ἐκ τῶν πρός Σέλευκον ἰάμβων «Περί τοῦ τίνα χρή ἀναγινώσκεσθαι βιβλία ἐκ τῆς Παλαιᾶς καί Νέας Διαθήκης».
Πλήν ἀλλ᾿ ἐκεῖνο προσμαθεῖν μάλιστά σοι
Προσῆκον. Οὐχ ἅπασα βίβλος ἀσφαλής,
Ἡ σεμνόν ὄνομα τῆς Γραφῆς κεκτημένη.
Εἰσί γάρ εἰσιν ἔσθ᾿ ὅτε ψευδώνυμοι
Βίβλοι, τινές μέν ἔμμεσοι καί γείτονες,
Ὡς ἄν τις εἴποι, τῶν ἀληθείας λόγων·
Αἱ δ᾿ ἄρα νόθοι τε καί λίαν ἐπισφαλεῖς,
Ὥσπερ παράσημα καί νόθα νομίσματα,
Ἅ βασιλέως μέν τήν ἐπιγραφήν ἔχει,
Κίβδηλα δ᾿ ἐστί, ταῖς ὕλαις δολούμενα.
Τούτου χάριν σοι τῶν θεοπνεύστων ἐρῶ
Βίβλον ἑκάστην. Ὡς δ᾽ ἂν εὐκρινῶς μάθῃς,
Τάς τῆς Παλαιᾶς πρῶτα Διαθήκης ἐρῶ.
Ἡ Πεντάτευχος τήν κτίσιν, εἶτ᾿ Ἔξοδον,
Λευϊτικόν τε τήν μέσην ἔχει βίβλον·
Μεθ᾿ ἣν Ἀριθμούς, εἶτα Δευτερονόμιον.
Τούτοις Ἰησοῦν προστίθει καί τούς Κριτάς·
Ἔπειτα τήν Ρούθ, Βασιλειῶν τε τέσσαρας
Βίβλους· Παραλειπομένων δέ γε δύω Βίβλοι·
Ἔσδρας ἐπ᾽ αὐταῖς πρῶτος, εἶθ᾿ ὁ δεύτερος.
Ἑξῆς στιχηράς πέντε σοι Βίβλους ἐρῶ·
Στεφθέντα τ᾿ ἄθλοις ποικίλων παθῶν Ἰώβ,
Ψαλμῶν τε βίβλον, ἐμμελες ψυχῶν ἄκος·
Τρεῖς δ᾿ αὖ Σολομῶντος τοῦ Σοφοῦ· Παροιμίαι,
Ἐκκλησιαστής, ᾎσμα τ᾿ αὖ τῶν ᾀσμάτων.
Ταύταις Προφήτες προστίθει τούς δώδεκα·
Ὠσηέ πρῶτον, εἶτ᾿ Ἀμὼς τόν δεύτερον,
Μιχαίαν, Ἰωήλ, Ἀβδίαν, καί τόν τύπον
Ἰωνᾶν αὐτοῦ τοῦ τριημέρου πάθους∙
Ναούμ μετ᾿ αὐτούς, Ἀββακούμ εἶτ᾿ ἕνατον∙
Σοφονίαν, Ἀγγαῖόν τε, καί Ζαχαρίαν∙
Διώνυμόν τε ἄγγελον Μαλαχίαν.
Μεθ᾿ οὓς Προφήτας μάνθανε τούς τέσσαρας,
Παρρησιαστήν τόν μέγαν Ἡσαΐαν∙
Ἱερεμίαν τε συμπαθῆ, καί μυστικόν
Ἰεζεκιήλ, ἔσχατον δέ Δανιήλ,
Τόν αὐτόν ἔργοις καί λόγοις σοφώτατον·
Τούτοις προσεγκρίνουσι τήν Ἐσθήρ τινές.
Καινῆς Διαθήκης ὅρα μοι βίβλους λέγειν·
Εὐαγγελιστάς τέσσαρας δέχου μόνους,
Ματθαῖον, εἶτα Μάρκον, οἷς Λουκᾶν τρίτον
Προσθείς, ἀρίθμει τόν Ἰωάννην χρόνῳ
Τέταρτον, ἀλλά πρῶτον ὕψη δογμάτων.
Βροντῆς γάρ υἱόν εἰκότως τοῦτον καλῶ,
Μέγιστον ἠχήσαντα τῷ Θεοῦ λόγῳ.
Δέχου δέ βίβλον Λουκᾶ καί τήν δευτέραν,
Τήν τῶν καθολικῶν Πράξεων Ἀποστόλων.
Τό σκεῦος ἑξῆς προστίθει τῆς ἐκλογῆς,
Τόν τῶν ἐθνῶν κήρυκα, τόν Ἀπόστολον
Παῦλον, σοφῶς γράψαντα ταῖς ἐκκλησίαις
Ἐπιστολάς δίς ἑπτά· Ῥωμαίοις μίαν,
ᾟ χρή συνάπτειν πρός Κορινθίους δύο,
Τήν πρός Γαλάτας, τήν τε πρός Ἐφεσίους,
Μεθ᾿ ἣν τήν ἐν Φιλίπποις, εἶτα τήν γεγραμμένην
Κολοσσαεῦσι, Θεσσαλονικεῦσι δύο,
Δύο Τιμοθέῳ, Τίτῳ δέ καί Φιλήμονι,
Μίαν ἑκάστῳ, καί πρός Ἑβραίους μίαν.
Τινές δέ φασι τήν πρός Ἑβραίους νόθον
Οὐκ εὖ λέγοντες· γνησία γάρ ἡ χάρις
Εἶεν. Τί λοιπόν; Καθολικάς ἐπιστολάς
Τινές μέν ἑπτά φασιν∙ οἱ δέ τρεῖς μόνας
Χρῆναι δέχεσθαι, τήν Ἰακώβου μίαν,
Μίαν τε Πέτρου, τοῦ τ᾿ Ἰωάννου μίαν.
Τινές δέ τάς τρεῖς, καί πρός αὐταῖς τάς δύο
Πέτρου δέχονται, τήν Ἱούδα δ᾿ ἑβδόμην.
Τήν δ᾿ Ἀποκάλυψιν τοῦ Ἰωάννου πάλιν,
Τινές μέν ἐγκρίνουσιν, οἱ πλείους δέ γε
Νόθον λέγουσιν. Οὗτος ἀψευδέστατος
Κανόνας ἂν εἴη τῶν θεοπνεύστων Γραφῶν.
Οὐ δέ ταῦτα ἐξήγησιν χρειάζονται. Επειδή δέν εἶναι ἄλλο, πάρεξ μία ἀπαρίθμησις τῶν γνησίων καί ἀληθῶν βιβλίων τῆς παλαιᾶς, καί νέας γραφῆς. Φέρει δέ παράδειγμα εἰς τήν ἀρχήν, πῶς, καθώς εἶναι πολλά ἄσπρα, ὁποῦ ἔχουσιν μέν τήν βοῦλλαν τήν Βασιλικήν ἐπάνω, δέν εἶναι δέ καθαρά, ἀλλά κίβδηλα καί ὑπόχαλκα, ἔτζι καί πολλά βιβλία, ὀνομάζονται μέν τῆς Γραφῆς, ὅμως εἶναι καί νόθα καί αἱρετικά. Σημείωσαι, ὅτι καί οἱ στίχοι οὗτοι εἰς πολλά μέρη δέν εἶναι ὀρθοί κατά τά μέτρα. Ἀλλά, καθώς εὕρομεν αὐτούς, κατεγράψαμεν. Ὅρα καί τον πε΄ Ἀποστολικόν. Ὅτι δέ δύω Ἀποκαλύψεις τοῦ Ἰωάννου εὑρίσκονται, ἡ μία γνησία, καί ἡ ἄλλη νόθος, ὅρα εἰς τόν ξ΄ Ἀποστολικόν.
