὗτοι πάντες νά ἐξουσιάσουν τά ἀφιερωθέντα.
