Ὅτι οὐ δεῖ πρός πάντας αἱρετικούς ἐπιγαμίας ποιεῖν, ἤ διδόναι υἱούς, ἤ θυγατέρας, ἀλλά μᾶλλον λαμβάνειν, εἴγε ἐπαγγέλοιντο Χριστιανοί γίνεσθαι.
βλ. τον σχολιασμό του κανόνα στον 33ο της Λαοδικείας). βλ. τον σχολιασμό του κανόνα στον 33ο της Λαοδικείας). βλ. τον σχολιασμό του κανόνα στον 33ο της Λαοδικείας). Δέν πρέπει οἱ Χριστιανοί νά δίδουσιν εἰς κᾀνένα αἱρετικόν (τοῦτο γάρ δηλοῖ τό, πάντας, κατά τό ψαλμικόν ἐκεῖνο. «Μή φοβοῦ ὅταν πλουτήσῃ ἄνθρωπος, ἤ ὅταν πληθυνθῇ ἡ δόξα τοῦ οἴκου αὐτοῦ, ὅτι οὐκ ἐν τῷ ἀποθνῄσκειν αὐτόν λήψεται τά πάντα», ἤτοι οὐχί τινά μέν, τινά δέ ὄχι. Ἀλλά οὐδέν λήψεται), δέν πρέπει λέγω, εἰς κᾀνένα αἱρετικόν νά δίδουσιν οἱ Χριστιανοί τούς υἱούς, καί θυγατέρας αὐτῶν πρός γάμου κοινωνίαν. Ἵνα μή μεταστρέψουσιν αὐτούς ἀπό τήν ὀρθήν πίστιν, εἰς τά κακόδοξα αὐτῶν δόγματα. Μᾶλλον δέ αὐτοί νά λαμβάνουσιν ἐκ τῶν αἱρετικῶν. Ἐάν ὅμως αὐτοί ὑποσχεθοῦν, καί μετατεθοῦν πρῶτον ἐκ τῆς αἱρέσεως εἰς τήν ὀρθοδοξίαν. Ὅρα καί τόν ιδ΄ τῆς δ΄.
