Ὥρισεν ἡ ἁγία καί οἰκουμενική σύνοδος, ὥστε, εἰ τινες τῶν ἐξ Ἰταλίας κληρικῶν ἤ λαϊκῶν ἤ ἐπισκόπων, ἐν τῇ Ἀσίᾳ ἤ Εὐρώπῃ ἤ Λιβύῃ διατρίβοντες, ὑπό δεσμόν ἤ καθαίρεσιν ἤ ἀναθεματισμόν παρά τοῦ ἁγιωτάτου πάπα Ἰωάννου ἐγένοντο, ἵνα ὦσιν οἱ τοιοῦτοι καί παρά Φωτίου τοῦ ἁγιωτάτου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ἐν τῷ αὐτῷ τῆς ἐπιτιμίας ὅρῳ, τοὐτέστιν ἤ καθῃρημένοι ἤ ἀναθεματισμένοι ἤ ἀφωρισμένοι. Οὓς μέντοι Φώτιος, ὁ ἁγιώτατος ἡμῶν πατριάρχης, κληρικούς ἤ λαϊκούς ἤ τοῦ ἀρχιερατικοῦ τάγματος καί ἱερατικοῦ, ἐν οἱᾳδήποτε παροικίᾳ, ὑπό ἀφορισμόν ἤ καθαίρεσιν ἤ ἀναθεματισμόν ποιήσει, ἵνα ἔχῃ αὐτούς καί ὁ ἁγιώτατος πάπας Ἰωάννης καί ἡ κατ᾿ αὐτόν ἁγία τοῦ Θεοῦ Ῥωμαίων ἐκκλησία ἐν τῷ αὐτῷ τῆς ἐπιτιμίας κρίματι, μηδέν τῶν προσόντων πρεσβείων τῷ ἁγιωτάτῳ θρόνῳ τῆς Ῥωμαίων ἐκκλησίας, μηδέ τῷ ταύτης προέδρῳ τό σύνολον καινοτομουμένων, μηδέ νῦν, μήτε εἰς τό μετέπειτα.
Μή διαφέρεσθαι θέλοντες οἱ τῆς συνόδου πρός ἀλλήλους τόν τε τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης Πάπαν, καί τόν τῆς νέας ταύτης τῆς Κωνσταντινουπόλεως πατριάρχην, ἀλλ’ ὁμονοεῖν ἀλλήλοις∙ ἔτι γάρ ἦσαν ὁμόδοξοι καί ὁμόθρονοι∙ ὥρισαν, καί τούς ὑπό τοῦ Πάπα δεδεσμημένους, ἤγουν ἀφωρισμένους, καί τούς καθῃρημένους, καί τούς ἀναθέματι ὑποβεβλημένους, ἐκ τῶν ἐξ Ἰταλίας κληρικῶν, ἤ λαϊκῶν, ἤ ἐπισκόπων, κᾂν ἐν τῇ Ἀσίᾳ διάγοιεν, ἤγουν τῇ Ἀνατολῇ, κᾂν ἐν τῇ Εὐρώπῃ, ἤγουν τῆ Δύσει, κᾂν ἐν τῇ Λιβύῃ, (κἀκείνη γάρ τότε ὑπό τά δίκαια τῆς βασιλείας ταύτης ἐτέλει), εἶναι ὑπό τό αὐτό ἐπιτίμιον τοῦ ἀφορισμοῦ, ἤ τῆς καθαιρέσεως, ἤ τοῦ ἀναθέματος, καί παρά Φωτίῳ τῷ τότε πατριαρχοῦντι ἐν Κωνσταντινουπόλει. ’Ιταλία δ’ ἐστίν ἡ πᾶσα χώρα ἡ περί τήν Ῥώμην, καί ἡ κατά ταύτην διοίκησις. Ῥώμη δέ, καλεῖται ἡ πόλις ἐκ τοῦ ταύτην δομησαμένου Ῥωμύλου κληρωσαμένη τό ὄνομα. Καί αὖθις δέ τούς ὑπό τοῦ πατριάρχου Φωτίου ἁπανταχοῦ, φασι, κληρικούς, ἤ λαϊκούς, ἤ τούς ἐξ ἱεραρχικοῦ τάγματος γενησομένους ὑπό ἀφορισμόν, ἤ καθαίρεσιν, ἤ ἀνάθεμα, ἔχειν αὐτούς καί τόν ἁγιώτατον Πάπαν, καί τήν τῶν Ῥωμαίων ἐκκλησίαν, ἐν τῷ αὐτῷ ἐπιτιμίῳ. Τά δέ πρεσβεῖα, ἤγουν τήν προτίμησιν, καί τά προνόμια, ὧν ἠξιώθη, ἔχειν τήν Ῥωμαίων ἐκκλησίαν ἀκαινοτόμητα. Ἀλλά ταῦτα τότε, ὅτε οὔπω περί τήν πίστιν ἡ Ῥωμαίων ἐκκλησία ἐσφάλλετο, καί πρός ἡμᾶς διεφέρετο∙ νῦν δέ ἡμῖν τά πρός ἐκείνην ἀσύμβατα. Τινές κατακρινόμενοι ἀκοινωνησίᾳ, ἤ ἑτέρᾳ καταδίκῃ ἐπιτιμίου ἐκκλησιαστικοῦ καθυποβαλλόμενοι παρά τοῦ θρόνου τῆς Παλαιᾶς Ῥώμης, προσήρχοντο τῷ θρόνῳ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, καί τό ἀνάπαλιν. Καί ἐπεί ἐκ τούτου σκάνδαλα μέσον τῶν δύο ἐκκλησιῶν ἀνεφύοντο, ἐλαλήθησαν τά περί τούτου κατά τόν καιρόν τῆς οἰκουμενικῆς ταύτης συνόδου. Εἰς περιαίρεσιν οὖν σκανδάλου παντός, ὥρισαν οἱ Πατέρες, τούς ὁπωσδήποτε κατακριθέντας παρά τοῦ Πάπα, εἶναι καί παρά τῷ Πατριάρχῃ Κωνσταντινουπόλεως καταδεδικασμένους∙ καί το ἀνάπαλιν∙ Ὡς δέ τινος τῶν ἐξ Ἰταλίας εἰπόντος, ἐπί περιγραφῇ τῶν προνομίων τοῦ θρόνου τῆς Παλαιᾶς Ῥώμης ταῦτα θεσπίζεσθαι, διά τήν ἐξίσωσιν, προσέθεντο ἀκαινοτόμητα συντηρεῖσθαι εἰς τό ἑξῆς τά πρεσβεῖα, καί τήν τιμήν τοῦ προέδρου αὐτῆς. Ἐπεί δέ ἠρώτησάν τινες, ὡς τοῦ κανόνος μόνων τῶν δύο μεγάλων ἀρχιερέων μεμνημένου, τί γενήσεται εἰς τούς ἄλλους πατριάρχας; φαμέν, κοινῶς καί διά πάντας ἐκφωνηθῆναι τόν κανόνα∙ ὅτι καί ἕτεροι κανόνες παρομοίως διορίζονται, ἀκοινώνητον εἶναι τόν προσδεχόμενον ἐπίσκοπον τούς παρ’ ἑτέρου ἐπισκόπου ἀφορισθέντας, ἤ καί ἄλλως ἐπιτιμηθέντας, διά τό ἕν σῶμα λογίζεσθαι πάσας τάς τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίας. Ἐγράφησαν δέ τά ἐν τῷ παρόντι κανόνι ἰδικῶς, διά τά τότε συμπεσόντα σκάνδαλα ἐκ τοῦ πολλάκις καταβιβασθῆναι τόν Πατριάρχην Φώτιον ἐκ τοῦ πατριαρχικοῡ θρόνου, καί πολλάκις ἀποκαταστῆναι∙ Κἀντεῦθεν πολλά σχίσματα συμπεσεῖν. Ὁ ὑπό δεσμόν, ἤ καθαίρεσιν, ἤ ἀνάθεμα, παρά τε Ῥώμης γενόμενος, καί παρά Κωνσταντινουπόλεως, οὕτω μενέτω. Διά νά εἰρηνεύσουν τά πολλά σκάνδαλα καί αἱ διχόνοιαι, ὁποῦ ἠκολούθησαν τότε εἰς τήν Ἀνατολικήν καί Δυτικήν ἐκκλησίαν ἀνάμεσα εἰς τόν Ῥώμης Νικόλαον, καί Ἀδριανόν, καί τόν Κωνσταντινουπόλεως Φώτιον, ὧν προταίτιον ἐστάθη ἡ ἐπαρχία τῆς Βουλγαρίας, ὡς εἴπομεν, διορίζει ὁ παρών Κανών τῆς συνόδου ταύτης, ὅτι, ὅσοι μέν Κληρικοί, ἤ Λαϊκοί, ἤ Ἐπίσκοποι, ἀφωρίσθησαν, ἤ καθῃρέθησαν, ἤ ἀναθεματίσθησαν ἀπό τόν Πάπαν τῆς Ῥώμης Ἰωάννην, τόσον ἐν τῇ Εὐρώπῃ εὑρισκόμενοι, ὅσον καί ἐν τῇ Ἀσίᾳ καί Ἀφρικῇ, οὗτοι νά ᾖναι ἀφωρισμένοι, καί καθῃρημένοι, καί ἀναθεματισμένοι καί ἀπό τόν Κωνσταντινουπόλεως Φώτιον. Καί ἀμοιβαίως, ὅσοι τοιοῦτοι ἐν οἱῳδήποτε τόπῳ, ἀφωρίσθησαν, ἤ καθῃρέθησαν, ἤ ἀναθεματίσθησαν ἀπό τόν Κωνσταντινουπόλεως, νά ᾖναι ἀφωρισμένοι, καθῃρημένοι, καί ἀναθεματισμένοι καί ἀπό τόν Πάπαν τῆς Ῥώμης. Χωρίς νά παρασαλεύωνται τά προνόμια τῆς Ῥωμαίων ἐκκλησίας, καί τοῦ ἐν αὐτῇ Πάπα, μήτε τώρα, μήτε εἰς τό μέλλον, τό νά ᾖναι δηλαδή πρῶτος τῇ τάξει τῆς τιμῆς τῶν λοιπῶν τεσσάρων Πατριαρχῶν. Πλήν ταῦτα μέν τότε ἐγένοντο, ὅταν ἡ Ῥωμαίων ἐκκλησία, οὔτε εἰς τήν πίστιν ἔσφαλλεν, οὔτε μέ ἡμᾶς διεφέρετο τούς Γραικούς. Τώρα δέ, οὐδεμίαν ἕνωσιν καί κοινωνίαν ἡμεῖς πρός αὐτήν ἔχομεν, διά τά αἱρετικά δόγματα, εἰς τά ὁποῖα αὕτη ὑπέπεσεν. Ὅρα καί τόν λβ΄ Ἀποστολικόν.
