εκ των εμμέτρων αυτού ποιημάτων «Περί τοῦ τίνα χρή ἀναγινώσκεσθαι βιβλία ἐκ τῆς Παλαιᾶς καί Νέας Διαθήκης».
Ὄφρα δέ μή ξείνῃσι νόον κλέπτοιο βίβλοισι,
Πολλαί γάρ τελέθουσι παρέγγραπτοι κακότητες,
Δέχνυσο τοῦτον ἐμοῖο τόν ἔγκριτον, ὦ φίλ᾿ ἀριθμόν.
Ἱστορικαί μέν ἔασι βίβλοι δυοκαίδεκα πᾶσαι
Τῆς ἀρχαιοτέρας ἑβραϊκῆς σοφίης.
Πρωτίστη Γένεσις· εἶτα Ἔξοδος, Λευϊτικόν τε·
Ἔπειτ᾿ Ἀριθμοί· εἶτα Δεύτερος νόμος·
Ἕπειτ᾿ Ἰησοῦς, καί Κριταί· Ῥούθ, ὀγδόη·
Ἡ δ᾿ ἐνάτη δεκάτη τε βίβλοι, πράξεις Βασιλήων,
Καί Παραλειπόμεναι· ἔσχατον Ἔσδραν ἔχεις.
Αἱ δέ στιχηραί πέντε, ὧν πρῶτός γ᾿ Ἰώβ·
Ἔπειτα Δαυίδ, εἶτα τρεῖς Σολομώντειαι,
Ἐκκλησιαστής, ᾎσμα, καί Παροιμίαι·
Καί πένθ᾿ ὁμοίως Πνεύματος προφητικοῦ.
Μίαν μέν εἰσίν ἐς γραφήν οἱ δώδεκα,
Ὠσηέ, κ᾿ Ἀμώς, καί Μιχαίας ὁ τρίτος·
Ἔπειτ᾿ Ἰωήλ, εἶτ᾿ Ἰωνᾶς, Ἀβδίας,
Ναούμ τε, Ἀββακούμ τε καί Σοφονίας,
Ἀγγαῖος, εἶτᾳ Ζαχαρίας, καί Μαλαχίας.
Μία μέν οἵδε· δευτέρα δ᾿ Ἡσαΐας.
Ἔπειθ᾿ ὁ κληθείς Ἱερεμίας ἐκ βρέφους·
Εἶτ᾿ Ἰεζεκιήλ, καί Δανιήλου χάρις.
Ἀρχαίας μέν ἔθηκα δύω καί εἴκοσι βίβλους,
Τοῖς τῶν Ἑβραίων γράμμασιν ἀντιθέτους.
Ἤδη δ᾿ ἀρίθμει καί νέου μυστηρίου·
Ματθαῖος μέν ἔγραψεν Ἑβραίοις θαύματα Χριστοῦ∙
Μᾶρκος δ᾿ Ἰταλίῃ, Λουκᾶς Ἀχαϊάδι·
Πᾶσι δ᾿ Ἰωάννης κήρυξ μέγας, οὐρανοφοίτης·
Ἔπειτα Πράξεις τῶν σοφῶν Ἀποστόλων.
Δέκα δέ Παύλου τέσσαρές τ᾿ ἐπιστολαί·
Ἑπτά δέ καθολικαί∙ ὧν, Ἰακώβου μία,
Δύω δέ Πέτρου, τρεῖς δ᾿ Ἰωάννου πάλιν·
Ἰούδα δ᾿ ἐστίν ἑβδόμη· πάσας ἔχεις.
Ἐν δέ τούτων ἐκτός, οὐκ ἐν γνησίαις.
Ἵνα δέ μή ἀλλοτρίαις τόν νοῦν ἀπατᾷ βίβλοις, πολλά γάρ εἰσι ψευδῶς γεγραμμένα, δέχου τοῦτον ἐμοῦ τόν δεδοκιμασμένον, ἤ κεκυρωμένον, ὧ φίλε, ἀριθμόν. Ἱστορίας μέν περιέχουσαι βίβλοι δώδεκά εἰσι, τῆς Παλαιᾶς δηλονότι Γραφῆς, καί αἱ βίβλοι τῶν Βασιλειῶν, εἰ [καί] τέσσαρές εἰσιν, ἀλλ᾽ εἰς δύο παραλαμβάνονται καί ἀριθμοῦνται∙ καί αἱ δώδεκα βίβλοι τῶν ἀπηριθμημένων Προφητῶν, μία, φησί, λογίζονται∙ τέσσαρες δέ αἱ τῶν ἄλλων Προφητῶν, ἑκάστη μία λογιζομένη. Τῆς μέν τοι ἀρχαίας ἤτοι τῆς Παλαιᾶς Γραφῆς ἔγραψε βίβλους κβ΄ τοῖς τῶν Εβραίων γράμμασιν ἀντιθέτους, ἤγουν ἰσοθέτους καί ἰσαρίθμους∙ λαμβάνεται γάρ ἡ ἀντί πρόθεσις καί ἐπί τοῦ ἴσου, ὥσπερ λέγομεν ἀντίτεχνον, τόν ὁμότεχνον∙ στοιχεῖα δέ παρά τοῖς Ἑβραίοις κβ΄ λέγονται εἶναι. Ἀπαριθμήσας μέν τοι καί τά τῆς Νέας Γραφῆς βιβλία ὁ ἅγιος, ἐπήνεγκεν, ὅτι, εἴ τι τούτων τῶν ἀπηριθμημένων ἔξω ἐστίν, οὐ γνήσιον λογίζεται, ἀλλά νόθον. Ταῦτα οὐδέ ἑρμηνείαν καί ἐξήγησιν χρειάζονται. Ἐπειδή, ὡς εἴπομεν, ἄλλο τι δέν περιέχουσιν, εἰ μή ποῖα βιβλία ὡς γνήσια πρέπει νά δεχώμεθα ἀπό τήν παλαιάν γραφήν, καί ποῖα ἀπό τήν νέαν. Διά νά μήν ἀπατηθῶμεν καί δεχθῶμεν καί τά νόθα ὡς γνήσια, καί ἐκ τούτου βλαβῶμεν ψυχικά. Σημείωσαι δέ ὅτι οἱ στίχοι οὗτοι, εἰς πολλά μέρη δέν εἶναι ὀρθοί κατά τά μέτρα, ἀλλ’ ἡμεῖς, ὡς εὕρομεν αὐτούς, οὕτως ἐγράψαμεν. Καί ὅρα τόν πε΄ Ἀποστολικόν, ὁποῦ πλατύτερον περί τῶν βιβλίων τούτων λέγομεν.
